طبق ماده ۱۲۷۷ قانون مدنی و ماده ۲۳۲ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، اگر کذب بودن اقرار (اعتراف) در دادگاه ثابت شود، آن اقرار از اعتبار ساقط است و دادگاه نمی تواند مبنای صدور رای قرار دهد.
همچنین بر اساس ماده ۱۶۹ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، اقراری که تحت اکراه، اجبار، شکنجه یا اذیت و آزار روحی یا جسمی اخذ شود، فاقد ارزش و اعتبار قانونی است و دادگاه مکلف است مجددا تحقیق کند. بنابراین، هرگاه با دلایل قطعی مانند شهادت شهود، اسناد رسمی یا نظریه کارشناسی مشخص شود که محتوای اعتراف با واقعیت مطابقت ندارد و دروغ بوده است، این اعتراف دیگر اثر اثباتی نخواهد داشت.
مواد قانونی مرتبط: ماده ۱۲۷۶ قانون مدنی
کلمات انگلیسی مرتبط: Falsehood (کذب), Proof (اثبات)