آیا اقرار قاطع دعوا است و نیاز به ارائه ادله دیگر را برطرف می کند؟

طبق ماده ۲۰۲ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی هر گاه کسی اقرار به امری نماید که دلیل حقانیت طرف است خواستن دلیل دیگر برای ثبوت آن حق لازم نیست و اقرار قاطع دعوا محسوب می شود. همچنین طبق ماده ۱۲۷۵ قانون مدنی هر کس اقرار به حقی برای غیر کند ملزم به اقرار خود خواهد بود و طبق ماده ۱۲۷۷ قانون مدنی انکار بعد از اقرار مسموع نیست.

بنابراین اقرار معتبر در دادگاه کامل ترین دلیل است و نیاز به ارائه هیچ ادله دیگری از سوی مدعی را باقی نمی گذارد و قاضی بر اساس همان اقرار رای صادر می کند. تنها استثنا موردی است که طبق ماده ۱۲۷۶ قانون مدنی کذب بودن اقرار نزد قاضی ثابت شود یا اقرار کننده ثابت کند که اقرار او فاسد یا مبنی بر اشتباه بوده است که در این صورت اقرار اثری نخواهد داشت.