طبق ماده ۱۲۶۲ قانون مدنی، اقرارکننده باید بالغ، عاقل، قاصد و مختار باشد؛ بنابراین اقرار صغیر (کودک و نوجوانی که به سن بلوغ شرعی نرسیده است) نافذ نیست و علیه خود او در دادگاه پذیرفته نمی شود.
جزئیات و آثار حقوقی اظهارات اطفال و نوجوانان در دادگاه به شرح زیر است:
اول، طبق ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی، سن بلوغ در پسر ۱۵ سال تمام قمری و در دختر ۹ سال تمام قمری است. اظهارات افراد کمتر از این سن در دادگاه، اقرار قانونی محسوب نشده و ارزش اثباتی اقرار را ندارد.
دوم، در امور کیفری، طبق ماده ۱۱۹ قانون مجازات اسلامی مصوب ١٣٩٢ اقرار باید از روی قصد و اختیار باشد و اقرار فرد غیربالغ اعتبار قانونی ندارد. با این حال، طبق ماده ۳۶۲ قانون آیین دادرسی کیفری، دادگاه میتواند اظهارات اطفال و نوجوانان را بدون اداء سوگند، صرفاً جهت اطلاع از وقوع جرم و به عنوان اماره (نشانه) برای کشف حقیقت بشنود.
سوم، در امور مالی، حتی اگر نوجوان به سن بلوغ شرعی (مثلا ۱۵ سال در پسران) رسیده باشد، طبق ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی و رای وحدت رویه ۳۰ دیوان عالی کشور، تا زمانی که رشد مالی وی در دادگاه اثبات نشود (رشد غیرمالی کافی نیست)، اقرار او در امور مالی و تصرف در اموالش نافذ نخواهد بود.