طبق ماده ۱۳۰۱ قانون مدنی امضایی که در روی نوشته یا سندی باشد بر ضرر امضا کننده دلیل است. در نظام حقوقی ایران و قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی امضا و اثر انگشت هر دو برای تایید و رسمیت بخشیدن به اسناد دارای اعتبار قانونی یکسان هستند و قانون گذار بین ماهیت حقوقی آن ها تفاوتی قائل نشده است.
با این حال از نظر ارزش اثباتی در محاکم دادگستری اثر انگشت اعتبار و قدرت بسیار بیشتری نسبت به امضا دارد. علت این امر این است که اثر انگشت هر فرد از نظر بیولوژیکی و علمی منحصر به فرد است و بر خلاف امضای دستی که امکان جعل تقلید یا تغییر عمدی آن توسط شخص وجود دارد اثر انگشت به هیچ وجه قابل جعل نیست. در موارد بروز اختلاف و طرح ادعای انکار یا تردید نسبت به یک سند احراز هویت و انتساب اثر انگشت توسط کارشناسان رسمی دادگستری بسیار قطعی تر و سریع تر از کارشناسی خط و امضا می باشد. بنابراین در قرارداد های مهم و اسناد رسمی استفاده از اثر انگشت در کنار امضا بالاترین سطح اطمینان حقوقی را ایجاد می کند.