مقدمه قانون تصویب قطعنامه های کنفرانس مورخ ۲۰۱۰(۱۳۸۹) اعضای کنوانسیون بین المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه ها و نگهبانی دریانوردان (STCW) مصوب ۱۳۹۳

برنامه آموزشی روی کشتی
۷- بهتر است دفترچه ی سوابق آموزش، علاوه بر سایر موارد، شامل: تعدادی از وظایف آموزشی یا اموری باشد که می توان به عنوان بخشی از برنامه ی تایید شده ی آموزش روی کشتی برعهده گرفت. بهتر است چنین وظایف و کارها، حداقل مربوط به موارد زیر باشد:
۱- سامانه ی سکان کشتی؛
۲- ملوانی عمومی؛
۳- مهار کردن، لنگر اندازی و عملیات بندری؛
۴- تجهیزات اطفای حریق و نجات جان اشخاص؛
۵- سامانه ها و تجهیزات؛
۶- عملیات مربوط به کالا؛
۷- کار در پل فرماندهی و نگهبانی؛ و
۸- آشناسازی با موتورخانه.
۸- این موضوع، بسیار مهم است، که به افسر آتی، فرصت کافی برای تجربه ی نگهبانی در پل فرماندهی تحت نظارت، داده شود، به ویژه در مراحل پایانی برنامه ی آموزشی روی کشتی.
۹- عملکرد افسر آتی، در هر یک از وظایف و امور اجرایی که به طور جز به جز وارد دفترچه ی سوابق آموزش میشود، بهتر است توسط یک افسر ماهر، در زمانی که به نظر وی، افسر آتی به استاندارد رضایت بخشی از شایستگی رسیده است پانویس شود. درک این موضوع، مهم است که افسر آتی، قبل از این که افسر ماهر، مطمئن شود که وی به استاندارد رضایت بخشی دست پیدا کرده، ممکن است نیازمند نمایش توانایی خود در موقعیت های مختلف باشد.
کنترل و مرور کردن
۱۰- راهنمای و مرور کردن، اصلی برای اطمینان از این است، که افسران آتی، از پیشرفت های صورت گرفته شده، کاملا آگاه هستند، و آن ها را توانمند میسازد، که در مورد برنامه ی آینده ی خود تصمیم گیری کنند. بهتر است برای موثر بودن، موضوعات مرور شده، به اطلاعات به دست آمده از دفترچه ی سوابق آموزشی و سایر منابع، حسب مورد، مرتبط شود. دفترچه ی سوابق آموزشی، بهتر است به دقت بررسی شده و به طور رسمی، توسط فرمانده و افسر آموزش کشتی، در آغاز، در طول و در پایان هر سفر تایید شود. هم چنین، بهتر است دفترچه ی سوابق آموزشی، توسط افسر آموزش شرکت، در بین سفرها نیز، بررسی و تایید شود.
ارزیابی توانایی ها و مهارتها در نگهبانی ناوبری
۱۱- متقاضی دریافت گواهینامه، که لازم است آموزش خاصی را گذرانده و توانایی ها و مهارت های وی، در عهده دار شدن وظایف نگهبانی ناوبری، ارزیابی شده باشد، ممکن است ملزم به ارایه ی شواهدی، از راه نشان دادن آن ها توسط شبیه ساز یا روی کشتی، به عنوان بخشی از برنامه آموزشی تایید شده در کشتی باشد، که به منزله افسر نگهبان مسئول ناوبری، مهارت ها و توانایی حداقل را در موارد زیر کسب کرده است، این توانمندی ها شامل موارد زیر است:
۱- آمادگی برای انجام عملیات، در یک مسیر دریانوردی، شامل:
۱-۱- تفسیر و اعمال، اطلاعات به دست آمده از نقشه ها،
۱-۲- نقطه گذاری، در آب های ساحلی،
۱-۳- به کارگیری اطلاعات پایه، به دست آمده از جداول کشند و سایر انتشارات دریایی،
۱-۴- بررسی و عملیاتی کردن، تجهیزات پل فرماندهی،
۱-۵- بررسی قطب نمای معناطیسی و الکترونیکی،
۱-۶- ارزیابی اطلاعات هواشناسی در دسترس،
۱-۷- استفاده از اجرام سماوی، برای نقطه گذاری،
۱-۸- تعیین خطای قطب نما، توسط وسایل زمینی و سماوی، و
۱-۹- انجام محاسبات، برای دریانوردی تا ۲۴ ساعت؛
۲- به کارگیری و اعمال اطلاعات به دست آمده، از سامانه های دریانوردی الکترونیکی؛
۳- کار با رادار، آرپا و – اکدیس، و به کارگیری اطلاعات رادار، برای دریانوردی واجتناب از تصادم؛
۴- کار با سامانه های جلوبرنده و هدایت کننده ی کشتی، به منظورکنترل سینه و سرعت کشتی؛
۵- اجرای روش ها و امور عادی نگهبانی ناوبری؛
۶- اجرای مانور، مورد لزوم برای نجات اشخاصی که به در دریا افتاده اند؛
۷- در نظر گرفتن آغاز عملیات، برای یک وضعیت اضطراری قریب الوقوع (مانند، حریق، تصادم، به گل نشستن) و اقدام فوری، پس از وضعیت اضطراری؛
۸- در نظر گرفتن آغاز عملیات، برای موقعیتی که مربوط به عدم کارکرد یا نقص اقلام عمده ای از تجهیزات یا نیرو (مانند، سکان کشتی، برق، سامانه های دریانوردی) باشد؛
۹- انجام مخابرات رادیویی و علائم صوتی و بصری، در وضعیت های عادی و اضطراری؛ و
۱۰- کنترل و به کارگیری سامانه های آژیر و ایمنی، از جمله مخابرات داخلی.
۱۲- بهتر است ارزیابی توانایی ها و مهارت ها، به منظور عهده دار شدن نگهبانی ناوبری:
۱- ارزیابی صلاحیت در عهده داری وظایف دریانوردی، بر اساس معیاریهایی صورت پذیرد که در جدول الف-۱ /۲ تنظیم شده است؛
۲- اطمینان حاصل شود که متقاضی، وظایف نگهبانی ناوبری را طبق اصولی که در عهده دار شدن نگهبانی ناوبری ایمن باید رعایت شود (بخش الف -۲ /۸، قسمت ۱-۴) و راهنمای عهده دار شدن نگهبانی ناوبری (بخش ب-۲ /۸، قسمت ۱-۴) انجام میدهد.
ارزیابی صلاحیت
۱۳- استاندارد صلاحیت، به منظور اخذ گواهینامه، تحت عنوان افسر نگهبان مسئول ناوبری، کسب شود، در جدول الف-۱ /۲، تنظیم شده است. این استاندارد، آگاهی و مهارت مورد لزوم و به کارگیری آن ها در استاندارد عملکرد مورد لزوم در کشتی را مشخص می کند.
۱۴- حیطه ی آگاهی، در برخورداری از مفهوم صلاحیت، آشکار نیست. بنابراین، ارزیابی صلاحیت، بهتر است در بر گیرنده، بیش از الزامات فنی رایج در عملکرد، در برگیرنده ی مهارت ها و انجام وظایف منعکس کننده، جوانب وسیع تر مورد نیاز، برای احراز انتظارات کامل از صلاحیت عملکرد به عنوان افسر کشتی باشد. این رویکرد شامل آگاهی لازم نسبت به مبانی نظری، اصول و درک و شناخت مهارت هایی است که در درجات مختلف، تمام سطوح صلاحیت را تقویت می کند. همچنین، در برگیرنده ی شایستگی در انجام کار مشخص در زمان مشخص، و علل انجام آن میشود. کسب این آگاهی، کمک به حصول اطمینان از این است، که متقاضی میتواند:
۱- به طور شایسته، در کشتی های مختلف با شرایط بسیار متفاوت کار کند؛
۲- توانایی پیش بینی و آمادگی برای اجرای طرح های اقتضایی و در ارتباط با آن ها را داشته باشد؛ و
۳- خود را با الزامات متغیر و جدید، سازگار کند.
۱۵- معیارهایی ارزیابی صلاحیت (ستون ۴ از جدول الف-۱ /۲)، نخست، در نتایج ترم ها، جوانب اصولی عملکرد شایسته را شناسایی می کند. این معیارها طوری نشان داده می شوند، که بتوان عملکرد متقاضی را با آن ها ارزیابی کرد و بهتر است به طور کامل در دفترچه ی سوابق آموزشی، مستند شوند.
۱۶- ارزیابی صلاحیت، فرآیندی است از:
۱- جمع آوری کافی شواهد قابل اتکا و معتبر، در مورد آگاهی متقاضی، درک و شایستگی انجام امور، وظایف و مسئولیت هایی که در ستون ۱ از جدول الف-۱ /۲، فهرست شده است؛ و
۲- قضاوت کردن در مورد آن شواهد، در مقابل معیارهای مشخص شده استاندارد.
۱۷- بهتر است ترتیبات ارزیابی صلاحیت، طوری طراحی شود، که روش های مختلف ارزشیابی را، که بتواند ارایه دهنده ی انواع مختلف شواهد، در مورد صلاحیت متقاضی باشد، در نظر بگیرد، مانند:
۱- نظارت مستقیم، بر فعالیت های کاری (شامل خدمت دریایی)؛
۲- آزمایش های مهارت /خبرگی /شایستگی؛
۳- تکالیف و پروژه ها؛
۴- مدارک مستدل از تجارب قبلی؛ و
۵- فنون پرسش به صورت، کتبی و شفاهی، بر مبنای رایانه.
۱۸- به علاوه فنون پرسش کردن مناسب، به منظور ارایه ی شواهدی که حمایت کننده آگاهی و درک محسوب میشود، بهتر است، از یک یا چند حالت از چهار روش اولیه ی فهرست شده، اغلب به طور ثابت، به منظورارایه ی دلایل توانایی استفاده شود،
آموزش در دریانوردی نجومی
۱۹- موضوعات زیر، به منظور ارایه ی خلاصه ای از آموزش دریانوردی نجومی، توصیه شده است:
۱- تنظیم صحیح جایاب (سکستانت)، برای اجتناب از خطاهای قابل تنظیم شدن؛
۲- خواندن صحیح ارتفاع اجرام سماوی جایاب (سکستانت)؛
۳- محاسبه ی دقیق کاهش منظر، با استفاده از روش مرجح؛
۴- محاسبه ی زمان ارتفاع نصف النهار خورشید؛
۵- محاسبه ی عرض جغرافیایی، به وسیله ستاره ی قطبی، یا توسط ارتفاع نصف النهار خورشید؛
۶- ترسیم خط یا خطوط مربوط به تعیین نقطه ی دقیق و نقطه گذاری؛
۷- تعیین زمان رویت غروب و طلوع خورشید، با روش مرجح؛
۸- شناسایی و انتخاب مناسب ترین جرم سماوی، در بین الطلوعین؛
۹- تعیین خطای قطب نما، با راس‌القدم یا با دامنه، با استفاده از روش مرجح؛ و
۱۰- دریانوردی با علم هیئت، به منزله الزاماتی که حمایت کننده ی صلاحیت مورد لزوم، در بند ۱۹.۱ تا ۱۹.۹ بالا است.
۲۰- آموزش دریانوردی نجومی، میتواند شامل: استفاده از تقویم نجومی (آلماناک) دریانوردی الکترونیکی، و نرم افزار محاسبه ی دریانوردی نجومی شود.
کلیات
۱- الزامات مربوط به سلامت پزشکی، به ویژه شنوا یی، دید چشم و گفتار، بهتر است قبل از شروع آموزش، احراز شود.
۲- بهتر است آموزش، مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، مفاد مقررات رادیویی ضمیمه شده به کنوانسیون ارتباطات بین المللی (مقررات رادیویی) و مفاد کوانسیون لازم اجرای بین المللی نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعه ی نیازهای آموزشی، حداقل به دانش و آموزش ارایه ی شده در بند ۳ تا ۱۴ زیر توجه شود.
مبانی نظری
۳- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایه ی مورد نیاز، برای استفاده ی موثر و ایمن کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد نیاز سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، به طوری که برای حمایت از مفاد آموزش عملی، ارایه شده در بند ۱۳، کافی باشد.
۴- آگاهی به منظور استفاده از عملیات و نواحی خدماتی سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانه ی ماهواره ای، سامانه های اخطار دهنده دریانوردی و هواشناسی، و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
۵- آگاهی از اصول برق و مبانی نظری رادیو و الکترونیک، که در احراز مفاد بند های ۶ تا ۱۰ زیر، کفایت کند.
۶- آگاهی نظری از تجهیزات مخابراتی رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، شامل: فرستنده ها و گیرنده های رادیوتلفنی و تلگرافی باند باریک چاپ مستقیم، تجهیزات رقمی (دیجیتال) (دی اس سی)، ایستگاه های زمینی کشتی، بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری، سامانه های آنتن دریایی، تجهیزات رادیویی شناور بقا به همراه کلیه ی اقلام کمکی، از جمله تامین کننده ی نیرو، هم چنین، آگاهی کلی از اصول مربوط به سایر تجهیزاتی که به طور کلی به منظور دریانوردی رادیویی مورد استفاده قرار می گیرند، با توجه ی خاص به نگهداری تجهیزات در شرایط آماده به کار.
۷- آگاهی از عواملی که در میزان قابل اعتماد بودن، در دسترس بودن، روش های نگهداری و استفاده ی مناسب از تجهیزات آزمایشی سامانه موثر هستند.
۸- آگاهی از ریز پردازنده ها و رفع عیوب در سامانه های مورد استفاده ی ریزپردازنده ها.
۹- آگاهی از سامانه های کنترلی تجهیزات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: آزمایش و واکاوی آن ها.
۱۰- آگاهی از استفاده ی نرم افزار رایانه ای تجهیزات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و روش های اصلاح عیوب، ناشی از اختلال در نرم افزار کنترل تجهیزات
مقررات و اسناد
۱۱- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- ارتباطات رادیویی ایمنی، اضطراری و بسیار فوری،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه با ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیام های غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روش های مخابراتی و عملیاتی، به منظور تامین خدمات مکاتبه ای عمومی، ایمنی واضطراری، از جمله: هزینه ها، اخطاریه های دریانوردی و انتشار هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی و خدمات ماهواره ای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آیین نامه ی بین المللی علائم، و کاربرد جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روش ها
۱۲- آگاهی از آموزش مربوط به:
۱- کاربرد روش های مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- به کارگیری روش های استفاده از اطلاعات، مربوط به پیش بینی پخش امواج، به منظور برقراری بسامد های بهینه برای انجام ارتباطات؛
۳- چگونگی عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیه ی سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه کاربرد روش های ایمنی، اضطراری و بسیار فوری و نیز، در نظر گرفتن سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم کنترل یا کار روی یک بسامد دیگر انجام میشود؛
۶- کاربرد سامانه ها و روش های گزارش دهی کشتی؛
۷- کاربرد روش های مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس و نجات دریانوردی
۸- کاربرد سامانه ها و روش های پزشکی رادیویی؛ و
۹- علل اعلام خطرهای اضطراری کاذب و وسایل جلوگیری از آن ها.
عملی
۱۳- آموزش عملی، بهتر است با حمایت کار آزمایشگاهی مناسب، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط پخش عادی و تحت شرایط یک نوع تداخل مخابراتی؛
۲- عملیات ایمن کلیه ی تجهیزات مخابراتی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و لوازم فرعی آن، از جمله: پیشگیری های ایمنی؛
۳- مهارت در کاربرد دقیق و کامل صفحه کلید، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی؛
۴- فنون عملیاتی برای:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده در حالت مناسب عملیاتی، از جمله: (دی اس سی) و چاپ مستقیم تلگرافی.
۴-۲- حسب مورد، تنظیم و هم محور کردن مجدد آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات جان اشخاص رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری؛
۵- حسب مورد، نصب، تعمیر و نگهداری آنتن؛
۶- خواندن و درک نمودارهای تصویری، منطقی و مداری؛
۷- استفاده و مراقبت از لوازم و دستگاه های آزمایشگاهی که از ضرورت های در نگهداری الکترونیکی در دریا محسوب می شوند؛
۸- آشنایی با فنون مربوط به لحیم کاری و جدا کردن لحیم، با استفاده از ابزارهایی که شامل: دستگاه های نیمه هادی و مدارهای جدید و توانایی به منظور تشخیص این مهم که، مدار برای لحیم کاری و کندن لحیم با ابزار دستی مناسب است؛
۹- ردگیری و تعمیر نواقص در سطح اجزا، در صورت عملی بودن و در سطح صفحه یا مدول الکترونیکی، در سایر موارد؛
۱۰- شناسایی و اصلاح شرایطی که به عیب یابی کمک می کند؛
۱۱- کاربرد روش های نگهداری، مشتمل بر جلوگیری و اصلاح، برای کلیه ی تجهیزات مخابراتی و تجهیزات دریانوردی رادیویی؛ و
۱۲- به کارگیری روش های کاهش تداخل الکتریکی و الکترو معناطیسی، مانند: اتصال بدنه، تغییر روکش سیم ها یا کنار گذاشتن آن ها.
متفرقه
۱۴- آگاهی از و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، در هر دو مورد نوشتاری و گفتاری، برای تبادل مخابراتی و اطلاعات مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا به صورت رضایت بخش؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات و مسیرهای مخابراتی مربوط به آن ها؛
۳- بقا در دریا، عملیات مربوط به قایق های نجات، شناورهای نجات، قایق های بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آن ها، با توجه ی خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از حریق و اطفای حریق، با توجه ی خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده، به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با بروز خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمک های اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تعییر تاریخ.
آموزش مربوط به گواهینامه ی رادیوالکترونیک درجه ی دوم
کلیات
۱۵- بهتر است، نیازهای مربوط به سلامت پزشکی، به ویژه شنوا یی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش، توسط متقاضی، احراز شوند.
۱۶- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعه ی الزامات آموزشی، حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۱۷ تا ۲۸ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۱۷- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایه ی مورد لزوم، برای استفاده ی ایمن و کارآمد از کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد نیاز در سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، که در حمایت از مفاد آموزشی عملی، ارایه شده در بند ۲۷، مکفی باشد.
۱۸- آگاهی به منظور استفاده از، عملیات و نواحی خدماتی سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانه ی ماهواره ای، سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
۱۹- آگاهی از اصول الکتریکی و مبانی نظری رادیویی و الکترونیکی، که به منظوراحراز مفاد ارایه شده در بند ۲۰ تا ۲۴ زیر، کافی باشد.
۲۰- آگاهی نظری از تجهیزات مخابرات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: فرستنده ها و گیرنده های رادیو تلفنی و رادیو تلگرافی باند باریک چاپ مستقیم، تجهیزات (دی اس سی)، ایستگاه های ارتباطی زمینی کشتی، بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری، سامانه های آنتن دریایی، تجهیزات رادیویی برای شناور بقا به همراه اقلام کمکی، شامل تامین کننده های نیرو، هم چنین، آگاهی کلی از سایر تجهیزات که در امر دریانوردی الکتریکی مورد استفاده قرار می گیرند، با توجه خاص به نگهداری آن ها در شرایط کارایی.
۲۱- آگاهی کلی از عوامل موثر در میزان قابل اتکا بودن، در دسترس بودن سامانه و به کارگیری روش های نگهداری و استفاده ی صحیح از تجهیزات آزمایشی.
۲۲- آگاهی کلی از ریزپردازنده ها، و رفع عیوب سامانه هایی که از ریزپردازنده استفاده می کنند.
۲۳- آگاهی کلی از سامانه های کنترلی، در تجهیزات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: آزمایش کردن و واکاوی.
۲۴- آگاهی کلی، به منظور استفاده از نرم افزار رایانه ای در تجهیزات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و به کارگیری روش های مربوط به رفع عیوب ناشی از، بروز اختلال در نرم افزار کنترل تجهیزات.
مقررات و اسناد
۲۵- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیام های غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روش های مخابراتی و عملیاتی شرایط اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبه ای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریه های دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی، و خدمات ماهواره ای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آیین نامه ی بین المللی علائم، و به کارگیری جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روش ها
۲۶- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- کاربرد روش های مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار، در سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- روش هایی برای استفاده ی اطلاعات پیش بینی پخش امواج، به منظورایجاد بسامد های بهینه ی ارتباطی؛
۳- عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیه ی سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روش های اضطراری و ایمنی و سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم روی یک بسامد دیگر، کنترل یا کار صورت میگیرد؛
۶- کاربرد روش ها و سامانه های گزارش دهی؛
۷- به کارگیری روش های مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۸- استفاده از روش ها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۹- آگاهی از علل اعلام هشدارهای اضطراری کاذب، و وسایل جلوگیری از آن ها.
عملی
۲۷- بهتر است آموزش عملی، با حمایت کار آزمایشگاهی مناسب، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط عادی انتشار امواج و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمنی کلیه ی تجهیزات مخابراتی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و به کارگیری لوازم کمکی آن، از جمله: پیشگیری های ایمنی؛
۳- مهارت دقیق و کافی در استفاده از صفحه کلید، به منظورتبادل رضایت بخش مخابراتی؛
۴- فنون عملیاتی در:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده به منظور ایجاد یک حالت مناسب عملیاتی، شامل: (دی‌اِس‌سی) و تلگرافی چاپ مستقیم،
۴-۲- حسب مورد، هم محور کردن و تنظیم آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری؛
۵- حسب مورد، نصب، تعمیر و نگهداری آنتن؛
۶- خوانش و درک نمودارهای تصویری، منطقی و مدول ارتباط داخل؛
۷- استفاده و مراقبت از لوازم و ابزارهای آزمایشی مورد لزوم در انجام امور نگهداری الکترونیکی در دریا، در حد تعویض قسمتی از یک دستگاه یا قطعه؛
۸- فنون پایه مربوط به لحیم کاری دستی و جدا کردن لحیم و محدودیت های آن ها؛
۹- ردگیری و رفع عیوب، در سطح مدول یا صفحه ی مدار؛
۱۰- شناسایی و اصلاح شرایطی که به یافتن عیوب کمک می کند؛
۱۱- روش های نگهداری پایه، اعم از انواع جلوگیری و اصلاحی، برای کلیه ی تجهیزات مخابراتی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و تجهیزات دریانوردی رادیویی؛ و
۱۲- روش های کاهش تداخل الکترونیکی و الکترومغناطیسی، مانند: اتصال بدنه، روکش سیم و جاگذاری آن ها.
متفرقه
۲۸- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای مخابره ی اطلاعات رضایت بخش، مخابرات مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا به صورت رضایت بخش؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای ارتباطی مربوط به آن ها؛
۳- بقا در دریا، عملیات مربوط به قایق های نجات، شناورهای نجات، قایق های بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آن ها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمک های اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تغییر تاریخ.
آموزش مربوط به گواهینامه ی کاربر عمومی
کلیات
۲۹- بهتر است نیازهای سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش، توسط متقاضی احراز شود.
۳۰- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانه جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. در توسعه ی برنامه های آموزشی، بهتر است حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۳۱ تا ۳۶ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۳۱- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایه ای لازم برای استفاده ی ایمن و کارآمد کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد لزوم در سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، که در حمایت از مفاد آموزشی عملی، ارایه شده در بند ۳۵، مکفی باشد.
۳۲- آگاهی به منظور استفاده از عملیات و نواحی خدماتی، سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانه ی ماهواره ای، سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
مقررات و اسناد
۳۳- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی؛
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیام های غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روش های مخابراتی و عملیاتی اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبه ای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریه های دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی و خدمات ماهواره ای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آیین نامه ی بین المللی علائم، و کاربرد جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روش ها
۳۴- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- به کارگیری روش های مخابراتی و نظام مربوط به جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- کاربرد روش هایی برای استفاده از اطلاعات پیش بینی انتشار امواج، به منظورایجاد بسامد های بهینه ی مخابراتی؛
۳- عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیه سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روش های اضطراری و ایمنی و سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان دست کم روی یک بسامد دیگر، کنترل یا کار میشود؛
۶- به کارگیری روش ها و سامانه های گزارش دهی؛
۷- کاربرد روش های مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۸- کاربرد روش ها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۹- شناسایی علل هشدارهای اضطراری کاذب و وسایل جلوگیری از آن ها.
عملی
۳۵- بهتر است آموزش عملی،در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط عادی پخش و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمنی کلیه ی تجهیزات مخابراتی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و لوازم کمکی آن، از جمله: پیشگیری های ایمنی؛
۳- مهارت دقیق و کافی در استفاده از صفحه کلید، به منظورتبادل رضایت بخش مخابراتی؛ و
۴- فنون عملیاتی در:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده، به منظور یک حالت مناسب عملیاتی، از جمله – دی اس سی- و تلگرافی چاپ مستقیم،
۴-۲- حسب مور،د هم محور کردن و تنظیم آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری؛
متفرقه
۳۶- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی، مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای مخابراتی مربوط به آن؛
۳- بقا در دریا، عملیات قایق های نجات، شناورهای نجات، قایق های بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آن ها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمک های اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تغییر تاریخ
آموزش مربوط به گواهینامه ی کاربر محدود
کلیات
۳۷- الزامات سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش بهتر است توسط متقاضی، احراز شود.
۳۸- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعه ی برنامه های آموزشی، حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۳۹ تا ۴۴ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۳۹- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایه، از جمله: محدودیت برد – وی اچ اف- و تاثیر ارتفاع آنتن، به منظوراستفاده ی ایمن و موثر از کلیه ی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد لزوم سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، در ناحیه ی – ای ۱، که برای حمایت از آموزش ارایه شده در بند ۳۹، زیر کافی باشد.
۴۰- آگاهی به منظور استفاده از، عملیات و نواحی خدماتی ای ۱، سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مانند: سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و مدارهای مناسب مخابراتی.
مقررات و اسناد
۴۱- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا، و مقررات رادیویی مربوط به ناحیه ی دریایی ای ۱، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیام های غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روش های مخابراتی و عملیاتی اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبه ای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریه های دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی، در ناحیه ی دریایی ای ۱؛ و
۳- استفاده از آیین نامه ی بین المللی علائم، و به کارگیری جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روش ها
۴۲- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- کاربرد روش های مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مورد استفاده در ناحیه ی دریایی- ای ۱؛
۲- به کارگیری روش های مخابراتی وی اچ اف در:
۲-۱- نگهبانی مخابراتی رادیویی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روش های اضطراری، ایمنی و بسیار فوری و سوابق رادیویی،
۲-۲- فراگیری کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم یک بسامد دیگر، کنترل یا کار میشود، و
۲-۳- سامانه – دی اس سی؛
۳- چگونگی استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۴- کاربرد روش ها و سامانه های گزارش دهی کشتی؛
۵- به کارگیری روش های مخابراتی رادیویی – وی اچ اف، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۶- استفاده از روش ها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۷- شناسایی علل هشدارهای اضطراری کاذب، و لوازم اجتناب از آن ها.
عملی
۴۳-
بهتر است آموزش عملی، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات موثر و صحیح سامانه های فرعی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و تجهیزات تشریح شده برای ناحیه ی عملیات دریایی کشتی ای ۱، تحت شرایط پخش عادی و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمن تجهیزات مخابراتی و لوازم کمکی مربوط به سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: پیشگیری های ایمنی؛ و
۳- به کارگیری فنون عملیاتی، برای استفاده از:
۳-۱- حسب مورد، وی اچ اف، شامل: کانال، زدودن پارازیت و تنظیم حالت مطلوب،
۳-۲- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی،
۳-۳- بیکن های رادیویی نشان دهنده ی موقعیت اضطراری، و
۳-۴- گیرنده های ناوتکس.
متفرقه
۴۴- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی، مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا؛
۲- خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای مخابراتی مربوط به آن؛
۳- بقا در دریا، عملیات قایق های نجات، شناورهای نجات، قایق های بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آن ها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده، به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛ و
۶- کمک های اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی.
آموزش مربوط به نگهداری تاسیسات سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، در کشتی ها
کلیات
۴۵- با مراجعه به الزامات تعمیر و نگهداری، از مقرره ی ۱۵ /۴ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا، و قطعنامه
الف- ۷۰۲(۱۷)، سازمان بین‌المللی دریانوردی راجع به راهنمای تعمیر و نگهداری رادیویی برای سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مربوط به ناحیه های دریایی ای ۳ و ای ۴، که ضمیمه آن، شامل مفاد زیر است:
«۴.۲ شخصی که برای انجام وظیفه ی تعمیر و نگهداری الکترونیکی در دریا تعیین شده، حسب لزوم، بهتر است یا دارای گواهینامه ی مناسب مشخص شده بر اساس مقررات رادیویی باشد، یا دارای شایستگی معادل، در زمینه ی تعمیر و نگهداری الکترونیکی در دریا، با در نظر گرفتن توصیه های سازمان بین‌المللی دریانوردی، در ارتباط با آموزش این نوع خدمه باشد، که میتواند توسط مرجع دریایی تایید شود،»
۴۶- راهنمای زیر، در مورد شایستگی معادل تعمیر و نگهداری الکترونیکی، برای استفاده ی مرجع دریایی، حسب مورد، تهیه شده است.
۴۷- بر اساس آموزشی که در زیر توصیه شده، هیچ شخصی که دارای گواهینامه ی کاربر مناسب رادیویی نیست، به منزله ی کاربر تجهیزات رادیویی سامانه ی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، شایسته محسوب نمی شود.
آموزش تعمیر و نگهداری، معادل گواهینامه ی رادیو الکترونیکی درجه یک
۴۸- در تعیین مفاد آموزش، معادل اجزای فهرست شده در گواهینامه رادیو الکترونیکی درجه ی یک:
۱- محتوای نظری، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بندهای ۳ تا ۱۰ درج شده؛
۲- محتوای عملی، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بند ۱۳ آمده؛ و
۳- آگاهی متفرقه ی در نظر گرفته شده، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بند ۱۴ ارایه شده است.
آموزش تعمیر و نگهداری معادل گواهینامه ی رادیو الکترونیکی درجه ی دو
۴۹- در تعیین مفاد آموزش معادل اجزای تعمیر و نگهداری گواهینامه ی رادیو الکترونیکی درجه ی دو:
۱- محتوی نظری، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بندهای ۱۷ تا ۲۴ درج شده؛
۲- محتوی عملی، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بند ۲۷ آمده؛ و
۳- دانش متفرقه ی در نظر گرفته شده، دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بند ۲۸ ارایه شده است.
اشخاص با مسئولیت مستقیم
۱- اصطلاح « شخص با مسئولیت مستقیم »، همان طور که در بند ۳ و ۵ مقرره ی ۱-۱ /۵ و بند ۳ مقرره ی ۱-۲ /۵ درج شده به مفهوم شخصی است که در سمت تصمیم گیرنده در ارتباط با بارگیری، تخلیه، مراقبت در انتقال، جابه جایی کالا، شستن مخزن یا سایر عملیات مربوط به کالا قرار دارد.
آموزش آشنایی برای کلیه ی خدمه ی کشتی حمل مواد نفتی
۲- کلیه ی خدمه ی کشتی حمل مواد نفتی، بهتر است تحت آموزش آشنایی در کشتی و حسب مورد، در ساحل، قبل از پیوستن به کشتی برای انجام وظیفه، قرار گیرند، که این آموزش، باید توسط خدمه ی شایسته و با تجربه در جابه جایی و خصوصیات کالاهای نفتی، شیمیایی یا گاز مایع و روش های ایمنی مربوط به آن ها باشد. این آموزش دست کم میتواند پوشش دهنده ی موضوعاتی باشد که در بند های ۳ تا ۸ زیر، تنظیم شده است.
مقررات
۳- از قوانین کشتی و مقررات دربرگیرنده ی ایمنی خدمه در یک کشتی حمل مواد نفتی، واقع در بندر و در دریا آگاه باشد.
خطرهای تهدید کننده ی سلامتی و راه های پیشگیری که در نظر گرفته میشود
۴- خطرهای ناشی از تماس با پوست، استشمام و بلعیدن کالا به طور اتفاقی، خواص زیان بار کالا هایی که حمل می شوند، حوادث مربوط به خدمه و کمک های اولیه متعاقب آن ها، فهرست کارهای که باید انجام داد و انجام نداد.
جلوگیری از حریق و اطفای حریق
۵- کنترل محدودیت های مربوط به کشیدن سیگار و پختن غذا، منابع آتش افروز، جلوگیری از حریق و انفجار، روش های اطفای حریق، خاموش کننده های حریق با قابلیت حمل و تاسیسات ثابت.
جلوگیری از آلودگی
۶- به کارگیری روش هایی که برای جلوگیری از آلودگی آب و هوا پیگیری انجام میشود، و اقداماتی که در حالت نشت کالا انجام میگیرد.
تجهیزات ایمنی و استفاده از آن ها
۷- استفاده مناسب از البسه ی حفاظتی و تجهیزات، به هوش آورنده ها، تجهیزات مربوط به نجات و فرار.
روش های اضطراری
۸- آشناسازی با روش های طرح اضطراری
ثابت کردن شایستگی
۹- بهتر است فرمانده هر کشتی مواد نفتی، شیمیایی و گاز مایع، مطمئن شود، که افسر یا شخصی که مسئولیت اساسی کالا را بر عهده دارد، دارای گواهینامه ای مناسب، صادر شده یا تایید شده یا معتبر، به نحوی باشد که حسب مورد، بر اساس بند ۳ مقرره ی ۱-۱ /۵، بند۵ مقرره ی ۱-۱ /۵، یا بند۳ مقرره ی ۲-۱ /۵، الزام شده است، و اخیرا تجربه ی عملی مکفی در آن نوع کشتی، کسب کرده است تا آن افسر یا شخص، مجاز باشد وظایف ارجاعی را به طور ایمن انجام دهد.
راهنمای مربوط به آموزش تایید شده ی روی کشتی
کلیات
۱۰- هدف از صلاحیت خدمت روی کشتی، ارایه ی آموزش و آگاهی به منظور حمل ایمن کالاهای خاص کشتی های حمل مواد مایع است.
۱۱- به منظورکسب رضایت، در برخورداری از تجربه ی مناسب، برای انجام وظایف دریانوردان در خدمت روی یک نوع کشتی حمل مواد مایع با عنایت به بند ۴.۲.۲ مقرره ی ۱-۱ /۵، بند ۶.۲.۲ مقرره ی ۱-۱ /۵ و بند ۴.۲.۲ مقرره ی ۱-۲ /۵، بهتر است، آموزش روی کشتی:
۱- شامل تاکید عملی «تجربه ی واقعی» و مرتبط با استخدام دریانورد، یعنی، آموزش در قسمت های عرشه و موتورخانه باشد که ممکن است با یکدیگر تفاوت داشته باشند؛
۲- تحت نظارت خدمه ی شایسته و با تجربه در جابه جایی، ویژگی ها و روش های ایمنی کالا هایی باشند، که در حال حمل با کشتی است؛
۳- روی کشتی حمل مواد مایعی باشد که حمل کننده ی محصولات در ارتباط با گواهینامه مهارت یا سند شناسایی مورد نظر وی به منظور دست یابی در کشتی حمل مایع است، و بهتر است، چنان باشد که تجهیزات خاص کشتی را عملیاتی کند، اما در بین سفرهایی که کشتی در حال حمل مواد مایع انجام میدهد، بتواند در طول قسمتی از سفر باشد که با آب توازن دریانوردی می کند؛
۴- شامل شرکت دریانوردان، دست کم در سه عملیات بارگیری و تخلیه باشد؛ و
۵- دست کم پوشش دهنده ی موضوعاتی، طبق معیارهای آموزش روی کشتی باشد که در بند ۱۹ تنظیم شده است.
۱۲- به هیچ وجه، برنامه آموزش روی کشتی، نباید موثر در امور ایمنی یا قابلیت دریانوردی شناور باشد.
برنامه ی آموزشی روی کشتی
۱۳- بهتر است فراگیران، سمت فوق العاده ای داشته باشند (یعنی، فراگیران، هیچ وظیفه ی دیگری، به غیر از تعهد به برنامه ی آموزشی و وظایف اضطراری نداشته باشند).
۱۴- بهتر است برنامه آموزشی روی کشتی، از سوی شرکتی مدیریت و هماهنگی شود که بر روی کشتی آن شرکت، به عنوان شناور آموزشی، خدمت دریانوردی انجام میشود.
۱۵- بهتر است در کلیه ی اوقات فراگیران، از دو نفر مشخص که مسئولیت مستقیم مدیریت برنامه ی آموزشی روی کشتی را بر عهده دارند آگاه باشند. یکی از آنان افسر دریاپیما شایسته ای باشد، که به عنوان «افسر آموزش کشتی»، یاد میشود، و زیر نظر فرمانده، برنامه آموزشی را نظارت و سازمان دهی می کند. شخص دوم نیز، توسط شرکت به عنوان «افسر آموزش شرکت» انتخاب میشود، و دارای مسئولیت کلی برنامه ی آموزشی و هماهنگ کننده ی امور با سازمان های آموزشی است.
۱۶- بهتر است فراگیران، دارای یک دفترچه ی سوابق آموزشی تایید شده باشند، تا سوابق جامعی از آموزش عملی و تجارب خود در دریا را در آن ثبت کنند. بهتر است دفترچه ی سوابق آموزشی، طوری تنظیم شود، که فراگیران بتوانند اطلاعات کاملی از وظایف و کار هایی که ممکن است به عهده بگیرند، و پیشرفت آموزشی تا پایان دوره را در اختیار داشته باشند؛ دفترچه سوابق آموزشی، بهتر است پس از تکمیل، توسط فرمانده ظهر نویسی شود؛ دفترچه ی سوابق آموزشی تایید شده، ارایه دهنده ی گواهی منحصر به فردی از ساختار برنامه آموزشی به پایان رسیده است، که منجر به صدور گواهینامه مربوط در آموزش پیشرفته به منظورعملیات کالای کشتی حمل مایع خواهد بود.
۱۷- در طول مدت اجرای برنامه ی آموزشی روی کشتی، بهتر است فراگیران، تعلیمات در مورد بارگیری، تخلیه، مراقبت در انتقال، جابه جایی کالا، تمیز کردن مخزن یا سایر عملیات مربوط به کالای کشتی حمل مواد مایع را فرا بگیرند، تا اطمینان حاصل شود که تجربه ی به دست آمده، دست کم معادل آن است که طی مدت سه ماه خدمت عادی، به دست می آید.
۱۸- اگر معیار سه مرتبه تخلیه و سه مرتبه بارگیری در مدت یک ماه آموزش روی کشتی به دست نیاید، بهتر است این مدت، تا حصول معیار، به طور رضایت بخش ادامه یابد.
معیارهای آموزشی روی کشتی
۱۹- بهتر است آموزش روی کشتی، دست کم فراهم کننده ی آگاهی و تجربه ی قابل قبول در ارتباط با نوع خاص کشتی حمل مواد مایع، در موارد زیر باشد:
۱- ایمنی
۱-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- سامانه ی مدیریت ایمنی کشتی
۲- کاربرد روش ها و تجهیزات مربوط به اطفای حریق در کالاهای خاص
۳- به کارگیری روش های مربوط به کمک های اولیه حمل کالاهای خاص، از جمله: راهنمای کمک های اولیه ی پزشکی، برای استفاده در حوادث ناشی از کالاهای خطرناک
۴- مقابله با خطرهای تهدید کننده ی کشتی یا کالای خاص، از جمله، وضع مقررات مربوط به کشیدن سیگار، خالی شدن اکسیژن فضا، ایجاد مسمومیت و خواب آلودگی بر اثر حمل کالاهای هیدروکربنی
۵- به کارگیری سامانه ی ارزیابی خطر
۶- صدور مجوز کار، از جمله کار پرتنش و روش های ورود به فضاهای بسته
۷- استفاده از تجهیزات مربوط به محافظت های فردی
۱-۲- موارد اضافی برای کشتی های حمل گاز مایع
۱- خطرها و پیشگیری های مربوط به جابه جایی و انبارش کالاها در درجه ی حرارت خیلی سرد
۲- ساختار، کالا، مخازن کالا و خطوط لوله
۲-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل گاز مایع
۱- ساختار بدنه یا مخزن و محدودیت ها
۲- اتصالات کالا
۳- خواص و خطرهای وابسته به حمل انواع کالاها، از جمله، استفاده از برگه های مربوط به اطلاعات ایمنی مواد.
۴- خطر هایی که عملیات کالا (مانند: وارد کردن یا خارج کردن گاز / تمیز کردن مخزن) میتواند برای سامانه های تهویه ی هوای مناطق مسکونی، در پی داشته باشد، و اقداماتی که برای محدود کردن این خطر ها انجام میشود
۵- سامانه ی آب توازن، و پیکره بندی کالا
۶- تلمبه ها و تجهیزات وابسته به آن
۷- تجهیزات خاص وابسته به عملیات کالا
۸- ویژگی های ساختار مخازن و اثرات آن ها بر عملیات کالا
۲-۲- موارد اضافی، برای کشتی های حمل گاز مایع
۱- استفاده از تفکیک، جداسازی و هوا بندها به منظورنگهداری مناطق ایمن گازی
۲- مخازن کالا، موانع داخلی، فضاهای عایق بندی شده، و شیرهای ایمنی خطوط لوله و سامانه های بیرون راندن بخار
۳- کمپرسورهای بخار کالا، و تجهیزات وابسته به آن
۳- تعادل و تراز
۳-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مایع
۱- اطلاعات مربوط به تعادل کشتی های حمل مواد مایع، و تجهیزات مربوط به محاسبه آن ها
۲- اهمیت نگهداری سطوح تنش، در حدود قابل قبول
۳- خطرهای تاثیر سطح آزاد، و اثرات به هم خوردن کالای مایع
۴- عملیات کالا
۴-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- طراحی از قبل برای بارگیری یا مراقبت در انتقال، عملیات تخلیه یا توازن
۲- نگهداری سوابق
۳- روش های شروع و توقف، از جمله: توقف اضطراری
۴- توجه لازم، به منظور ترتیبات مهار درخلال عملیات کالا
۵- الزامات مربوط به گازگیری و خنثی سازی و خطرهای مربوط به آن ها
۶- بارگیری کالا، از جمله عملیات تخلیه از بالا
۷- تخلیه ی کالا، از جمله: عملیات آبگیری و تمیز کردن
۸- نظارت بر کالا در حین عملیات تخلیه یا بارگیری، از جمله: نمونه برداری، حسب مورد
۹- سامانه های آژیر، و اندازه گیری مخزن
۱۰- خطرهای ناشی از تخلیه ی الکترواستاتیکی و جلوگیری از آن ها
۱۱- عملیات گرفتن و تخلیه ی آب توازن
۱۲- الزامات مربوط به تعمیر و نگهداری، از جمله: بازرسی روکش مخازن
۴-۲- موارد اضافی برای کشتی های حمل مواد شیمیایی
۱- پلیمریزاسیون، سازگاری کالا، سازگاری با روکش مخزن و سایر واکنش ها
۲- کاربرد کاتالیزور ها و بازدارنده ها
۳- پراکندگی گاز یا بخار
۴-۳- موارد اضافی برای کشتی های حمل گاز مایع
۱- پلیمریزاسیون، سازگاری کالا، سازگاری با روکش مخزن و سایر واکنش ها
۲- کاربری کاتالیزورها و بازدارنده ها
۳- علل فشار برگشتی و اثرات افزایش ناگهانی فشار
۴- استفاده از گاز متصاعد شده، به عنوان سوخت
۵- انتشار گاز یا بخار
۶- عملیات گازگیری و سرد کردن
۷- عملیات و نگهداری، تجهزات مایع سازی مجدد
۸- درک و استفاده از، سامانه ی حفاظتی انتقال
۴-۴- موارد اضافی برای کشتی های حمل مواد نفتی
۱- سامانه های شستن نفت خام
۵- تمیز کردن یا شستن مخزن
۵-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- سامانه های تمیز کردن مخزن و تجهیزات نصب شده روی کشتی حمل مواد مایع
۲- طراحی از قبل به منظور عملیات شستن یا تمیز کردن مخزن
۳- روش های شستن مخزن، از جمله: گازگیری و خنثی سازی مخزن
۴- کنترل مخزن جمع آوری آب شستشو، یا تولید مواد زاید
۵- خطرهای الکترو استاتیک
۶- الزامات مربوط به تمیز نگهداری محیط
۷- الزامات نگهداری
۵-۲- موارد اضافی برای کشتی های حمل مواد شیمیایی
۱- خارج کردن بازدارنده ها و باقیمانده ها
۲- استفاده از جاذب ها، مایعات تمیز کننده و شوینده ها
۵-۳- موارد اضافی، برای کشتی های حمل گاز مایع
۱- گاز داغ، یا باقیمانده مایع جوش آمده، و فرایند برگشت به حالت گاز
۶- سامانه های گاز خنثی
۶-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل گاز مایع
۱- سامانه یا سامانه های خنثی سازی و تجهیزات نصب شده روی کشتی های حمل گاز مایع
۲- خطرهای وابسته به فضاهای خنثی سازی شده، با توجه ویژه به ورود ایمن به داخل مخازن
۳- گازگیری، نگهداری اتمسفر خنثی و عملیات خارج کردن گاز
۴- الزامات نگهداری
۷- جلوگیری از آلودگی و کنترل
۷-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- طرح ها و اسناد بین المللی، مقررات دولت پرچم و شرکت
۲- عملیات سامانه های جلوگیری از آلودگی کشتی حمل مواد مایع و تجهیزات، از جمله: کنترل تخلیه
۳- عملیات تجهیزات محدود کننده آلودکی کشتی های حمل مواد مایع
۸- دستگاه ها و تجهیزات کشف گاز
۸-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- استفاده و کالیبره کردن، واکاوی کننده گاز به منظور استفاده توسط اشخاص، قابل حمل و ثابت، با توجه خاص به تجهیزات کنترل هیدروکربن و اکسیژن
۲- عملیات، نگهداری و محدودیت اندازه گیری سطح کالای موجود در مخزن، سامانه های آژیر سطح کالا و اندازه گیری درجه ی حرارت
۸-۲- موارد اضافی، برای کشتی های حمل گاز مایع
۱- عملیات و نگهداری، اندازه گیری درجه ی حرات بدنه
۹- انتشارات
۹-۱- کلیه ی انواع کشتی های حمل مواد مایع
۱- انتشارات بین المللی، دولت صاحب پرچم و شرکت، در ارتباط با عملیات کشتی حمل مواد مایع، از جمله: سولاس، مارپل و دستورالعمل های راهنمای قابل اعمال
۲- دستورالعمل های عملیات و نگهداری خاص تجهیزات روی کشتی
۳- استانداردهای صنعتی موجود و آیین نامه ی اجرای کار ایمن (مانند آی‌سی‌اِس، اُسی‌آی‌ا‌ِم‌اِف، اِس‌آی‌جی‌تی‌‌تی‌اُ).
آموزش عملیات کشتی حمل مواد نفتی
۲۰- مفاد آموزش مورد لزوم، مندرج در بندهای ۲.۲ و ۴.۳ مقرره ی ۱-۱ /۵، در رابطه با کشتی های حمل مواد نفتی، بهتر است در طراحی آموزشی، طوری تنظیم شود، که برای کلیه ی اعضای درگیر، به روشنی نشان دهنده ی اهداف آموزشی باشد. آموزش، حسب مورد، ممکن است در ساحل یا روی کشتی انجام شود. بهتر است این آموزش، با دستور کار عملی در کشتی و حسب مورد، در تاسیسات مناسب ساحلی تکمیل شود. بهتر است کلیه ی مراحل آموزشی و دستورات کاری، توسط کارکنان شایسته و با تجربه ی کافی ارایه شود.
۲۱- تا حد امکان، بهتر است در این آموزش، از عملیات روی کشتی و دستورالعمل های تجهیزاتی، فیلم ها و وسایل کمک آموزشی بصری استفاده شود؛ هنچنین، می توان فرصت هایی را برای بحث در مورد قسمت هایی که توسط سازمان ایمنی، روی کشتی انجام میشود، و نقش افسران ایمنی و کارگروه‌های (کمیته های) ایمنی، در نظر گرفت.
آموزش کشتی های حمل مواد شیمیایی
۲۲- مفاد آموزش مورد لزوم، مندرج در بندهای ۲.۲ و ۶.۳ مقرره ی ۱-۱ /۵، در رابطه با کشتی های حمل مواد شیمیایی، بهتر است در طراحی آموزشی، طوری تنظیم شود که برای کلیه ی اعضای درگیر، به روشنی نشان دهنده ی اهداف آموزشی باشد. آموزش، حسب مورد، ممکن است در ساحل یا روی کشتی انجام شود. بهتر است این آموزش، با دستور کار عملی در کشتی و حسب مورد، در تاسیسات مناسب ساحلی تکمیل شود. بهتر است کلیه ی مراحل آموزشی و دستورات کاری، توسط کارکنان شایسته و با تجربه ی کافی ارایه شود.
۲۳- تا حد امکان، بهتر است در این آموزش، از عملیات روی کشتی و دستورالعمل های تجهیزاتی، فیلم ها و وسایل کمک آموزشی بصری استفاده شود؛ همچنین می توان فرصت هایی را برای بحث، در مورد قسمت هایی که توسط سازمان ایمنی روی کشتی انجام میشود و نقش افسران ایمنی و کارگروه های (کمیته های) ایمنی، در نظر گرفت.
اطفای حریق پیشرفته
۱- برای افسران و خدمه ی کشتی های مسافری، بهتر است ارایه ی آموزش اضافی، با پررنگ کردن مشکلات مربوط به اطفای حریق همراه باشد، از جمله: دسترسی به فضاهای بسته و جلوگیری از گسترش حریق به فضاهای مجاور.
کنترل خسارت
۲- در توسعه ی استانداردهای شایستگی، ارایه شده در بخش های الف-۱ /۲، الف-۲ /۲ و الف-۲ /۳، به منظور دست یابی به سطح مورد لزوم آگاهی نظری، درک و کارایی حرفه ای، به منظور کنترل خسارت و یکپارچگی در ضد نفوذ آب بودن کشتی، بهتر است شرکت ها و آموزشگاه ها، حداقل آگاهی، درک و کارایی حرفه ای برای کنترل خسارت و یکپارچگی ضد نفوذ آب را آن طور که در زیر ارایه شده، در نظر بگیرند.
صلاحیت
به حداقل رساندن خطر آب گرفتگی و ماندن در حالت آمادگی، به منظورمقابله با وضعیت های اضطراری، شامل: شرایط وارد آمدن خسارت به یکپارچگی ضد نفوذ پذیری آب کشتی.
آگاهی، درک و کارآیی حرفه ای
۱- سازمان دهی و طرح های کنترل خسارت در کشتی.
۲- سامانه های کنترل خسارت، تجهیزات (کمدها) و مسیرهای فرار اضطراری.
۳- اجزا کلیدی در نگهداری تعادل و یکپارچگی ضد نفوذ پذیری آب.
۴- اهمیت ایمن سازی در مقابل آب گرفتگی و نگهداری مرز های ضد نفوذ پذیری آب.
۵- اقداماتی که باید در حالت های انفجار، به گل نشستن، تصادم، یا حریق در کشتی انجام داد.
۶- فنون کنترل خسارت، سازگار با تجهیزات روی کشتی، شامل: سامانه های خن کشتی و پمپ ها.
راهنمای مربوط به آموزش افسران و ملوانان مسئول جابه جایی کالا، در کشتی های حمل کننده ی عناصر خطرناک و مضر، به صورت جامد فله
۱- بهتر است آموزش به دو قسمت تقسیم شود، قسمت کلی، شامل: اصول مربوط، و قسمت دیگر، در خصوص اعمال آن اصول در عملیات کشتی. کلیه ی مراحل آموزش و تعلیم، بهتر است توسط کارکنانی انجام گیرد، که تجربه ی مناسب و شایستگی لازم را داشته باشند و حداقل موضوعات ارایه شده، در بندهای ۲ تا ۱۴ زیر را، پوشش دهند.
اصول
خصوصیات و خواص
۲- خصوصیات فیزیکی و خواص شیمیایی مهم عناصر خطرناک و مضر، که بتوانند به طور مکفی، ارایه دهنده ی درک پایه از خطرها و خطر های ذاتی باشند.
طبقه بندی مواد دارای خطرهای شیمیایی
۳- طبقه های ۴ تا ۹ کالاهای خطرناک سازمان بین‌المللی دریانوردی و خطرهای وابسته به هر طبقه و موادی که فقط به صورت حجیم مضر میباشند، در آیین نامه ی بین المللی کالاهای فله ای جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، آمده است.
خطرهای سلامتی
۴- خطرناک در صورت تماس با پوست، استشمام، هضم و پرتو افکنی.
کنوانسیون ها، مقررات و توصیه ها
۵- آشناسازی کلی با الزامات مربوط، در فصل های ۲-۲ و ۷ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا – ۱۹۷۴ برابر با ۱۳۵۳ (اصلاح شده).
۶- استفاده ی کلی و آشناسازی، با آیین نامه ی بین المللی کالاهای فله جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، با توجه خاص به:
۱- ایمنی خدمه، شامل: تجهیزات ایمنی، لوازم اندازه گیری، استفاده از آن ها و به کار گیری عملی و تفسیر نتایج؛
۲- خطرهای ناشی از حمل کالا هایی که در انبار کشتی تمایل به جابه جایی دارند؛ و
۳- موادی که دارای خطرهای شیمیایی هستند.
اعمال مقررات در کشتی
طبقه ۴-۱- جامدات آتش زا
طبقه ۴-۲- عناصری که قادر به احتراق ناگهانی هستند
طبقه ۴-۳- عناصری که در تماس با آب، گازهای آتش زا متصاعد می کنند
۷- حمل، چینش و کنترل درجه ی حرارت، به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم پاشیدگی؛ طبقه های چینش، پیشگیری های کلی چینش، از جمله آن هایی که قادر به واکنش خود به خود و عناصر مربوط به آن ها بوده، الزامات جداسازی، به منظورجلوگیری از گرما و آتش گرفتن، تصاعد گازهای سمی و آتش زا و تشکیل ترکیبات انفجاری.
طبقه ۵-۱- عناصر اکسید کننده
۸- حمل، چینش و کنترل درجه ی حرارت، به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم پاشیدگی، طبقه های چینش، پیشگیری های کلی چینش و الزامات جداسازی به منظور اطمینان از تفکیک آن ها از مواد محترقه، از اسیدها و منابع گرمازا به منظورجلوگیری از حریق، انفجار و تشکیل گازهای سمی.
طبقه۶-۱- عناصر سمی
۹- آلوده شدن مواد غذایی، محل های کار و مناطق مسکونی و تهویه.
طبقه ۷- مواد رادیو اکتیو
۱۰- شاخص حمل و نقل، چینش انواع سنگهای معدنی و عصاره‌ها (کنسانتره‌ها)، چینش و جداسازی آن ها از محل اشخاص، فیلم عکاسی خام، ظروف و مواد غذایی، طبقه های چینش، الزامات کلی چینش، الزامات خاص چینش، الزامات تفکیک و فواصل جداسازی، تفکیک از سایر کالاهای خطرناک.
طبقه ۸ – عناصر خورنده
۱۱- خطرهای ناشی از عناصر خیس شده
طبقه ۹ – اقلام و عناصر خطرناک متفرقه
۱۲- موارد و خطرهای وابسته؛ خطر موادی که تنها به صورت حجیم خطرناک هستند (آیین نامه ی بین المللی کالاهای فله‌ا ی جامد مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی)، پیشگیری های کلی و خاص، پیشگیری های حمل و نقل و درزمان کار، الزامات جداسازی.
روش های مقابله با شرایط اضطراری و پیشگیری های ایمنی
۱۳- ایمنی الکتریکی در فضاهای کالا، پیشگیری هایی که برای ورود به فضاهای بسته، که ممکن است فاقد اکسیژن باشند، در نظر گرفته می شوند؛ اتمسفرهای آتش زا یا سمی، احتمال اثرات حریق در حمل عناصر مربوط به هر طبقه، استفاده از روش های مقابله با شرایط اضطراری در کشتی های حامل کالاهای خطرناک، طرح های اضطراری و روش هایی که در زمان حوادث، شامل: عناصر خطرناک و مضر به کار برده می شوند و حسب مورد، استفاده از اطلاعات اختصاصی در آیین نامه ی بین المللی کالاهای فله جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی.
کمک های اولیه ی پزشکی
۱۴- راهنمای کمک های اولیه پزشکی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، برای اعمال در شرایط وقوع حوادث، شامل: کالاهای خطرناک (راهنمای کمک های اولیه پزشکی) و استفاده و اعمال آن به همراه سایر راهنمای ها و توصیه های پزشکی رادیویی.
راهنمای مربوط به آموزش افسران و ملوانان مسئول، برای جابه جایی کالا، در کشتی های حامل عناصر بسته بندی شده ی خطرناک و مضر
۱- بهتر است آموزش به دو قسمت تقسیم شود: قسمت کلی، شامل: اصول مربوط و قسمت دیگر، در خصوص اعمال آن اصول در عملیات کشتی. کلیه ی مراحل آموزش و تعلیم، بهتر است توسط پرسنلی انجام گیرد که تجربه ی مناسب و شایستگی لازم را داشته باشد و دست کم موضوعات ارایه شده در بندهای ۲ تا ۱۹ زیر را، پوشش دهند.
اصول
خصوصیات و خواص
۲- خصوصیات فیزیکی و خواص شیمیایی مهم عناصر خطرناک و مضر، که بتواند به طور مکفی، ارایه دهنده ی درک پایه از خطرهای و خطر های ذاتی باشد.
طبقه بندی عناصر خطرناک و مضر و مواد دارای خطرهای شیمیایی
۳- طبقه های ۱ تا ۹ کالاهای خطرناک، مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی و خطرهای وابسته به هر یک از آن طبقه ها.
خطرهای تهدید کننده ی سلامتی
۴- خطرناک در صورت تماس با پوست، استشمام، هضم و پرتو افکنی.
کنوانسیون ها، مقررات و توصیه ها
۵- آشنا سازی کلی با الزامات مربوط، از فصول ۲-۲ و ۷ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا – ۱۹۷۴ برابر با ۱۳۵۳، و ضمیمه ی ۳ مارپل ۷۸ /۷۳، شامل: اجرای آن بر اساس آیین نامه ی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی.
استفاده و آشناسازی با آیین نامه ی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی
۶- آگاهی کلی از الزامات آیین نامه ی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی، در ارتباط با اظهارنامه، اسناد، بسته بندی، برچسب و پلاکارد زنی، بارگُنج‌های (کانتینرهای) حمل کالاو بسته بندی وسایط نقلیه، مخازن قابل حمل، بارگُنج‌های (کانتینرهای) مخزنی و وسایط نقلیه ی مخزن دار و سایر واحدهای حمل، مورد استفاده برای عناصر خطرناک.
۷- دانش شناخت، علامت گذاری و برچسب زنی، به منظور چینش، محکم نمودن، تفکیک و جداسازی کالا در انواع مختلف کشتی، مندرج در آیین نامه بین المللی کالاهای خطرناک دریایی.
۸- ایمنی خدمه، شامل: تجهیزات ایمنی، دستگاه های اندازه گیری، استفاده از آن ها، کاربرد عملی و تفسیر نتایج.
اعمال مقررات در کشتی
طبقه ی ۱ – مواد منفجره
۹- شامل شش بخش خطرناک و ۱۳ گروه سازگار؛ بسته بندی و انبار مهمات برای حمل مواد خطرناک؛ قابلیت استفاده ی ساختاری از وسایط نقلیه و بارگُنج‌های (کانتینرهای) حمل کالا؛ مفاد مربوط به چینش، از جمله: ترتیبات خاص برای چینش روی عرشه و زیر عرشه؛ جداسازی از کالاهای خطرناک طبقه های دیگر در محدوده ی طبقه ی ۱ و از کالاهای بی خطر؛ حمل و چینش روی کشتی های مسافری؛ مناسب بودن فضاهای کالا؛ پیشگیری های امنیتی؛ پیشگیری هایی که در طول بارگیری و تخلیه در نظر گرفته شوند.
طبقه ی ۲ – گازها (فشرده، مایع، یا محلول تحت فشار)، آتش زا، غیر آتش زا، غیر سمی و سمی
۱۰- انواع کپسول های تحت فشار و مخازن قابل حمل، با استفاده از لوازم بستن و فشار شکن؛ طبقه های چینش، پیشگیری های کلی چینش، شامل: آن هایی که مورد استفاده برای حمل گازهای سمی و آتش زا و گازهایی که آلوده کننده دریایی میباشند.
طبقه ی ۳ – مایعات آتش زا
۱۱- بسته بندی، بارگُنج‌های (کانتینرهای) مخزن دار، مخازن قابل حمل و وسایط نقلیه ی جاده ای؛ طبقه های چینش، شامل: الزامات خاص برای محفظه ی درونی پلاستیکی؛ پیشگیری های کلی چینش، شامل: آن هایی که برای آلود کننده دریایی کاربرد دارد؛ الزامات جداسازی؛ ییشگیری هایی که هنگام حمل مایعات آتش زا در درجه ی حرارت های زیاد در نظر گرفته می شوند.
طبقه ی ۴-۱- جامدات آتش زا
طبقه ی ۴-۲- عناصر قادر به احتراق ناگهانی
طبقه ی ۴-۳- عناصری که در تماس با آب، گازهای آتش زا متصاعد می کنند
۱۲- انواع بسته بندی ها؛ حمل و چینش تحت درجه حرارت های کنترل شده به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم گسیختگی؛ طبقه های چینش؛ پیشگیری های کلی چینش، شامل آن هایی که برای عناصر خود واکنشی و سایر عناصر مربوط، آلوده کننده های دریایی و مواد منفجره ی خنثی شده، کاربرد دارد؛ الزامات جداسازی به منظورجلوگیری از گرما و آتش گیری، تصاعد گازهای آتش زا یا سمی و تشکیل ترکیبات انفجاری.
طبقه ی ۵-۱- عناصر اکسید کننده
طبقه ی ۵-۲- پر اکسیدهای آلی
۱۳- انواع بسته بندی ها؛ حمل و چینش تحت درجه حرارت های کنترل شده به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم گسیختگی؛ طبقه های چینش؛ پیشگیری های کلی چینش، شامل آن هایی که برای آلوده کننده های دریایی، کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی به منظوراطمینان از جداسازی با مواد قابل احتراق، از اسیدها و منابع گرمازا به منظورجلوگیری از حریق، انفجار و تشکیل گازهای سمی؛ پیشگیری هایی به منظوربه حداقل رساندن اصطکاک و ضربه، که میتواند موجب از هم گسیختگی شود.
طبقه ی ۶-۱- عناصر سمی
طبقه ی ۶-۲- عناصر عفونت زا
۱۴- انواع بسته بندی ها، طبقه های چینش؛ پیشگیری های کلی چینش، شامل آن هایی که در مورد مواد سمی، مایعات آتش زا و آلوده کنندهای دریایی کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی، به ویژه توجه به این که خصوصیات مشترک مربوط به این عناصر، توانایی آن ها در مرگ یا صدمه به سلامتی انسان ها میشود؛ انجام اقدامات پاک سازی در شرایط نشت.
طبقه ی ۷ – مواد رادیو اکتیو
۱۵- انواع بسته بندی ها؛ شاخص حمل در ارتباط با چینش و جداسازی؛ چینش و جداسازی آن ها از اشخاص، فیلم عکاسی خام و ظرف ها و مواد غذایی؛ طبقه های چینش؛ الزامات کلی چینش؛ الزامات جداسازی و فواصل جداسازی؛ جداسازی از سایر کالاهای خطرناک.
طبقه ۸ – عناصر خورنده
۱۶- انواع بسته بندی ها، طبقه های چینش؛ پیشگیری های کلی چینش، شامل آن هایی که در مورد خورنده ها، مایعات آتش زا و آلوده کننده های دریایی کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی، توجه خاص به این که خصوصیات مشترک این عناصر، توانایی آن ها در وارد آوردن خسارت شدید به سلول زنده است.
طبقه ۹ – مواد و عناصر خطرناک متفرقه
۱۷- مثال هایی از خطرها، شامل: خطرهای ناشی از آلوده کننده های دریایی
پیشگیری های ایمنی و روش های مقابله با شرایط اضطراری
۱۸- ایمنی الکتریکی در فضاهای کالا؛ پیشگیری هایی که برای ورود به فضاهای بسته، که ممکن است، فاقد اکسیژن باشند در نظر گرفته می شوند، اتمسفرهای آتش زا یا سمی؛ اثرات احتمالی نشت یا حریق در زمان حمل عناصر هر طبقه؛ بررسی وقایع روی عرشه یا زیر عرشه؛ استفاده از روش های مربوط به مقابله با شرایط اضطراری مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی برای کشتی های حامل کالاهای خطرناک؛ طرح ها و روش های مقابله با شرایط اضطراری که در صورت بروز حوادث شامل: عناصر خطرناک باید پیگیری شود.
کمک های اولیه پزشکی
۱۹- راهنمای مربوط به کمک های اولیه پزشکی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، برای استفاده در حوادث شامل کالاهای خطرناک به منظور استفاده و کاربرد، به همراه سایر راهنماها و توصیه های پزشکی توسط رادیو.
راهنمای مربوط به آموزش و شایستگی های فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری در شناورهای پشتیانی فرا ساحل
۱- اهمیت دارد که فرماندهان و افسران شاغل در عملیات پشتیانی فرا ساحل، از تجربه ی مربوط یا آموزش قبل از عهده داری وظایف روی شناورهای پشتیبانی فرا ساحل برخوردار باشند. بهتر است، تاکید بر تجربه ی عملیاتی روی واحد، یا ترکیبی از تجربه عملیاتی و آموزش با سامانه شبیه ساز باشد.
۲- بهتر است فرماندهان و افسران، از خصوصیات کنترلی و قابلیت مانور خاص، که بین شناورهای پشتیانی فرا ساحل مشترک است، آگاهی داشته باشند.
۳- بیش از انجام عملیات پشتیبانی فرا ساحل، بهتر است فرمانده و افسران:
۱- از صنعت فرا ساحل و واژه های مورد استفاده در عملیات مختلف، آگاهی داشته باشند؛
۲- از اهمیت نگهداری فاصله ی عملیاتی ایمن، در کلیه ی اوقات هنگام کار در تاسیسات یا محل فرا ساحل آگاهی لازم داشته باشند؛
۳- از مانور شناور و ماندن در محل مورد نظر، تحت شرایط مختلف هوا آگاهی داشته باشند؛
۴- عوامل طراحی خاص این شناورها را درک کنند؛ و
۵- از نیاز برخورداری از عدم نادیده گرفتن و چشم انداز نواحی کار به طور نامحدود، آگاهی لازم را داشته باشند.
۴- هنگام حضور روی شناور پشتیبانی فرا ساحل، بهتر است فرمانده و افسران:
۱- از خصوصیات راهبری و رفتار شناورهای مجهز به سامانه ی های مختلف نیروی محرکه آگاهی داشته باشند؛ و
۲- قادر به انجام عملیات با شناور پشتیبانی فرا ساحل، در نزدیکی تاسیسات فرا ساحل و سایر شناورها باشند.
۵- بهتر است فرمانده، این موضوع را درک کند، که سایر خدمه ی روی شناور و مشغول در عملیات پشتیبانی فرا ساحل، نیازمند آشنایی با وظایف خود هستند.
عملیات مربوط به کار با لنگردر شناورهای پشتیبانی فرا ساحل
۶- اهمیت دارد که فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، در شناورهای پشتیبانی فرا ساحل که وظیفه ی عملیات مربوط به کار با لنگر را به عهده دارند، دارای تجربه و آموزش مربوط به آن باشند.
۷- بیش از انجام عملیات مربوط به کار با لنگر، بهتر است فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری:
۱- از خصوصیات راهبری کشتی، در ارتباط با کار با عملیات لنگر در موارد زیر، آگاهی کامل داشته باشند؛ اما نمی توان این آگاهی را تنها به موارد زیر محدود کرد:
۱-۱- دریانوردی و ماندن در یک موقعیت،
۱-۲- راهبری کشتی،
۱-۳- آگاهی کامل از تعادل شناورهای پشتیبانی فرا ساحل، به ویژه ترکیب زاویه ی کم حداکثر جی‌زد، عرشه ی باز پایین و نیروهای بزرگ خارجی. استفاده از محاسبه گر بارگیری و اختلاف بین کشتی با انعطاف پذیری کم و کشتی سرسخت و محیط کار مطلوب روی عرشه. کاهش بالقوه ی تعادل، با استفاده از دستگاه های ضد خمش عرضی کشتی، و
۱-۴- عملیات در مناطق خطرناک چاه های نفتی، شامل: شناخت محل هر گونه خطوط لوله یا سایر ساختارهای روی بستر دریا، در ناحیه ای که احتمال استفاده از لنگرها یا سایر تجهیزات مهار وجود دارند؛ و
۲- آگاهی کامل در استفاده از کلیه ی وسایل و سامانه های نصب شده در کشتی مورد نظر و درگیر کار با لنگر، از جمله، شامل: توانایی ها و محدودیت های آن ها در موارد زیر، و نه تنها محدود به آن ها:
۲-۱- استفاده از نیروهای مختلف رانش، سنتی یا سمت (ازیموت)،
۲-۲- برداشتن، راهبری، بلند کننده ی سنگین، یدک کشی، کار با لنگر و انداختن لنگرها برای دکل های فرا ساحل، دوبه ها و تاسیسات،
۲-۳- یدک کشی دکل ها، دوبه ها و سایر شناورها،
۲-۴- عملیات بلند کردن و یدک کشی توسط دوارها تا کشش ۶۰۰ متریک تن،
۲-۵- آگاهی از جزییات کامل، عملیات اصلی یدک کشی- و دوارهای مرتبط با کار لنگر؛ به ویژه کاربرد دستگاه های محدود کننده ی فشار بار و سامانه های رهاسازی و تجهیزات وابسته، مانند: میخ های / میله های یدک کشی و متوقف کننده ها، و
۲-۶- تفاوت مهم بین رها سازی اضطراری قلاب های یدک کشتی و دوارها
۸- فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، هنگامی که مسئولیت راهبری کار با لنگر را به عهده می گیرند، بهتر است تجربه ی مناسب و مکفی، تحت نظارت در چند جابه جایی دکل، که از نظر مرجع دریایی مناسب در نظر گرفته شود را دارا باشند. آموزش، ممکن است به طور تکمیلی، با گذراندن یک دوره ی شبیه ساز انجام شود.
راهنمای مربوط به آموزش فرماندهان و افسران کشتی هایی که در آب های قطبی، عملیات انجام می دهند
۱- مهم است که فرماندهان، افسران نگهبان مسئول ناوبری و افسران نگهبان مسئول موتور روی کشتی هایی که در آب های قطبی تردد می کنند، آموزش و تجربه ی مربوط به آن را به قرار زیر گذرانده باشند:
۱- بیش از عهده داری وظایف روی این کشتی ها:
۱-۱- برای فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، آموزش، شامل ارایه ی دانش پایه، حداقل در ارتباط با موضوعات اشاره شده در بندهای ۲ تا ۱۱ زیر باشد، و
۱-۲- برای افسران نگهبان مسئول موتور، آموزش، شامل ارایه ی دانش پایه، حداقل در ارتباط با موضوعات اشاره شده در بندهای ۳، ۶، ۱۰ و ۱۱ زیر باشد.
۲- فرماندهان و افسران سر مهندس، بهتر است دارای تجربه ی مناسب و مکفی در عملیات کشتی های واقع در آب های قطبی باشند.
خصوصیات یخ- مناطق یخی
۲- تفسیرهای مختلف از نقشه های مناطق یخی و آگاهی از محدودیت های اطلاعات هواشناسی و اقیانوس شناسی، فیزیک یخ، تشکیل، رشد، سنوات و مراحل ذوب؛ انواع یخ و تراکم آن ها؛ فشار یخ؛ میزان اصطکاک حاصل از یخ پوشیده شده با برف؛ مفهوم مه پاش یخ و بالا آمدن یخ؛ پیشگیری ها علیه بالا آمدن یخ و کاهش نتایج آن؛ طرز رفتار یخ در نواحی و فصول مختلف، از جمله تفاوت بین قطب شمال و جنوب؛ تشخیص نتایج تغییر سریع در شرایط یخ و هوا؛ حرکت کوه های یخی و توده ی یخ.
عملکرد کشتی در یخ و هوای سرد
۳- خصوصیات شناور؛ انواع شناور، طراحی های بدنه؛ الزامات مربوط به یخ تقویت شده؛ کلاس یخ در موسسات رده بندی مختلف- کلاس قطبی و مقررات محلی؛ محدودیت های کلاس های یخ؛ زمستانی شدن و آمادگی شناور؛ عملکرد سامانه ی درجه حرارت کم.
طراحی سفر و مسیر عبور برای یک کشتی در یخ
۴- در صورت امکان تهیه ی طرح مسیر عبور و راه های ایمن، به منظوراجتناب از رویارویی با یخ، شامل: تفسیر فرم های مختلف تصویر یخ و داده، برای افزایش آمادگی برای طراحی راهبردی مسیر عبور؛ ورود یخ از آب ازاد به منظوراجتناب از رویارویی با کوه های یخی و شرایط خطرناک یخ؛ دریانوردی، تعیین زمان ایمن یا غیر ایمن برای ورود به مناطق دارای یخ یا کوه های یخی، به علت تاریکی، موج، مه یا فشار یخ.
عملیات و راهبری کشتی در یخ
۵- آمادگی و ارزیابی خطر بیش از نزدیک شدن به آب های یخ بسته؛ عملیات بدون کمک شناورها با کلاس یخ متفاوت در انواع یخ مختلف؛ سرعت ایمن در منطقه ای که یخ یا کوه های یخی وجود دارند؛ مخابره با کشتی یخ شکن و سایر شناورها؛ دریانوردی در مناطق مختلف متراکم و پوشیده از یخ؛ آگاهی از افزایش انرژی حرکتی؛ استفاده از کوه های یخی به منظور پناه گیری و دسترسی از راه توده ی یخی.
۶- استفاده از انواع مختلف سامانه ی جلوبرنده و سکان، شامل: آگاهی از قدرت و محدودیت های مربوط به توانایی سامانه؛ استفاده از سامانه های زاویه ی خمش و تراز کشتی، فشار بار روی موتور و مسایل سرمایشی.
مقررات و توصیه ها
۷- الزامات محلی برای ورود به مناطق مختلف، شامل: معاهده ی قطب جنوب؛ توصیه ها و مقررات بین المللی.
محدودیت های تجهیزاتی
۸- استفاده از کمک های دریانوردی زمینی و خطرهای وابسته در آب های قطبی؛ اشتباهات قطب نما در عرض های بالا؛ تمایز بین اهداف راداری و ویژگی های یخ در پارازیت های یخی؛ محدودیت های سامانه های موقعیت یاب الکترونیکی در عرض بالا؛ محدودیت ها در نقشه های دریایی و توضیحات راهنما؛ محدودیت ها در سامانه های مخابراتی.
پیشگیری های ایمنی و روش های مقابله با شرایط اضطراری
۹- در دسترس بودن اطلاعات آب‌نگاری (هیدروگرافی) کافی به منظور برخورداری از دریانوردی ایمن؛ پیشگیری های لازم در زمان دریانوردی در آب هایی که به اندازه ی کافی نقشه برداری نشده اند؛ محدودیت های مربوط به آمادگی و مسئولیت تجسس و نجات، شامل: سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریانوردی ناحیه ی- ای ۴، و محدودیت تسهیلات ارتباطی تجسس و نجات؛ آگاهی از طرح اقتضایی؛ آگاهی از روش های یدک کشی؛ ارزش تماس با سایر کشتی ها و سازمان محلی تجسس و نجات؛ تشخیص خطر، هنگامی که خدمه در معرض درجه ی حرات کم قرار می گیرند؛ روش ها و فنون ترک کشتی و بقا در یخ؛ مشکل خستگی خدمه به علت صدا و لرزش؛ حمل منابع اضافی، مانند: سوخت، غذا و لباس بیش تر؛ اگاهی از نتایج مخرب ناشی از حوادث در آب های قطبی.
۱۰- ایجاد روش های انجام ایمن کار، آگاهی از خسارت وارده به تجهیزات و بدنه که به طور معمول حادث میشود و چگونگی اجتناب از آن ها؛ محدودیت های مربوط به سامانه های اطفای حریق.
بررسی های محیط زیستی
۱۱- مناطق دریایی حساس برای تخلیه؛ مناطق ممنوعه برای کشتیرانی که بهتر است از تردد در آن اجتناب شود؛ نواحی خاص مقرر در کنوانسیون مارپل؛ محدودیت های تجهیزات مربوط به نشت نفت؛ طرح مبتنی بر پذیرش افزایش حجم زباله، آب خن، لجن سوخت، فاضلاب و غیره؛ نتایج آلودگی در هوای سرد.
جلوگیری از حریق و اطفای حریق
۱- بهتر است آموزش جلوگیری از حریق و اطفای حریق، الزامی توسط بخش الف-۱ /۶، شامل: حداقل اجزای نظری و عملی مندرج در بندهای ۲ تا ۴ زیر باشد.
آموزش نظری
۲- بهتر است آموزش نظری پوشش دهنده ی موارد زیر باشد:
۱- عوامل سه گانه ی حریق و انفجار (مثلث حریق): سوخت؛ منبع آتش افروز؛ اکسیژن؛
۲- منابع آتش افروز: شیمیایی؛ بیولوژیکی؛ فیزیکی؛
۳- مواد آتش زا؛ آتش زایی؛ نقطه ی آتش گیری؛ درجه ی حرارت سوختن؛ سرعت سوختن؛ مقدار گرما؛ حد پایین آتش زایی؛ حد بالای آتش زایی؛ گستره ی آتش زایی؛ خنثی سازی؛ الکتریسیته ی ساکن؛ نقطه ی اشتعال؛ آتش گیری خود به خود؛
۴- خطر و گسترش حریق، توسط تابش گرما، انتقال گرما و هدایت گرما؛
۵- واکنش؛
۶- طبقه بندی حریق و کاربری مواد خاموش کننده؛
۷- علل اصلی حریق روی کشتی ها؛ چکه کردن نفت در موتورخانه؛ سیگار کشیدن؛ افزایش زیاد گرما (یاتاقان ها)؛ دستگاه های آشپزخانه (اجاق ها، هود یا دودکش ها، سرخ کردن، صفحات داغ، غیره)؛ آتش گیری ناگهانی (کالا، مواد زاید، غیره)؛ کار داغ (جوشکاری، برش، غیره)؛ لوازم برقی (اتصال کوتاه، تعمیرات غیر حرفه ای)؛ واکنش، خود گرمایی و آتش گیری خود به خود؛ ایجاد جرقه یا حریق عمدی؛ الکتریسیته ی ساکن؛
۸- جلوگیری از حریق
۹- سامانه های کشف حریق و دود؛ آژیرهای اعلام آتش خود به خود؛
۱۰- تجهیزات اطفا حریق، شامل:
۱۰-۱- تاسیسات ثابت روی کشتی و محل های آن ها؛ ایستگاه های حریق، هیدرانت ها؛ فلنج بین المللی اتصال به ساحل؛ تاسیسات خفه کردن حریق، دی اکسید کربن، فوم؛ سامانه ی افشانه ی آب با فشار در فضاهای طبقه بندی شده ی خاص و غیره؛ سامانه ی آب پاش اتوماتیک؛ تلمبه ی اضطراری حریق؛ ژنراتور اضطراری؛ پخش کننده ی پودر شیمیایی؛ رئوس مطالب کلی دستگاه های متحرک مورد لزوم و در دسترس؛ سامانه ی مه پاش با فشار زیاد؛ فوم با انبساط زیاد؛ لوازم پیشرفته و تجهیزات جدید،
۱۰-۲- لباس آتش نشآن ها، تجهیزات شخصی؛ دستگاه تنفسی؛ وسایل به هوش آوردن؛ ماسک و کلاه ضد دود؛ طناب نجات و طناب مهار ضد حریق؛ و محل آن ها روی کشتی، و
۱۰-۳- تجهیزات کلی، از جمله لوله های آتش نشانی، نازل ها یا سرشلنگ ها، اتصالات، تبرهای مورد استفاده در اطفای حریق؛ خاموش کننده های قابل حمل حریق؛ پوشش ها یا روکش های خفه کننده ی حریق؛
۱۱- ترتیبات و ساختار، شامل: مسیرهای فرار؛ تجهیزات خارج کردن گاز مخازن؛ تقسیم بندی ساختاری طبقه ی – ای، بی و سی؛ سامانه های گاز خنثی؛
۱۲- سازمان اطفای حریق کشتی، شامل: آژیر کلی؛ طرح های کنترل حریق، ایستگاه های تجمع و وظایف هر یک از افراد؛ ارتباطات، از جمله ارتباط کشتی با ساحل در زمان حضور در بندر؛ روش های ایمنی پرسنلی؛ تمرین های زمان بندی شده روی کشتی؛ سامانه های گشت؛
۱۳- آگاهی عملی از روش های به هوش آوردن؛
۱۴- روش های اطفای حریق، شامل: به صدا در آوردن آژیر؛ شناسایی و جدا کردن محل؛ به آب انداختن؛ بازدارنده؛ سرمایش؛ خفه کردن حریق؛ خاموش کردن؛ نگهبانی به منظور عدم آتش گیری مجدد؛ خارج کردن دود؛ و
۱۵- مواد اطفای حریق، شامل: آب، جت پاش جامد، افشانه، مه، آب گرفتگی؛ فوم با انیساط زیاد، متوسط و کم؛ دی اکسید کرین؛ فوم تشکیل دهنده لایه آبی؛ پودر شیمیایی خشک؛ تجهیزات و پیشرفت های جدید علمی.
آموزش عملی
۳- بهتر است آموزش عملی ارایه شده در زیر، در فضاهایی برگزار شود، که به طور واقعی، شرایط آموزش را ایجاد می کنند (مانند: شرایط شبیه سازی شده روی کشتی)، و در هر زمانی عملی و امکان پذیر باشد؛ بهتر است در تاریکی و هم چنین، در روشنایی روز انجام شود و بتواند به فراگیران توانایی زیر را بدهد:
۱- استفاده از انواع خاموش کننده های قابل حمل؛
۲- استفاده از لوازم خود تنفسی؛
۳- خاموش کردن حریق های کوچک تر، مانند: حریق های برقی، حریق های نفتی و حریق های پروپین؛
۴- خاموش کردن آتش های گسترده با آب (جت و نازل های مه پاش)؛
۵- خاموش کردن حریق با فوم، پودر، یا هر گونه ماده ی شیمیایی دیگر؛
۶- ورود و عبور از میان محفظه ای که در آن، فوم با انبساط زیاد تزریق شده است، همراه با طناب نجات، اما بدون لوازم مربوط به تنفس؛
۷- اطفای حریق در فضاهای بسته ی پر از دود، پوشیدن لوازم خود تنفسی؛
۸- خاموش کردن آتش با آب مه پاش یا هر گونه مواد اطفای حریق مناسب، در کابین محل مسکونی یا موتورخانه ی شبیه سازی شده با حریق و دود غلیظ؛
۹- خاموش کردن حریق نفت با مانیتور مه پاش و سر شیلنگ های افشانه ای؛ پودر شیمیایی خشک یا مانیتور فوم پاش؛
۱۰- انجام عملیات نجات در فضای پر از دود، پوشیدن لوازم تنفسی.
کلیات
۴- بهتر است فراگیران، از لزوم حفظ حالت آمادگی روی کشتی، اگاهی پیدا کنند.
کمک های اولیه ی مقدماتی
۵- آموزش کمک های اولیه مقدماتی مورد لزوم مندرج در مقرره ی ۱ /۶، به عنوان قسمتی از آموزش پایه، بهتر است در مراحل اولیه، آموزش شغلی، ترجیحا در طول آموزش و قبل از اعزام به دریا ارایه شود، تا دریانوردان بتوانند به محض رو به رو شدن با حوادث یا سایر اضطرارهای پزشکی و تا حضور شخصی که در استفاده از کمک های اولیه ی پزشکی مهارت دارد، یا حضور شخصی که عهده دار مراقبت پزشکی روی کشتی است، اقدامات فوری را انجام دهند.
ایمنی شخصی و مسئولیت های اجتماعی
۶- بهتر است مراجع دریایی، اهمیت ارتباطات و مهارت در زبان را به منظور برقراری ایمنی جان اشخاص و حفاظت از مایملک در دریا و جلوگیری از آلودگی دریایی در نظر داشته باشند. با توجه به خصوصیت بین المللی بودن صنعت دریانوردی، اتکا به ارتباطات بیانی از کشتی به کشتی و از کشتی به ساحل، افزایش استفاده از خدمه ی با زبان های مختلف، و توجه به این که اعضا خدمه بهتر است قادر به ارتباط با مسافران در هنگام اضطرار باشند، تصویب یک زبان مشترک برای ارتباطات دریانوردی، میتواند موجب ارتقای کار ایمن توسط کاهش خطر اشتباه انسانی در تبادل اطلاعات اساسی شود.
۷- زبان انگلیسی اگر چه جهانی نیست، اما با کار مشترک، به سرعت میتواند به منزله ی یک زبان استاندارد ارتباطی برای مقاصد ایمنی دریانوردی شود، که قسمتی از این روند به خاطر استفاده از جملات استاندارد ارتباط دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی است.
۸- بهتر است مراجع دریایی، توجه به منافعی کنند که در اثر حصول اطمینان از توانایی دریانوردان، حداقل در استفاده از لغات انگلیسی مقدماتی، با تاکید بر واژها و شرایط دریایی حاصل می شوند.
راهنمای مربوط به حداقل الزامات اجباری، برای آموزش و تعلیمات در زمینه ی امنیت کلیه ی دریانوردان
آشناسازی و اگاهی امنیتی
۱- دریانوردان و خدمه ی روی کشتی به منزله کارشناس امنیتی محسوب نمی شوند و هدف مفاد این کنوانسیون یا آیین نامه نیز، این نیست که آن ها را تبدیل به متخصص امنیتی کند.
۲- بهتر است دریانوردان و خدمه روی کشتی، آموزش مکفی مربوط به امنیت یا آموزش دستورالعمل ها و آشنایی در ارتباط با آن ها را فرا گیرند، به طوری که با آگاهی ودرک مطلوب از انجام وظایف محوله به آن ها، به طور جمعی کمک به ارتقای امنیت دریانوردی کنند.
۳- دریانوردانی که برای آنان وظایف امنیتی تعیین نمی شود، بهتر است آموزش یا تعلیمات مبنی بر آگاهی امنیتی، تنظیم شده در بخش الف-۶ /۶، را دست کم یک بار در طول دوره ی خدمت خود به پایان رسانند. اگر دریانوردان یا خدمه ی روی کشتی، الزامات مقرره ی ۶ /۶، در خصوص آشنایی با امنیت را احراز کرده و در تمرین ها و مانورهای مورد لزوم، به موجب آیین نامه ی بین المللی امنیت بنادر و کشتی ها شرکت کنند، لزومی به گذراندن دوره ی مجدد یا تجدید اعتبار این آموزش نخواهند داشت.
دریانوردانی که وظایف امنیتی برای آن ها تعیین میشود
۴- اصطلاح « با وظایف تعیین شده ی امنیتی » در بخش الف-۶ /۶، بیان کننده وظایف خدمه ای است، که دارای وظایف امنیتی و مسئولیت های خاص، طبق طرح امنیت کشتی