نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۰/۷۷۹ مورخ ۱۴۰۰/۰۸/۱۹

تاریخ نظریه: ۱۴۰۰/۰۸/۱۹
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۰/۷۷۹
شماره پرونده: ۱۴۰۰-۲۹/۱-۷۷۹ ح
استعلام:
۱- چنانچه دادگاه حکم بر تخلیه صادر کند و مستاجر مبلغی بابت ودیعه به موجر پرداخت کرده باشد، آیا دادگاه ضمن صدور حکم به تخلیه، باید تصریح کند که تخلیه منوط به پرداخت ودیعه به مستاجر است؟
۲- آیا منوط کردن تخلیه به پرداخت ودیعه به مستاجر موضوع ماده ۴ قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۷۶، خاص دستور تخلیه است یا اطلاق دارد و دستور تخلیه و صدور حکم به تخلیه را نیز شامل میشود؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
۱ و ۲- برابر اطلاق ماده ۴ قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۷۶، تخلیه عین مستاجره و تحویل آن به موجر منوط به استرداد ودیعه، سند و یا وجهی است که مطابق قرارداد اجاره توسط موجر از مستاجر اخذ شده است؛ بنابراین تا زمانی که موجر وجه یا سند مزبور را به مستاجر یا واحد اجرا ندهد، امکان تخلیه و تحویل عین مستاجره به موجر وجود ندارد؛ در لزوم قید تخلیه در قبال استرداد سند یا ودیعه، تفاوتی بین دستور تخلیه یا حکم تخلیه وجود ندارد. بدیهی است در صورتی که موجر مدعی طلب بابت اجور معوقه باشد، میتواند با تقدیم دادخواست همزمان مطالبه طلب و تامین خواسته، توقیف مبلغ تودیع شده بابت ودیعه را درخواست کند.