تاریخ نظریه: ۱۴۰۰/۰۳/۳۰
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۰/۵۳
شماره پرونده: ۱۴۰۰-۱۶۸-۵۳ ک
استعلام:
با توجه به ماده ۴۸۳ قانون آیین دادرسی کیفری که بیان داشته است «هر گاه شاکی یا مدعی خصوصی در جرایم غیر قابل گنباشد و اجرای احکام هم از دستیابی به او مایوس شود و یا دستیابی به او غیر ممکن شود، آیا به منزله اعراض شاکی از شکایت خود است و عدم حضور او را می‌توان صرف‌ نظر تلقی کرد یا این که شاکی حتما بایستی صرف‌نظر خود را به اجرای احکام اعلام کند؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
با توجه به عبارت «از شکایت خود صرف‌نظر کند» در ماده ۴۸۳ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و مستنبط از مواد ۴۹۰ و ۴۹۴ همین قانون مبنی بر ضرورت اجرای رأی قطعی «مگر در مواردی که قانون مقرر نماید»، اعلام گذشت موضوع ماده ۴۸۳ قانون یاد‌شده که در کاستن از آلام روحی و روانی شاکی نقش موثری دارد، موضوعیت داشته و صرف عدم پی‌گیری پرونده از سوی شاکی گذشت تلقی نمی‌شود و جهتی برای درخواست محکوم دایر بر تخفیف مجازات به استناد ماده ۴۸۳ نیست