مطابق ماده ۸۳۸ قانون مدنی، موصی (وصیت کننده) همواره حق دارد از وصیت خود رجوع کند. اثر اصلی این اقدام، ابطال و از بین رفتن اعتبار وصیت نامه قبلی است. رجوع از وصیت میتواند به صورت صریح باشد، یعنی موصی به طور رسمی یا کتبی اعلام کند که از وصیت خود منصرف شده است.
همچنین رجوع میتواند به صورت ضمنی یا فعلی باشد؛ به این معنا که موصی عملی انجام دهد که با متن وصیت نامه در تضاد باشد. برای مثال، اگر شخصی مالی را برای دیگری وصیت کند اما پیش از مرگ آن مال را بفروشد یا به دیگری ببخشد، این عمل به منزله رجوع از وصیت تلقی میشود.
بر اساس ماده ۸۳۹ قانون مدنی، اگر موصی دو وصیت نامه تنظیم کرده باشد که با یکدیگر متضاد باشند، وصیت دوم به عنوان آخرین اراده موصی ملاک عمل قرار میگیرد و وصیت اول در موارد تضاد، باطل محسوب میشود. در نتیجه با رجوع موصی، مال مورد نظر از مالکیت موصی له (کسی که وصیت به نفع او شده) خارج شده و پس از فوت، طبق قواعد عمومی ارث بین ورثه تقسیم میشود. بنابراین هیچ حق مکتسبه ای برای ذینفع وصیت قبل از فوت موصی ایجاد نخواهد شد.