ماده ۳ قانون نفت مصوب ۱۳۵۳

ماده ۳ – اجازه مذاکره و انعقاد قرارداد:
۱ – منابع نفتی و صنعت نفت ایران ملی است و اعمال حق مالکیت ملت ایران نسبت به منابع نفتی ایران در زمینه اکتشاف، توسعه، تولید، بهره برداری و پخش نفت در سرتاسر کشور و فلات قاره منحصراً به عهده شرکت ملی نفت ایران است که راساً یا به وسیله نمایندگیها و پیمانکاران خود در آن باره اقدام خواهد کرد.
۲ – شرکت ملی نفت ایران میتواند به منظور اجرای عملیات اکتشاف و توسعه نفت در بخشهای آزاد نفتی با هر شخص اعم از ایرانی و خارجی وارد مذاکره شود و قراردادهائی را که مقتضی بداند بر مبنای پیمانکاری و با رعایت مقررات و مصرحات این قانون تنظیم و امضا نماید.
قرارداد های مزبور بعد از تایید هیات وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
۳ – شرکت ملی نفت ایران میتواند به منظور ایجاد پالایشگاه و اجرای عملیات پالایش نفت در داخل کشور راساً یا از طریق مشارکت با هر شخص اعم از ایرانی و خارجی اقدام نماید.
مشارکتهائی که باین منظور انجام میشود مشروط برعایت شرایط زیر خواهد بود:
الف – سهم شرکت ملی نفت ایران هیچگاه نباید از پنجاه درصد کمتر باشد.
ب – مدت مشارکت در هر قرارداد به تشخیص و نظر شرکت ملی نفت ایران معین خواهد شد ولی در هر حال این مدت از بیست سال تجاوز نخواهد کرد.
۴ – در مورد بند ۳ بالا کلیه نفت خامی که بپالایشگاه تحویل میشود به قیمت رایج بازار حساب خواهد شد و منافع پالایش مشمول مالیات بر درآمد دولت ایران خواهد بود.
۵ – شرکت ملی نفت ایران میتواند برای انجام عملیات نفتی در خارج کشور با هر شخص و بهر طریق که مقتضی میداند مشارکت نماید و مقررات این قانون نسبت به عملیات شرکت ملی نفت ایران در خارج کشور مجری نخواهد بود.