ماده ۱ (اصلاحی ۱۳۹۵/۱۱/۱۰) قانون مرکز آمار ایران مصوب ۱۳۵۳

ماده ۱ (اصلاحی ۱۳۹۵/۱۱/۱۰)- تعاریف اصطلاحات مندرج در این قانون به قرار زیر است:
الف – سرشماری: منظور آمارگیریهائی است که کلیه افراد و واحدهای جامعه مورد مطالعه را در برگیرد و در مواعد مشخص به منظور جمع آوری اطلاعات در زمینه فعالیت های اقتصادی و اجتماعی مانند نفوس، مسکن، کشاورزی، صنعت، ساختمان، بازرگانی، فرهنگی و سایر فعالیتها صورت میگیرد. در صورتی که سرشماری در سراسر کشور به عمل آید سرشماری عمومی نامیده میشود.
ب – آمارگیری نمونه ای: منظور جمع آوری اطلاعات آماری از تعدادی از افراد یا واحدهای جامعه بر اساس روشهای علمی آماری است که نتایج آن قابل تعمیم باشد.
ج – آمارگیری جاری: منظور آمارگیری هائی است که از روی مدارک گزارش ها و فرمهای مربوط بفعالیتهای جاری وزارتخانه ها و موسسات دولتی و شرکت های دولتی و وابسته به دولت انجام میشود.
د – محاسبات ملی: منظور بیان آماری کلیه فعالیت های اقتصادی کشور طی یک دوره زمانی میباشد.
ه – شاخص قیمت: منظور کمیتی است که تغییرات متوسط قیمت کالاها و خدمات را نسبت بیک زمان معین نشان دهد.
و – قالب آماری: منظور فهرستی از مشخصات کلی افراد یا واحدهای جامعه مورد آمارگیری است که بخصوص در آمارگیریهای نمونه ای از آن استفاده میشود.
ز – خدمات آماری: منظور انجام تمام یا قسمتی از خدماتی است که در زمینه تهیه و اجرای طرح های آماری و استخراج نتایج و چاپ و انتشار آنها به عمل میآید.
بند الحاقی- مرکز آمار ایران مرجع رسمی تهیه، اعلام و انتشار آمارهای رسمی کشور است.