نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۰/۷۱۲ مورخ ۱۴۰۰/۱۱/۱۳

تاریخ نظریه: ۱۴۰۰/۱۱/۱۳
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۰/۷۱۲
شماره پرونده: ۱۴۰۰-۱۲۷-۷۱۲ ح
استعلام:
در مواردی که خواسته مالی و مشخص نیست و مشمول بند ۱۴ ماده ۳ قانون وصول برخی از درآمد های دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب ۱۳۷۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی است و خواهان خسارت تأخیر تأدیه از زمان تقدیم دادخواست تا زمان اجرای دادنامه را درخواست می کند، آیا دادگاه مجوزی برای پرداخت خسارت تأخیر تأدیه دارد؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
مقررات ماده ۵۲۲ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹ ناظر بر دیونی است که میزان و موعد پرداخت آن مشخص بوده و مدیون با رعایت شرایط مقرر در این ماده از تأدیه آن امتناع کرده باشد؛ لذا در مورد استعلام که با صدور حکم از سوی دادگاه میزان دین تعیین میشود، چنانچه محکوم علیه پس از صدور حکم راجع به موضوع دعوا، در پرداخت محکوم به تأخیر کند، مطالبه خسارت تأخیر تأدیه از تاریخ ابلاغ رای قطعی یا قطعیت آن به موجب دعوای جداگانه امکان پذیر است؛ بنابراین در فرض سوال منعی برای صدور حکم نسبت به خسارت تأخیر تأدیه از تاریخ قطعیت حکم تا زمان اجرا وجود ندارد و نسبت به ماقبل از تاریخ قطعیت رای موجبی برای تعیین خسارت تأخیر تأدیه وجود ندارد.