تاریخ نظریه: ۱۳۹۶/۰۴/۱۱
شماره نظریه: ۷/۹۶/۸۲۰
شماره پرونده: ۶۹-۶۸۱/۱-۱۴۵
استعلام:
در خصوص مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۹۲ آیا ملاک تعیین درجه جرم در بندهای پنجگانه این ماده مجازات قانونی فعل ارتکابی است یا میزان مجازات تعیین شده در حکم محکومیت قطعی یا آخرین مجازات تعیین شده طبق حکم صادره پس از تقاضای تخفیف مجازات؟ همچنین آیا احکام غیابی که به صورت قانونی به محکومٌ علیه ابلاغ شده است را می توان مشمول مرور زمان نمود در مورد ماده ۱۰۸ قانون صدرالذکر که طبق قسمت ذیل آن در صورت قطع اجرای حکم بر اثر رفتار عمدی محکوم مرور زمان اعمال نمی شود آیا مواردی که اجرای حکم به علت غیبت زندانی از مرخصی ناتمام می ماند را شامل می‌شود یا خیر.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
۱- ملاک احتساب مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲، همان مجازات قانونی جرم است و چنانچه با اعمال کیفیات مخففه یا مشدده، میزان مجازات مقرر در حکم کاهش یا افزایش یابد، تأثیری در مدت مرور زمان اجرای حکم ندارد. احکام غیابی، مشمول مرور زمان ماده ۱۰۵ قانون مذکور میشود.
۲- در صورت عدم مراجعت محکومعلیه پس از اتمام مرخصی به زندان، بدون عذر موجه، چون بر اثر رفتار عمدی وی، اجرای مجازات قطع میگردد، در این صورت مرور زمان اعمال نمیشود.