تاریخ نظریه: ۱۳۹۵/۰۶/۰۲
شماره نظریه: ۷/۹۵/۱۳۰۲
شماره پرونده: ۸۹۶-۱۸۲-۹۵
استعلام:
در صورتی که تبعه بیگانه به استتناد بند (خ) وتبصره یک م۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۹۲ به مجازات تکمیلی اخراج از کشور به مدت۲ سال محکوم شده باشد آیا میتواند به استناد بند (د) ماده ۲ و۳ قانون راجع به ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران از ورود وی به کشور با انقضاء مدت مذکور همچنان ممانعت نمود به عبارتی آیا ماده ۲۳ قانون مجازات اسلامی ناسخ قانون فوق الذکر میباشد یا خیر.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
اخراج تبعه بیگانه از کشور که به موجب بند (خ) ماده ۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ در خصوص تبعه بیگانه به واسطه ارتکاب جرم به عنوان مجازات تکمیلی از سوی دادگاه تعیین میشود امری متفاوت از خودداری از دادن ویزا (روادید) به اتباع بیگانه موضوع بندهای ذیل ماده ۲ قانون راجع به ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران مصوب ۱۳۱۰/۲/۱۹ و از جمله به لحاظ وجود سوابق محکومیت کیفری مذکور در بند (د) این ماده میباشد که در حدود وظایف و اختیارات مأمورین دستگاههای اجرایی ذیربط اعمال میگردد و در واقع ایجاد محدودیتهای مزبور به لحاظ حفظ انتظامات مملکتی و در زمره اقدامات و تدابیر اجرایی پیشگیرانه است که مستقیماً به امور قضایی مرتبط نبوده و فاقد ماهیت مجازات است بنابراین هر یک از مواد قانونی فوقالذکر صرفنظر از اینکه از حیث ورود یا خروج از کشور متفاوتاند در مجرای خود قابل اعمال بوده و بند (خ) ماده ۲۳ قانون صدرالذکر به معنای ایجاد حق برای تبعه بیگانه بعد از سپری شدن مدت مذکور، برای ورود به ایران یا عبور از آن نمیباشد.