طبق ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی، هیچ کس را نمی توان بعد از رسیدن به سن بلوغ به عنوان جنون یا عدم رشد محجور نمود مگر آنکه عدم رشد یا جنون او ثابت شده باشد. همچنین طبق تبصره ۲ این ماده، اموال صغیری را که بالغ شده است در صورتی می توان به او داد که رشد او ثابت شده باشد.
در خصوص صلاحیت رسیدگی به دعوای اثبات رشد، طبق بند ۱ ماده ۴ قانون شوراهای حل اختلاف مصوب ۱۴۰۲، دادگاه صلح صلاحیت رسیدگی به کلیه دعاوی مالی و غیرمالی مشخصی را دارد که در این ماده احصا شده است، اما دعاوی امور حسبی که اثبات رشد نیز مشمول آن میباشد در این بندها قرار ندارد.
همچنین طبق بند ب ماده ۴ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱، رسیدگی به امور مربوط به رشد، حجر و رفع آن به طور اختصاصی در صلاحیت دادگاه خانواده قرار دارد. بنابراین، دعوای اثبات رشد جهت دریافت حکم رشد در صلاحیت دادگاه صلح نیست و متقاضی باید دادخواست خود را به طرفیت مدعی العموم (دادستان) به دادگاه خانواده محل اقامت خود تقدیم نماید تا دادگاه پس از ارجاع امر به پزشکی قانونی و احراز رشد عقلی، نسبت به صدور حکم رشد اقدام کند.