نظریه مشورتی شماره ۷/۹۶/۱۵۱۱ مورخ ۱۳۹۶/۰۷/۰۲

تاریخ نظریه: ۱۳۹۶/۰۷/۰۲
شماره نظریه: ۷/۹۶/۱۵۱۱
شماره پرونده: ۱۱۱۹-۲۵-۹۶
استعلام:
چنانچه در پرونده کیفری محکوم علیه در راستای اجرای حکم مجازات تکمیلی تبعید در شهرستان دیگری جلب و به لحاظ اجرای احکام کیفری دادگاه صادرکننده حکم معرفی گردد و به صورت همزمان در پرونده حقوقی نیز در اجرای ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی دستور جلب و معرفی وی به زندان واقع در محل دادگاه صادرکننده حکم صادر گردد نحوه اجرای حکم و تقدم و تاخر هر کدام از دستورات حقوقی وکیفری فوق الذکر به چه نحوی میباشد آیا امکان اجرای دستور حبس و بازداشت محکوم علیه در شهرستان محل تبعید وجود دارد یا خیر؟ یا آنکه اجرای حکم کیفری و تبعید مقدم بر دستور بازداشت و حبس محکوم علیه خواهد بود.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
مستفاد از مواد ۵۴۵ و ۵۴۶ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ با الحاقات و اصلاحات بعدی، و مواد ۱ الی ۷ آیین نامه اجرایی راجع به نحوه اجرای مجازات های تکمیلی موضوع ماده ی ۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۳/۱۱/۲۶، که ناظر به چگونگی نحوه اجرای اقامت اجباری در محل معین، و مقتضای عمل به اصل توقف ناپذیری و استمرار عملیات اجرای احکام لازم الاجرا کیفری مذکور در مواد ۱۳ و ۴۹۴ قانون موصوف است و با عنایت به لازم الاجراء بودن دستور حبس موضوع ماده ی ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی مصوب ۱۳۹۴ تا حصول اسباب توقف آن، در فرض سوال، دادگاه حقوقی صادر کننده ی دستور بازداشت موضوع ماده ی ۳ یاد شده میتواند مراتب اجرای دستور بازداشت محکوم علیه را طی نیابتی به مرجع قضایی محل اقامت اجباری محکوم علیه اعلام کند. بدیهی است مدت حبس محکوم علیه در اجرای ماده ی ۳ قانون اخیرالذکر، از حیث اجرای مجازات تکمیلی اقامت اجباری در محل معین، قابل احتساب است و از مدت اقامت اجباری کسر میگردد.