نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۲۹۰ مورخ ۱۳۹۹/۰۴/۳۰

تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۴/۳۰
شماره نظریه: ۷/۹۹/۲۹۰
شماره پرونده: ۹۹-۹۷-۲۹۰ح
استعلام:
موضوع: تعارض بین ماده ۱۷ و قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آیین نامه تعرفه حق الوکاله حق المشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب ۱۳۹۸/۱۲/۲۸ رئیس محترم قوه قضاییه بر اساس ماده ۱۷ آیین نامه یاد شده حق الوکاله اعتراض به آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است بر اساس تعرفه مرحله تجدیدنظر است یاد شده از جمله آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است آرای صادره از دادگاه کیفری یک استان میباشد مطابق قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آیین نامه یاد شده، حق الوکاله فرجام خواهی کیفری حداقل دو میلیون ریال و حداکثر دویست میلیون ریال تعیین شده است همان طور که ملاحظه میشود برای فرجام خواهی کیفری دو نوع حق الوکاله متفاوت در نظر گرفته شده است لذا با توجه به مراتب مذکور لطفا در این خصوص امعان نظر فرمایید.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
هر چند با توجه به رای وحدت رویه ۷۵۴ مورخ ۱۳۹۵/۸/۲۵، می توان واژه «اعتراض» در ماده ۱۷ آیین نامه تعرفه حق الوکاله، حق المشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب ۱۳۹۸/۱۲/۲۸ را به اعتراض نسبت به آرایی از قبیل قرار منع تعقیب صادره از دادگاه کیفری یک که قابل رسیدگی در دیوان عالی کشور است حمل کرد و تعارض ظاهری ماده ۱۷ مذکور و قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آیین نامه مذکور را توجیه کرد ولی از آن جایی که در برخی موارد مبلغ قابل مطالبه برای اعتراض به قرار منع تعقیب از مبلغ قابل مطالبه برای فرجام خواهی نسبت به آرایی که در ماهیت صادر شده است بیشتر خواهد بود به نظر اصلاح آیین نامه مذکور در خصوص فرض سوال به صواب نزدیکتر است./ق.ا