ماده ۱۱۷ قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران (۱۳۹۴ – ۱۳۹۰) مصوب ۱۳۸۹

ماده ۱۱۷- به منظور قطع کامل وابستگی اعتبارات هزینه ای به عواید نفت و گاز از طریق افزایش سهم درآمد های عمومی در تامین اعتبارات هزینه ای دولت، به نحوی اقدام شود که:
الف – در پایان برنامه نسبت مالیات به تولید ناخالص داخلی مشروط به عدم افزایش نرخ مالیات های مستقیم و با گسترش پایههای مالیاتی حداقل به دهدرصد (۱۰%) برسد.
تبصره ۱- برقراری هرگونه تخفیف، ترجیح و یا معافیت مالیاتی و حقوق ورودی علاوه بر آنچه که در قوانین مربوطه تصویب شده است برای اشخاص حقیقی و حقوقی از جمله دستگاه های موضوع ماده (۲۲۲) این قانون طی سال های اجرای برنامه ممنوع است.
تبصره ۲(منسوخ ۱۴۰۰/۱۱/۱۰)- دولت مکلف است با اجرای کامل قانون مالیات بر ارزش افزوده، نرخ این مالیات را از سال اول برنامه سالانه یک واحد درصد اضافه نماید؛ بهگونهای که در پایان برنامه نرخ آن به هشتدرصد (۸%) برسد. سهم شهرداری ها و دهیاری ها از نرخ مزبور سه درصد (۳%) (به عنوان عوارض) و سهم دولت پنج درصد (۵%) تعیین میشود.
ب – نسبت درآمد های عمومی به استثناء درآمد های نفت و گاز به اعتبارات هزینه ای به طور متوسط سالانه ده درصد (۱۰%) افزایش یابد.
ج – اعتبارات هزینه ای دولت سالانه حداکثر دو درصد (۲%) کمتر از نرخ تورم، افزایش یابد.
تبصره – تامین کسری بودجه دولت از محل استقراض از بانک مرکزی و سیستم بانکی ممنوع است.