ماده ۱ قانون اصلاح موادی از قانون خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۱۳۶۷ و الحاق موادی به آن مصوب ۱۳۷۰

ماده ۱ – ماده ۱ قانون خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۳۰ /۱ /۶۷ مجلس شورای اسلامی و تبصره آن به صورت زیر اصلاح میگردد و ۸ تبصره جدید به عنوان تبصره های ۲ و ۳ و ۴ و ۵ و ۶ و ۷ و ۸ و ۹ به آن الحاق میگردد.
ماده ۱ – کلیه افراد ایرانی با تحصیلات فوق دیپلم و بالاتر که پس از تاریخ ۱۳۶۷/۴/۱ از مراکز آموزش عالی گروه پزشکی (دولتی و غیر دولتی) در داخل و یا خارج از کشور فارغ التحصیل شده یا میشوند و خدمت آنان از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مورد نیاز اعلام میگردد مکلفند حداکثر مدت ۵ سال اول پس از فراغت از تحصیل خود را در داخل کشور و در مناطق مجاز به ترتیبی خدمت نمایند که در هر حال سه پنجم آن در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و تشکیلات تابعه آن انجام پذیرد.
تبصره ۱ – نحوه و مدت شمول این قانون در مورد مشمولین موضوع ماده فوق برای مدتی کمتر از ۵ سال بر حسب نوع مدرک تحصیلی، محرومیت نقاط (شهر، بخش، روستا) به تفصیل آیین نامه ای خواهد بود که حداکثر ظرف مدت ۲ ماه پس از تصویب این قانون توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تهیه به تصویب هیات وزیران خواهد رسید.
تبصره ۲ – منظور از مناطق غیرمجاز در این قانون، شهرهای تهران بزرگ (تهران، اسلامشهر، شهر ری، شمیرانات، و لواسانات)، ورامین، کرج، شهریار، قزوین، مشهد، تبریز، شیراز، اصفهان میباشد.
تبصره ۳ – در صورتی که نیازهای بهداشتی درمانی تعدادی از نقاط مجاز موضوع این قانون از نظر نیروی انسانی بهداشتی درمانی تامین گردد، اینگونه نقاط می توانند با تشخیص وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از شمول نقاط مجاز موضوع این قانون مستثنی گردند.
تبصره ۴ – خدمت آن عده از مشمولین موضوع ماده فوق که از مدرک تحصیلی در رشته های علوم پایه پزشکی و پیراپزشکی و فوق تخصص در دیگر رشته ها برخوردار میباشند، در واحدهای بهداشتی، درمانی و آموزش دولتی شهرهای غیرمجاز موضوع این قانون بلااشکال است.
تبصره ۵ – کسانی که خدمت موضوع این قانون را به انجام رسانند و همچنین کسانی که دارای پروانه دائم پزشکی بوده و یا واجد شرایط تحصیل پروانه دائم میباشند در صورتی که مدارک تحصیلی جدیدی اخذ نمایند مشمول خدمات موضوع این قانون نمیباشند.
تبصره ۶ – دانشگاهها و موسسات آموزش عالی کشور می توانند اعضاء هیات علمی مورد نیاز خود را از طریق استفاده از قانون نحوه تامین هیات علمی مورد نیاز دانشگاهها و موسسات آموزش عالی کشور مصوب ۱۳۶۵/۳/۱ و قانون نحوه تشکیل پیام آوران بهداشت مصوب ۱۳۶۹/۹/۲۰ مجلس شورای اسلامی تامین نمایند مشروط بر اینکه اینگونه اعضاء هیات علمی یک سال اول خدمت قانونی خود را در نقاط مجاز موضوع این قانون انجام دهند.
تبصره ۷ – پزشکان عمومی ذکور مشمول موضوع ماده فوق موظفند یک سال از خدمات قانونی خود را در مراکز بهداشتی و درمانی روستاها و بخشهای کشور انجام دهند.
تبصره ۸ – مراکز تحقیقاتی داروئی و آزمایشگاههای کنترل و کارخانجات داروسازی مستقر در مناطق غیرمجاز موضوع این قانون می توانند با موافقت معاونین داروئی و پژوهشی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی حسب مورد از خدمات قانونی داروسازان مشمول ماده فوق استفاده نمایند، خدمات قانونی اینگونه مشمولین از نظر محاسبه خدمات خارج از مرکز و امتیاز مشابه سایر واحدهای آموزشی و پژوهشی همان نقاط مربوطه خواهد بود.
تبصره ۹ – مستخدمین رسمی دولت مشمولین موضوع ماده فوق که متعهد خدمت در سایر وزارتخانه ها و سازمانها و موسسات و شرکت های دولتی مربوطه هستند موظفند قبل از انجام خدمت مورد تعهد خود در دستگاه مربوطه، خدمات قانونی موضوع این قانون را انجام دهند.