ماده ۵ قانون نحوه تشکیل پیام آوران بهداشت مصوب ۱۳۶۹

ماده ۵ – خدمت پیام آوران بهداشت در مراکز بهداشتی درمانی و آموزشی موضوع ماده ۳ این قانون به منزله خدمت در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران و جزو خدمت وظیفه عمومی محسوب میشود و افراد مذکور از لحاظ انضباطی و کیفری تابع قوانین و مقررات راجع به افراد وظیفه نیروهای مسلح بوده و از لحاظ انجام خدمات بهداشتی و درمانی تابع قوانین و مقررات مورد عمل برای سایر افراد در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی خواهند بود.
تبصره ۱ – شبکه های بهداشتی درمانی شهرستانها موظفند در صورت غیبت پیام آوران بهداشت، موضوع را به حوزه وظیفه عمومی شهرستان مربوطه گزارش و پیگیری نمایند.
تبصره ۲ – مشمولین موضوع این قانون که موظف به بیتوته در محل خدمت خود میباشند موظفند حسب اعلام نیاز شبکه های بهداشتی درمانی شهرستانهای مربوطه خدمات بهداشتی درمانی و آموزشی لازم را خارج از ساعات موظف اداری در محل خدمت خود و یا به صورت دهگردشی در حوزه محل خدمت مربوطه ارائه دهند و بر اساس ضوابط مقرر در قانون نحوه اداره واحدهای بهداشتی درمانی و آموزشی وزارت بهداری و بهزیستی مصوب ۱۳۵۸/۱۰/۱۲ شورای انقلاب اسلامی و یا سایر ضوابط و مقررات مورد عمل در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و سازمان های منطقه ای بهداشت و درمان استانها حق الزحمه دریافت دارند.