تاریخ نظریه: ۱۴۰۳/۰۶/۲۰
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۳/۱۳۶
شماره پرونده: ۱۴۰۳-۱۲۷-۱۳۶ح
استعلام:
با عنایت به مواد ۱۲۱۹ و ۱۲۲۰ قانون مدنی و مواد ۵۵ تا ۷۳ قانون امور حسبی مصوب ۱۳۱۹؛ بویژه مفاد ماده ۶۶ این قانون و با در نظر گرفتن رای وحدت رویه شماره ۷۲ مورخ ۱۳۵۳/۰۹/۰۴ هیات دیوان ‌عالی کشور، آیا اقدامات اشخاص ذی‌نفع؛ از جمله فرزندان و یا ورثه محجور (در صورت فوت محجور)، راجع به تقاضای صدور حکم حجر اشخاص و نیز تجدیدنظرخواهی ایشان نسبت به حکم صادره توسط دادگاه نخستین (نفیاً یا اثباتاً) در مورد اخیرالذکر، صحیح و منطبق با مقررات قانونی است و یا آنکه در مورد اقدام اشخاص غیر از اشخاص مذکور در ماده ۶۶ قانون امور حسبی، باید وفق مواد ۸۴، ۸۵، و ۸۹ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹ اتخاذ تصمیم شود؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
پرسش مطرح شده مبهم است؛ چنانچه مقصود آن است که آیا شخص ذی‌نفع؛ از جمله ورثه متوفی که اعلام حجر وی را درخواست کرده‌اند، می‌توانند پس از اتخاذ تصمیم، به استناد ماده ۶۶ قانون امور حسبی مصوب ۱۳۱۹، از رای صادره پژوهش بخواهند؛ از آنجا که در چنین فرضی، درخواست‌کننده حجر وفق عمومات قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹ در زمره طرفین دعوای حجر محسوب می‌شود، حق پژوهش دارد.