ماده ۲ قانون نحوه تشکیل پیام آوران بهداشت مصوب ۱۳۶۹

ماده ۲ – از تاریخ تصویب این قانون و با رعایت اصل ۱۴۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران کلیه افراد گروه پزشکی مشمول خدمت وظیفه عمومی که از دانشگاهها و موسسات آموزش عالی گروه پزشکی داخل و خارج از کشور فارغالتحصیل میشوند پس از طی آموزش مقدماتی نظامی که بیش از ۵/۱ ماه بطول نخواهد انجامید در زمان صلح در اختیار وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی قرار میگیرند تا به عنوان پیام آوران بهداشت در مناطق روستائی کشور باقیمانده خدمت وظیفه عمومی دوره ضرورت را انجام دهند
تبصره ۱ – نیازهای نیروی انسانی بهداشتی درمانی واحدهای بهداشتی درمانی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی از پیامآوران بهداشت موضوع ماده فوق الذکر به جزمشمولین موضوع ماده ۴ این قانون بر اساس تشخیص کمیسیونی مرکب از نمایندگانی از کمیسیون بهداری و بهزیستی مجلس شورای اسلامی، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و ستاد فرماندهی کل قوا تامین خواهد شد.
تبصره ۲ – وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی موظف است محل خدمت پیام آوران بهداشت معرفی شده از مراکز آموزش نظامی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران را بر اساس سهمیه ای که برای هر یک از شهرستانها با توجه به محرومیت و میزان جمعیت آنها تعیین نموده است و با توجه به سهمیه منطقه ای آنها تعیین نماید.