ماده ۱ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب مصوب ۱۳۶۶

ماده ۱ – اجازه داده میشود به دارندگان مدرک دکتری در رشتههای گروه پزشکی (پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی، داروسازی، علومآزمایشگاهی) و پیراپزشکی و بهداشتی که به طور رسمی برابر مقررات مربوط در وزارتخانه ها، موسسات دولتی، شرکت های دولتی و شرکت ها وسازمانهایی که شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر نام است و نهادهای انقلاب اسلامی شاغل میباشند و مستقلاً توان اشتغال در خارج از محیط اداری رادارند در صورتی که به طور تمام وقت در رستههای[رشته های] بهداشتی، درمانی، کشاورزی و یا محیط زیست در خدمت بوده و به کار انتفاعی تخصصی (اعم ازمطب، داروخانه و آزمایشگاه و غیره) اشتغال نداشته باشند و ۶۰ ساعت در ماه در غیر ساعات اداری مشغول خدمت باشند (در قبال انجام وظایف وماموریتهای محوله در غیر ساعات اداری) با تشخیص بالاترین مقام اجرایی دستگاه مبلغی حداکثر معادل حقوق و فوق العاده شغل یا مزایای شغلدریافتی، به عنوان حق محرومیت از مطب پرداخت شود.
تبصره ۱ – مشمولین این ماده منحصراً در صورتی که بیش از ۶۰ ساعت در خارج از ساعات اداری به انجام وظایف محوله مشغول شوند، معادلکار اضافی مازاد بر ۶۰ ساعت مذکور، طبق مقررات مربوط از فوق العاده اضافه کار ساعتی استفاده خواهند نمود.
تبصره ۲ – شاغلین مشاغل مذکور در این ماده مشمول قانون معافیت از مالیات وجوهی که تحت هر عنوان به استثنای حقوق و فوق العاده شغل بهپزشکان، دندانپزشکان دکترهای داروساز و دامپزشکان پرداخت میشود، مصوب ۱۳۶۲.۸.۲۲ مجلس شورای اسلامی نیز میباشند.