نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۷۰۰ مورخ ۱۳۹۹/۰۷/۱۹

تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۷/۱۹
شماره نظریه: ۷/۹۹/۷۰۰
شماره پرونده: ۹۹-۶۶-۷۰۰ ع
استعلام:
آیا وفق ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷ بیمارستان ها درمانگاه ها و کلینیک های درمانی خصوصی از ارگان های ارائه دهنده خدمات محسوب و از عوارض شغلی و همچنین عوارض بر درآمد موضوع ماده ۷۷ قانون شهرداری معاف میباشند یا خیر؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
در ماده ۱۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷ با اصلاحات و الحاقات بعدی موارد معافیت از پرداخت این مالیات تعیین شده و در بند ۹ آن آمده است «انواع دارو، لوازم مصرفی درمانی، خدمات درمانی (انسانی، حیوانی و گیاهی) و خدمات توانبخشی و حمایتی». اطلاق بند مذکور شامل بیمارستان ها، درمانگاه ها و کلینیک های درمانی خصوصی ارائه دهنده خدمات درمانی میشود. بنابراین، موسسات نامبرده از پرداخت مالیات بر ارزش افزوده و عوارض موضوع ماده ۳۸ قانون فوق الذکر معاف هستند. در تأیید این استنباط یادآوری می شود که سازمان امور مالیاتی کشور در این خصوص بخشنامه شماره ۹۲۵۳ مورخ ۱۳۹۰/۷/۹ را صادر کرده است و دیوان عدالت اداری در دادنامه شماره ۲۸۹۵ مورخ ۱۳۹۸/۱۰/۱۰ به عدم ابطال این بخشنامه رای داده است. با توجه به ماده ۵۰ قانون یاد شده که برقراری هرگونه عوارض برای انواع کالاها و همچنین ارائه خدمات که در این قانون تکلیف مالیات و عوارض آن ها تعیین شده است و نیز برقراری عوارض به درآمد های مأخذ محاسبه مالیات توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع را ممنوع کرده است، لذا شورای اسلامی شهر نمی تواند در مورد خدمات درمانی بیمارستانی که در ماده ۱۲ قانون مذکور از پرداخت مالیات و عوارض موضوع این قانون معاف و تعیین تکلیف شده است، عوارض وضع کند. همچنین ماده ۷۷ قانون شهرداری مصوب ۱۳۳۴ با اصلاحات و الحاقات بعدی در مقام تعیین عوارض و بهای خدمات نیست؛ بلکه مرجع حل اختلاف بین مودی و شهرداری را در این موارد تعیین کرده است.