ماده ۱۷ قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران (۱۴۰۷ – ۱۴۰۳) مصوب ۱۴۰۳

به منظور افزایش درآمد های دولت اقدامات زیر انجام میشود:
الف – تمامی وجوهی که به عنوان جزای نقدی یا جریمه بابت جرمها و تخلفات توسط مراجع قضائی، شبه قضائی، انتظامی و اداری و شرکت های دولتی به موجب قوانین اخذ و به خزانه داری کل کشور واریز میشود، به عنوان درآمد عمومی دولت تلقی میگردد و دستگاه های وصول کننده این درآمدها حق استفاده مستقیم از آن را به عنوان درآمد اختصاصی یا درآمد – هزینه ندارند. دولت مکلف است نیازمندی اعتباری دستگاه های مذکور را متناسب با ارقام و اعتبارات موجود و در حدود درآمد های وصولی دولت در لوایح بودجه سنواتی از محل اعتبارات بودجه عمومی کشور پیش بینی نماید.
ب – ایجاد درآمد اختصاصی جدید (به استثنای دانشگاهها ، موسسات آموزش عالی و پژوهشی و فناوری) و اختصاصی نمودن درآمد های عمومی موجود به هر نحو، در طول اجرای برنامه جز در مواردی که در این قانون تصریح شده است، ممنوع میباشد. ایجاد درآمد های جدید به صورت درآمد – هزینه امکان پذیر است.
تبصره – مقصود از درآمد – هزینه عبارت است از: در قوانین بودجه سنواتی مبلغی به عنوان درآمد توسط دستگاهی پیش بینی می شود و مصرف و هزینه آن درآمد برای همان دستگاه اختصاص می یابد.
پ – سازمان مکلف است نسبت به طراحی و استقرار نظام نوین درآمد – هزینه استان ها با هدف افزایش پایدار درآمد های استانی و بهبود تعادل های استانی در چهارچوب ساز و کارهای انگیزشی کارا و اثربخش از طریق تفکیک وظایف و اختیارات دستگاه های اجرایی ملی و استانی و بازگشت نظام مند درآمد های مازاد وصولی به استان ها اقدام نماید. آیین نامه اجرایی این بند ظرف سه ماه از لازم الاجرا شدن این قانون، توسط سازمان با همکاری وزارت امور اقتصادی و دارایی و وزارت کشور تهیه میشود و به تصویب هیات وزیران می رسد.