طبق ماده ۱۲۵۷ قانون مدنی، هر کس مدعی حقی باشد موظف است آن را اثبات کند. در فرض ادعای تزویر یا توافق جدید، مستاجر که مدعی تمدید شفاهی قرارداد اجاره است، خواهان این ادعا محسوب می شود و بار اثبات بر دوش اوست.
طبق ماده ۱۹۷ قانون آیین دادرسی مدنی، اصل بر برائت و عدم وجود توافق جدید است؛ بنابراین دادگاه در وهله اول سخن مالک (موجر) را که متکی به سند کتبی منقضی شده و اصاله عدم تمدید است، ملاک قرار میدهد، مگر اینکه مستاجر بتواند ادعای خود را ثابت کند.
طبق ماده ۲۲۹ تا ۲۴۱ قانون آیین دادرسی مدنی، مستاجر می تواند برای اثبات تمدید شفاهی به ادله اثبات دعوا از جمله شهادت شهود، اقرار موجر (مثلا از طریق پیامک، ضبط صدا یا پیام رسانها) یا ارایه فیشهای واریزی اجاره بها با مبلغ جدید که به تایید موجر رسیده باشد، استناد کند. در صورت عدم ارایه دلیل محکمه پسند از سوی مستاجر، دادگاه حکم به تخلیه عین مستاجره صادر خواهد کرد.