ماده ۴ قانون حفظ و گسترش فضای سبز و جلوگیری از قطع بی رویه درخت مصوب ۱۳۵۲

ماده ۴ – قطع درخت در محل های مشمولاین قانون از تاریخ ابلاغ شناسنامه ممنوع است مگر با تحصیل اجازه که طبق مقررات آیین نامه مذکور درماده ۱۲ داده خواهد شد.
تبصره ۱ – از تاریخ اجرایاین قانون تا ابلاغ شناسنامه قطع درختهای مشمول این قانون بدون تحصیل اجازه طبق مقررات آیین نامه مذکور در ماده۱۲ ممنوع است.
تبصره ۲ – اراضی مشجر و اماکن مسکونی و محل های کسب و پیشه و تجارت که مساحت آن از پانصد متر مربع تجاوز نکند از شمول این قانونمستثنی است.
تفکیک قطعات اراضی مشجر و باغات بزرگتر از پانصد متر مربع با رعایت مقررات شهرسازی مجاز است ولی قطع درخت در قطعات تفکیک شده بهرمساحت که باشد بدون اجازه طبق مقررات این قانون ممنوع است.
تبصره ۳ – در پروانههای ساختمانی که بر اساس طرح جامع و یا هادی شهرها از طرف شهرداری ها صادر میشود تعداد درختی که در اثر ساختمان باید قطع شود تعیین و قید خواهد شد. در صورتی که پس از دریافت پروانه و قطع درخت ظرف مدت مندرج در پروانه بدون عذر موجه اقدام بساختمان نشود مرتکب مشمول مجازات های مقرر در این قانون خواهد شد.
تبصره ۴ – شهرداری ها موظفند بازاء درختهائیکه در باغات و اماکن مشمول این قانون کاشته شده یا میشوند برای مدتی که طبق مقررات این قانون اجازه قطع آنها داده نمی شود مبلغی را که به پیشنهاد مشترک وزارت کشاورزی و منابع طبیعی و وزارت کشور به تصویب هیات وزیران می رسد هرساله به عنوان جایزه کاشت و حفظ و مراقبت از درخت بصاحبان آنها پرداخت نمایند.
نصف این مبالغ از محل اعتبار عوارض نوسازی و نصف دیگر آن محل اعتباری که در بودجه وزارت کشاورزی و منابع طبیعی برای این کار منظورخواهد شد تامین میگردد.
آیین نامه اجرایی این تبصره طبق ماده ۱۲ تهیه و تصویب خواهد شد.
تبصره ۵ – به منظور تشویق در امر ایجاد و توسعه فضای سبز در شهر و روستا دولت اعتباراتی با شرایط مساعد و بهره نازل تخصیص خواهد داد وهر گونه کمک و راهنمائی باشخاص و افراد مربوط مینماید.