طبق ماده ۴ قانون تملک آپارتمان ها و ماده ۲۳ آیین نامه اجرایی آن، پرداخت هزینه های مشترک ساختمان (شارژ) تکلیفی است که متوجه مالک یا استفاده کننده واحد است و خالی بودن واحد مانع از پرداخت این هزینه ها نمی شود.
حقوق و تکالیف مالکان در آپارتمان ها بر اساس قدرالسهم آن ها تعیین می شود. با این حال، هزینه های ساختمان به دو دسته تقسیم می شوند:
۱. هزینه های نسبی (مانند ایزوگام، تعمیرات اساسی ساختمان و بیمه آتش سوزی): این هزینه ها ارتباطی به استفاده یا عدم استفاده از واحد ندارند و مالک واحد خالی ملزم به پرداخت کامل سهم خود است.
۲. هزینه های خدماتی یا مصرفی (مانند نظافت، سرایداری، برق و آب مشترک): هرچند طبق قانون اصل بر پرداخت کامل است، اما مالکان می توانند در مجمع عمومی ساختمان یا به موجب اساسنامه توافق کنند که برای واحد های خالی تخفیفی در خصوص هزینه های خدماتی (مانند سهم آب یا هزینه زباله) در نظر گرفته شود.
بنابراین، از نظر قانونی حق مطالبه تخفیف به صورت خودکار وجود ندارد، مگر اینکه مجمع عمومی مالکان ساختمان با اکثریت آرا چنین تخفیفی را تصویب کرده باشد.