ماده ۲۲ قانون مقررات صادرات و واردات سال ۱۳۶۵ مصوب ۱۳۶۴

ماده ۲۲ – به منظور تشویق صادرکنندگان و رونق بیشتر صادرات غیر نفتی کشور بانک مرکزی موظف است ارز حاصل از صادرات کالاهای غیرنفتی را به نرخ ترجیحی که توسط کمیسیونی متشکل از نمایندگان مرکز توسعه صادرات، بانک مرکزی و وزارتخانه ذیربط (بر حسب نوع کالا)، تعیین واعلام میشود خریداری نماید.
تبصره ۱ – تصمیمات کمیسیون مذکور با دو رای موافق قابل اجراء خواهد بود.
تبصره ۲ – نرخهای ترجیحی تعیین شده تا یک سال قابل کاهش نخواهد بود و در صورت کاهش بعد از یک سال نیز شامل پیمانهایی خواهد بود که پس از آن تاریخ سپرده میشود.
تبصره ۳ – ارزهای مازاد بر پیمان ارزی که توسط صادرکنندگان معرفی میشود مشمول نرخ ترجیحی خواهد بود مشروط بر آنکه صادرکننده پیمانهای واریز نشده مدت منقضی نداشته باشد.
تبصره ۴ – به منظور ایجاد شرایط مناسب برای گرایش صادرکنندگان به بازارهای جدید و انگیزه صدور مستقیم کالا به کشورهای مصرف کننده کالای صادراتی ایران و همچنین افزایش صادرات به کشورهائی که بازار آنها امکان جذب کالای صادراتی بیشتری را دارند کمیسیون فوق الذکر میتواند در اینگونه موارد حداکثر تا ۲۰% به نرخ ترجیحی معمول اضافه نماید.
تبصره ۵ – اعتبار ریالی جهت پرداخت نرخهای ترجیحی از محل ردیف مربوطه و یا فروش ارز به بخش خدمات یا واردات کالاهائی که فروش ارزبه آنها به نرخ ترجیحی تصویب و اعلام میگردد تامین خواهد شد.