ماده ۱۰۴ قانون مقررات استخدامی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۷۴

ماده ۱۰۴ – پرسنلی که یک یا چند عضو خود یا بخشی از آن را بری همیشه از دست دهند یا بیش از یک سال از خدمت منفک و تحت معالجه قرارگیرند و یا به علت فقدان سلامتی تمام یا بخشی از توان کاری خود را از دست بدهند و تا یک سال کارائی خود را به دست نیاورند چنانچه در یکی از مواردمذکور در ماده فوق این وضعیت برای آنان بوجود آمده باشد جانباز و در سایر موارد معلول شناخته میشوند.
جانبازان و معلولین از نظر وضعیت خدمتی مشمول یکی از بندهای زیر خواهند بود.
الف (منسوخ ۱۴۰۳/۰۸/۰۲)- پرسنلی که خسارت وارده بر عضو یا اعضاء آنان و یا میزان کارایی از دست رفته ایشان جزئی بوده و امکان ادامه خدمت بدون مشقت برایآنان وجود داشته باشد به خدمت ادامه میدهند.
ب (منسوخ ۱۴۰۳/۰۸/۰۲)- پرسنلی که خسارت وارده بر عضو یا اعضاء آنان و یا میزان کارآئی از دست رفته ایشان در حدی است که ادامه خدمت برای آنان توام با مشقتمیباشد لکن شخصاً مایل به ادامه خدمت باشند به خدمت ادامه میدهند و در صورت عدم تمایل حسب مورد به عنوان جانباز یا معلول بازنشستهمیگردند.
ج (منسوخ ۱۴۰۳/۰۸/۰۲)- پرسنلی که خسارت وارده بر عضو یا اعضاء آنان و یا میزان کارائی از دست رفته ایشان در حدی باشد که امکان ادامه خدمت را از آنان سلبنماید و پرسنلی که بیش از یک سال منفک از خدمت و تحت معالجه باشند حسب مورد به عنوان جانباز یا معلول بازنشسته میگردند.
تبصره ۱ (منسوخ ۱۴۰۳/۰۸/۰۲)- تشخیص تطبیق وضعیت پرسنل با این ماده و بندهای آن از نظر پزشکی بر عهده کمیسیون عالی پزشکی برابر دستورالعمل مربوطهمیباشد.
تبصره ۲ (منسوخ ۱۳۹۹/۰۸/۰۵)- پرسنلی که بر اساس این ماده بازنشسته میگردند چنانچه حداکثر تا پنج سال پس از بازنشستگی سلامت خود را به نحوی باز یابند که بهتشخیص کمیسیون عالی پزشکی امکان ارجاع شغل به آنان وجود داشته باشد در صورتی که واحد صلاحیت اعاده به خدمت باشند با تمایل شخصی وبا تصویب مقامات مذکور در ماده ۷۲ این قانون با درجه یا رتبه قبل از بازنشستگی به خدمت اعاده میگردند.