امتناع محکوم علیه از معرفی خود به اجرای احکام یا زندان در موعد مقرر

صورتجلسه نشست قضایی
تاریخ برگزاری: ۱۴۰۱/۰۳/۰۴
برگزار شده توسط: استان تهران/ شهر ورامین
موضوع
امتناع محکوم علیه از معرفی خود به اجرای احکام یا زندان در موعد مقرر
پرسش
در فرضی که نسبت به ادامه تحمل محکومیت محکوم علیه حسب گواهی پزشکی قانونی، ضرورت در توقف اجرای مجازات به جهت درمان در مدت معین حاصل شده باشد و اجرای احکام متعاقباً قرار توقف اجرای محکومیت برای مدت معین صادر نماید، لیکن محکوم علیه از معرفی خود در موعد مقرر به اجرای احکام یا زندان امتناع نموده باشد؛ آیا مشمول بزه غیبت پس از مرخصی زندان موضوع تبصره ماده ۵۴۷ تعزیرات ۱۳۷۵ قرار میگیرد؟
نظر هیات عالی
تحقق شرایط توقف اجرای مجازات الزام قانونی برای اجرای احکام کیفری ایجاد می کند. نتیجتاً پس از مضی مدت توقف و عدم حضور محکوم نمی توان آن را به عنوان غیبت از مرخصی تحت تعقیب قرار داد.
نظر اکثریت
با توجه به اینکه ضوابط حاکم بر مقررات صدور قرار توقف اجرای مجازات برای مدت معین امری متفاوت از موضوع استحقاق بهره مندی از مرخصی زندانیان در ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ میباشد، بهگونهایکه در صدور قرار توقف اجرای مجازات، اجرای احکام مکلف به تبعیت از نظریه پزشکی قانونی بر اساس ضوابط و مستندات و به جهت حفظ سلامت جسمی محکوم علیه میباشد و زندانی در این فرض از ارفاقات مرخصی در طول حبس بهره مند نگردیده که متعاقب عدم معرفی و حضور در اجرای احکام پس از مدت معین مشمول بزه غیبت از مرخصی گردد. بهعبارتی بزه غیبت از مرخصی صرفاً در مواقع اخذ مرخصی موضوع ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری ۹۲، در صورت عدم معرفی و حضور در زندان جاری میباشد و هرچند که در ایام توقف اجرای مجازات، فرد محکوم علیه خارج از زندان بوده و بهنوعی از وضعیت شبه مرخصی استفاده مینماید اما چون اجرای مجازات متوقف مانده لذا بهطریق اولی غیبت از مرخصی هم منتفی است و فردی که خود را پس از موعد معین معرفی نکرده باشد همانند محکوم علیه متواری میباشد و باید از ظرفیتهای احضار، جلب و معرفی از طریق ضامن اقدام شود.
نظر اقلیت
چون محکوم علیه با توقف اجرای مجازات از وضعیت مرخصی در طول مدت معین بیشتری به نسبت مرخصی استفاده مینماید و خروج وی از زندان نیز با تمهیدات اخذ تامین متناسب میباشد و بهنوعی محکوم علیه برای مدت مشخص و معینی در جهت مداوا و درمان از زندان با تمهیدات مذکور خارج میشود؛ لذا در صورتی که محکوم علیه، خود را پس از مرخصی ناشی از توقف اجرای حکم در مدت معین، معرفی ننماید، مرتکب غیبت گردیده و مشمول بزه غیبت از مرخصی میباشد، زیرا آنچه معیار در بزه غیبت پس از مرخصی میباشد، عدم مراجعه محکوم علیه پس از مدت معین اعطایی میباشد.