طبق ماده ۲ قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان خودرو مصوب ۱۳۸۶ و همچنین ماده ۱۵ آیین نامه اجرایی این قانون مصوب ۱۳۹۵، کلیه عرضه کنندگان خودرو اعم از تولیدکنندگان داخلی و واردکنندگان مکلف به داشتن شبکه خدمات پس از فروش متناسب با تعداد خودرو های عرضه شده می باشند.
بر اساس آیین نامه اجرایی مذکور، واردکنندگان خودرو ملزم هستند پیش از اقدام به واردات، تاییدیه های لازم در خصوص وجود تعمیرگاه مرکزی، تعمیرگاه های مجاز در سطح کشور و تامین قطعات یدکی را از وزارت صنعت، معدن و تجارت دریافت کنند. همچنین طبق ماده ۷ این آیین نامه، دوره تضمین (گارانتی) و دوره تعهد (تامین قطعات و خدمات) برای واردکنندگان الزامی است که دوره تعهد خدمات معمولا ۱۰ سال از تاریخ فروش آخرین دستگاه خودرو از آن مدل می باشد.
علاوه بر این، در تصویب نامه جدید هیات وزیران در خصوص آیین نامه واردات خودرو (اصلاحی ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲)، در ماده ۴ صراحتا قید شده است که واردات خودرو منوط به داشتن نمایندگی رسمی و ارایه خدمات پس از فروش و تامین قطعات توسط واردکننده می باشد. طبق این مقررات، واردکننده باید زیرساخت های فنی لازم از جمله تجهیزات تعمیرگاهی و نیروی انسانی آموزش دیده را مطابق با استاندارد های ابلاغی سازمان ملی استاندارد و وزارت صمت فراهم نماید.
در صورت تخلف از این ضوابط، طبق ماده ۳ قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان خودرو، مراجع رسیدگی کننده از جمله سازمان تعزیرات حکومتی و هیات های حل اختلاف مربوطه، علاوه بر الزام شرکت به رفع نقص و تامین قطعات، میتوانند جرایم نقدی و در صورت تکرار، لغو مجوز های واردات را برای شرکت خاطی در نظر بگیرند. همچنین بر اساس اصلاحات جدید در حوزه نظارت بر واردات، ثبت سفارش خودرو تنها برای شرکت هایی مجاز است که شناسه خدمات پس از فروش فعال و معتبر داشته باشند.