منظور از کلمه «مخفیگاه» در صدور احکام جلب

صورتجلسه نشست قضایی
تاریخ برگزاری: ۱۳۹۵/۰۵/۰۷
برگزار شده توسط: استان اصفهان/ شهر گلپایگان
موضوع
منظور از کلمه «مخفیگاه» در صدور احکام جلب
پرسش
منظور از کلمه «مخفیگاه» در صدور احکام جلب که از سوی قضات کیفری و حقوقی جهت دستگیری متهمین و محکومین مالی صادر میشود چه مکانی است؟ آیا با ذکر این قید، ضابطین مجاز به ورود به کلیه اماکنی که از سوی شاکی در جهت جلب متهم معرفی میشود هستند یا خیر؟
نظر هیئت عالی
هرجا مذکور در ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری شامل مخفیگاه که ممکن است محل سکونت، کار یا محل متعلق به دیگری نمی شود به دلالت تبصره ۳ ماده اشعاری موارد مرقوم مستلزم مجوز خاص است.
نظر اکثریت
قانونگذار در ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری اشعار میدارد: «در صورتی که متواری بودن متهم به نظر بازپرس محرز باشد، برگه جلب با تعیین مدت اعتبار در اختیار ضابطان دادگستری قرار میگیرد تا هر جا متهم را یافتند، جلب و نزد بازپرس حاضر کنند». لذا قید کلمه «هرجا» عام بوده و در مواردی که فوریت اقتضا مینماید می توان برگه با حکم به ورود به منزل و مخفیگاه را در اختیار ضابطین قرار داد تا هرکجا که متهم مخفی شده باشد ولو معرفی محل با هدایت شاکی باشد نسبت به ورود و به مخفیگاه و دستگیری متهم اقدام نمایند.
نظر اقلیت
با عنایت به اینکه بر طبق ماده ۱۴۱ قانون آیین دادرسی کیفری: «دستور مقام قضائی برای ورود به منازل، اماکن بسته و تعطیل، تحت هر عنوان باید موردی باشد و موضوعی که تفتیش برای آن صورت میگیرد، زمان، دفعات ورود، اموال، اماکن و نشانی آنها به صراحت مشخص شود…». لذا بایستی در هر مورد محل ورود به مخفیگاه معین شود و ایضاً قید عبارت «آن محل» در ماده ۱۷۹ قانون مزبور که دلالت بر الزام صدور حکم ورود به منزل یا محل کار متهم از سوی مقام قضایی دارد، مبین این نظر است که تعیین محل متعلق یا تحت تصرف متهم ضروری است.