طبق ماده ۱۱۳۱ قانون مدنی در مبحث نکاح و نیز مواد متعددی در مبحث معاملات، اعمال برخی از خیارات مقید به فوریت است. بر این اساس، خیارات در قانون به دو دسته فوری و غیر فوری تقسیم می شوند:
۱. خیارات فوری: طبق ماده ۴۳۵ قانون مدنی (خیار غبن)، ماده ۴۴۰ قانون مدنی (خیار تدلیس) و ماده ۴۴۳ قانون مدنی (خیار عیب)، اعمال این خیارات بعد از علم به وجود آن، فوری است. همچنین طبق ماده ۱۱۳۱ قانون مدنی، خیار فسخ نکاح نیز فوری است. منظور از فوریت، عرفی است و تاخیر بیش از حد متعارف موجب سقوط حق فسخ می شود.
۲. خیارات غیر فوری: برخی خیارات زمان دار هستند و فوریت در آنها شرط نیست؛ مانند خیار مجلس و خیار حیوان که زمان مشخص دارند، یا خیار شرط که مدت آن در قرارداد معین می شود (ماده ۳۹۹ قانون مدنی).