اصل سنجش قرینه در حقوق به چه معناست و کاربرد آن چیست؟

اصل سنجش قرینه یا ارزیابی امارات قضایی در حقوق به معنای بررسی و ارزش گذاری نشانه ها و اوضاع و احوال موجود در یک پرونده توسط قاضی برای رسیدن به حقیقت و اثبات یا رد یک ادعا است.

مطابق ماده ۱۳۲۱ قانون مدنی اماره عبارت از اوضاع و احوالی است که به حکم قانون یا در نظر قاضی دلیل بر امری شناخته می شود. قرینه ها در واقع همان امارات قضایی هستند که قانون گذار سنجش و ارزیابی ارزش اثباتی آن ها را به قاضی سپرده است.

مستند به ماده ۱۳۲۴ قانون مدنی کاربرد سنجش قرینه در مواردی است که قاضی با استفاده از نشانه های موجود در پرونده ادله دیگر را تکمیل می کند یا در مواردی که دلیل مستقیمی وجود ندارد از طریق کنار هم قرار دادن این قراین به علم و یقین قضایی دست پیدا می کند. قاضی اختیار دارد که پس از سنجش یک قرینه را بپذیرد یا آن را فاقد ارزش اثباتی بداند.