طبق ماده ۱۲۷۷ قانون مدنی، انکار بعد از اقرار مسموع نیست. به این معنا که اگر شخصی در امور حقوقی و مدنی به وجود حقی برای دیگری اقرار کند، نمی تواند بعد از آن، اقرار خود را انکار کند و به انکار او ترتیب اثر داده نمی شود. مگر اینکه اقرارکننده ادعا و ثابت کند که اقرار او در اثر خطا، غلط، اکراه، اجبار یا بر پایه سند مجعول بوده است که در این صورت دعوای او شنیده میشود.
در امور کیفری نیز طبق ماده ۱۷۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، انکار بعد از اقرار به طور کلی موجب سقوط مجازات نیست. با این حال، طبق همین ماده یک استثنای قانونی وجود دارد: در جرایمی که مجازات آنها موجب رجم یا قتل است، انکار بعد از اقرار در هر مرحله از دادرسی، موجب سقوط مجازات رجم یا قتل میشود و به جای آن، در جرایم موجب رجم، مجازات صد ضربه شلاق و در جرایم موجب قتل، مجازات تعزیری درجه ۵ تعیین میشود.