ماده ۱ قانون تاسیس شرکت مخابرات ایران مصوب ۱۳۵۰

ماده ۱ – به منظور تاسیس و توسعه و نگاهداری و بهره برداری شبکه های مخابرات کشور برای ایجاد ارتباط مخابرات اعم از عمومی و اختصاصی در داخل کشور و یا سایر کشورهای جهان و همآهنگ نمودن آنها به استثنای پخش رادیو و تلویزیون به دولت اجازه داده میشود شرکتی به نام شرکتمخابرات ایران که در این قانون شرکت نامیده میشود تشکیل دهد.
شرکت وابسته به وزارت پست و تلگراف و تلفن است و تمام سهام آن با نام و متعلق به دولت خواهد بود اساسنامه شرکت ظرف سه ماه از طرف وزارت پست و تلگراف و تلفن تنظیم و پس از تایید هیات وزیران و تصویب کمیسیونهای امور استخدام و سازمان های اداری، دارائی، دادگستری و پست و تلگراف مجلسین بمورد اجرا گذارده میشود. هر گونه تغییر و یا اصلاح و الحاقی که در اساسنامه لازم بشود به پیشنهاد مجمع عمومی شرکت و تائید هیات وزیران با تصویب کمیسیونهای فوق الذکر به عمل خواهد آمد.
تبصره ۱ – مقصود از مخابرات در این قانون عبارتست از انتقال و ارسال علائم و نوشتهها و تصاویر و صداها و هر گونه اطلاعات دیگر به وسیله سیم یا بیسیم و یا نور و یا هر رویه الکترومغناطیسی.
تبصره ۲ – شبکه های مخابرات عمومی مذکور در این قانون عبارتند از مجموعه وسائل مخابراتی که برای استفاده عموم دائر بوده و یا بعداً دائرخواهد شد.
تبصره ۳ – شبکه های اختصاصی مخابرات عبارتند از مجموعه وسایل مخابراتی که برای استفاده گروهها یا موارد خاصی دائر بوده و یا بعداً دائرگردد.