ماده ۱ قانون تامین خدمات درمانی مستخدمین دولت مصوب ۱۳۵۱

ماده ۱ – دولت مکلف است خدمات درمانی کلیه کارکنان وزارتخانه ها و موسسات دولتی و وابسته به دولت و شرکتهاﻯ دولتی اعم از شاغل وبازنشسته و موظف و همچنین همسر و فرزندان تحت تکفل آنان و نیز وراث قانونی کارکنان مذکور را تا زمانی که از حقوق وظیفه استفاده مینمایند درنقاطی که موجبات و امکانات آن فراهم میگردد به تدریج تامین نماید.
تبصره ۱ – سپاهیان انقلاب در مدت خدمت سپاهیگرﻯ و همسر و فرزندان آنان می توانند در این مدت از خدمات درمانی موضوع این قانوناستفاده کنند. در صورتی که سپاهی ضمن خدمت به علت انجام وظیفه از کار افتاده تشخیص داده شود معالجات درمانی او و همسر و فرزندانش طبق مقررات این قانونانجام خواهد شد.
تبصره ۲ – سایر افراد خانواده تحت تکفل کارکنان دستگاههاﻯ فوق نیز ممکن است در صورت فراهم شدن موجبات تامین درمان آنان از مقرراتاین قانون استفاده نمایند. ضوابط مربوط به تامین درمان مشمولین این تبصره به پیشنهاد شوراﻯ فنی و تصویب مجمع عمومی مذکور در ماده ۳ تعیین خواهد شد.
تبصره ۳ – کلیه مشمولین این قانون در انتخاب پزشک و یا بیمارستان مورد علاقه خود بر اساس ضوابطی که شوراﻯ فنی تعیین خواهد کرد آزادﻯعمل خواهند داشت.