نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۳۴۹ مورخ ۱۳۹۹/۰۳/۳۱

تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۳/۳۱
شماره نظریه: ۷/۹۹/۳۴۹
شماره پرونده: ۹۹-۱۶۸-۳۴۹ک
استعلام:
پرونده ای در دادگاه کیفری یک مبنی بر زنای محصن و محصنه تشکیل و دادگاه کیفری یک پس از انجام رسیدگی در خصوص اتهام زنای محصن و غیر محصن حکم بر برائت صادر و لکن در خصوص اتهام زنای غیر محصن و غیر محصنه و نیز رابطه نامشروع مبادرت به صدور حکم محکومیت مینماید و در آخر رای صادره را قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشور اعلام می کند و صرفا متهمان نسبت به محکومیت خود اعتراض می کنند. آیا اعلام دادگاه کیفری یک مبنی بر قابل فرجام خواهی بودن پرونده در فرض مذکور در دیوان عالی کشور صحیح است یا اینکه این رای قابل تجدیدنظر خواهی در محاکم تجدیدنظر استان میباشد؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
مطابق رای وحدت رویه ۷۸۷ مورخ ۱۳۹۸/۱۰/۲۴ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، چنانچه جرمی به اعتبار یکی از بندهای ماده ۳۰۲ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ در دادگاه کیفری یک مطرح گردد و دادگاه پس از رسیدگی به آن تشخیص دهد که عمل ارتکابی عنوان مجرمانه دیگری دارد و به این جرم رسیدگی و حکم مقتضی صادر نماید، این امر «تغییری در صلاحیت دیوان عالی کشور» در رسیدگی به فرجام خواهی از رای مذکور ایجاد نمی کند.