ماده ۱ قانون حمایت از نشانه های جغرافیائی مصوب ۱۳۸۳

ماده ۱ – اصطلاحات بهکاربرده شده در این قانون دارای معانی زیر میباشند:
الف – نشانه جغرافیائی نشانهای است که مبدا کالائی را به قلمرو، منطقه یا ناحیهای از کشور منتسب میسازد، مشروط بر این که کیفیت و مرغوبیت، شهرت یا سایر خصوصیات کالا اساساً قابل انتساب به مبدا جغرافیائی آن باشد.
ب – کالا، یعنی هرگونه محصول طبیعی و کشاورزی و یا فرآوردههای آن یا صنایع دستی و یا تولیدات صنعتی.
ج – کنوانسیون پاریس، یعنی مصوبه مورخ ۱۲۶۱ هجری شمسی (۱۸۸۳ میلادی) اتحادیه عمومی بین المللی معروف به پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی و تغییرات بعدی آن که به تصویب جمهوری اسلامی ایران رسیده است.
د – تولید کننده یعنی هر شخصی که به تولید و فرآوری محصولات کشاورزی دامی و غذایی یا ساخت و تولید ابزار صنعتی و مصنوعات دستی اشتغال دارد یا از مواد طبیعی بهمنظور تولید بهره برداری می کند یا در تجارت محصولات مذکور فعالیت می کند.