ماده واحده قانون پیمان بین المللی منع گسترش سلاح های هستهای مصوب ۱۳۴۸

ماده واحده – پیمان بین المللی منع گسترش سلاح های هستهای مشتمل بر یک مقدمه و یازده ماده که در تاریخ ۱۰ تیر ماه ۱۳۴۷ برابر با اول ژوئیه۱۹۶۸ بامضا نمایندگان مختار دولت شاهنشاهی در مسکو، لندن و واشنگتن رسیده است تصویب و به دولت اجازه مبادله اسناد آن داده میشود.
قانون بالا مشتمل بر یک ماده و متن پیمان ضمیمه در جلسه روز پنج شنبه یازدهم دی ماه یکهزار و سیصد و چهل و هشت به تصویب مجلس شورای ملی و در جلسه روز دوشنبه بیست و دوم دی ماه یکهزار و سیصد و چهل و هشت شمسی به تصویب مجلس سنا رسیده است.
رئیس مجلس سنا – جعفر شریفامامی
پیمان منع گسترش سلاح های هستهای
دول عاقد این پیمان که ذیلا «طرفهای پیمان» نامیده میشوند. با توجه بویرانیهائی که یک جنگ هستهای برای بشریت ببار خواهند آورد و نتیجه لزوم مجاهدت همه حانبه [جانبه] در دفع خطر یک چنین جنگ و اقدام در راه حفظ امنیت مردم – و با ایقان باین که گسترش سلاح های هستهای خطر جنگ هستهای را شدیداً افزایش خواهد داد – و
با رعایت قطعنامههای مجمع عمومی ملل متحد که خواهان انعقاد موافقتنامهای به منظور جلوگیری از اشاعه بیشتر سلاح های هستهای است – و
با التزام به همکاری در ایجاد تسهیلات اجرایی مقررات تضمینیه آژانس بین المللی انرژی اتمی در مورد فعالیت های هستهای صلح جویانه – و
با ابراز پشتیبانی از مجاهدات معموله در راه تحقیق و توسعه و مساعی دیگر به منظور پیشرفت اجرای اصل تضمین موثر جریان مواد خام و محصولات شکافتنی مخصوص از طریق استفاده از آلات و سایر روشهای فنی در بعضی از نقاط سوقالجیشی در محدوده سیستم اقدامات تامینیه آژانس بین المللی انرژی اتمی – و
با تایید این اصل که فوائد حاصله از استفادههای صلح جویانه از تکنولوژی هستهای من جمله کلیه فرآوردههای فرعی ناشی از تکنولوژی که دول مجهز بسلاحهای هستهای ممکنست از بسط ادوات انفجاری هستهای به دست آورند
بایستی برای مقاصد صلح جویانه دردسترس کلیه طرفهای این پیمان اعم از دولی که مجهز بسلاحهای هستهای باشند یا نه قرار داشته باشد – و
با اعتقاد به اینکه در اجرای این اصل کلیه طرفهای این پیمان حق دارند در مبادله هر چه وسیعتر اطلاعات علمی شرکت نموده و به منظور بسط بیشتراستفاده از انرژی اتمی برای مقاصد صلح جویانه – انفراداً یا با همکاری سایر دول اقدام نمایند – و
با اعلام قصد خود دایر بقطع هر چه زودتر مسابقه تسلیحات هستهای و اخذ تدابیر موثر در جهت خلع سلاح هستهای – و
یا تقاضای مصرانه از کلیه دول به همکاری در نیل باین هدف – و با تذکار اینکه طرفهای پیمان ۱۹۶۳ راجع به منع آزمایش سلاح های هستهای در جوو فضای ماوراء جو و زیر آب – در دیباچه پیمان مذکور – تصمیم خود را دایر بر مجاهدت در راه تحقق قطع کلیه انفجارات آزمایشی سلاح های هستهای برای همیشه و ادامه مذاکرات در این زمینه – ابراز داشته اند – و
با اشتیاق بفراهم آوردن موجبات کاهش تشنجات بین المللی و تقویت اعتماد بین دول – به منظور تسهیل در قطع تولید سلاح های هستهای و امحاء کلیه موجودیهای فعلی این سلاحها و حذف سلاح های هستهای و وسایل حمل و انتقال آن از زرادخانهها ملی – از طریق انعقاد پیمانی در باب خلع سلاح عمومی و کامل تحت نظارت شدید و موثر بین المللی – و
با تذکار اینکه به موجب منشور ملل متحد دول باید در روابط بین المللی خود از تهدید یا توسل بقوه قهریه چه علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی دول چه بهر نحو دیگری که مغایر با اهداف ملل متحد باشد – خودداری نمایند – و اینکه استقرار و حفظ صلح و امنیت بین المللی باید از طریقی تامین شود که حداقل منابع انسانی و اقتصادی جهان مصروف تسلیحات گردد.
نسبت بموارد ذیل موافقت نمودند:
ماده اول – هر یک از دول طرف این پیمان که مجهز به سلاح های هستهای است متعهد میشود – از واگذاری مستقیم یا غیر مستقیم – سلاح های هستهای یا سایر ادوات انفجاری هستهای و یا کنترل بر این سلاحها یا ادوات انفجاری بدیگری (بهر انتقال گیرندهای) خودداری کند – و هیچ یک از دول فاقد سلاح های هستهای را – به هیچ نحوی از انحاء در ساختن سلاح های هستهای یا سایر ادوات انفجاری هستهای یا در تحصیل این قبیل سلاح ها یا ادوات انفجاری و یا در کنترل بر آنها کمک یا تشویق و یا ترغیب ننماید
ماده ۲ – هر یک از دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای است متعهد میشود – از قبول مستقیم یا غیر مستقیم انتقال سلاح های هستهای یاسایر ادوات انفجاری هستهای یا کنترل بر این سلاحها یا ادوات انفجاری هستهای از دیگری – (از هر انتقال دهندهای) خودداری نماید – و به هیچ نحویاز انحاء سلاح های هستهای یا سایر ادوات انفجاری هستهای نسازد و تحصیل ننماید و برای ساختن سلاح های هستهای یا سایر ادوات انفجاریهستهای در جستجو و یا قبول کمک بر نیاید.
ماده ۳ –
۱ – هر یک از دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای است – متعهد میشود – در موافقتنامهای که طبق اساسنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی و بر اساس سیستم اقدامات تامینیه این آژانس صرفاً به منظور بررسی و تایید انجام تعهدات دولت مربوطه نسبت به مواد این پیمان وجلوگیری از انحراف انرژی هستهای از مصارف صلح جویانه بتولید سلاح های هستهای یا سایر ادوات انفجاری هستهای مورد مذاکره و انعقاد قرارخواهد گرفت تضمینات مقرره را بپذیرد. نحوه اجرای تضمینات مقرره در ماده حاضر، متوجه مواد خام و محصولات شکافتنی مخصوص میباشد خواه این مواد و محصولات در داخل تاسیسات هستهای اصلی تولید یا عمل آورده یا به کار برده شده باشد و خواه در خارج این قبیل تاسیسات قرار گرفته باشد. تضمینات مقرر در این ماده نسبت بکلیه مواد خام یا محصولات شکافتنی مخصوص و معمول در کلیه فعالیت های هستهای صلح جویانه درسرزمین و یا قلمرو یا هر کجا که تحت کنترل چنین دولتی باشد، مجری خواهد بود.
۲ – هر یک از دول طرف این پیمان – تعهد مینماید که:
الف – مواد خام یا محصولات شکافتنی مخصوص یا
ب – تجهیزات یا موادی را که بخصوص برای عمل آوردن یا استفاده یا تولید محصولات شکافتنی مخصوص طرح یا تهیه شده است به هیچ یک ازدول فاقد سلاح های هستهای – برای منظورهای صلح جویانه – تحویل ندهد مگر آنکه اینگونه مواد خام و محصولات شکافتنی مخصوص مشمول تضمینات مقر [مقرر] در این ماده قرار گرفته باشند.
۳ – تضمینات مقرر در ماده حاضر به نحوی مورد اجرا قرار خواهد گرفت که مفاد ماده چهار این پیمان رعایت شده و مانع از توسعه اقتصادی یا تکنولوژیک طرف های پیمان یا مانع از همکاری بین المللی در زمینه فعالیت های هستهای صلح جویان من جمله مبادلات بین المللی مواد و تجهیزات هستهایبرای عمل آوردن یا استفاده و یا تولید مواد هستهای در راه انجام مقاصد صلح جویانه طبق مقررات ماده حاضر و اصل تضمین مقرر در مقدمه پیمان حاضر نباشد.
۴ – دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای هستند به منظور رعایت مفاد ماده حاضر – موافقت نامههائی انفراداً یا به اتفاق سایر دول یا آژانس بین المللی انرژی اتمی و طبق اساسنامه آژانس مزبور منعقد خواهند ساخت.
مذاکرات مربوط بانعقاد این موافقتنامهها ظرف یکصد و هشتاد روز پس از مجری شدن بدوی این پیمان آغاز خواهد گردید. در مورد دولی که اسناد تصویب یا الحاق باین پیمان را پس از مدت یکصد و هشتاد روز مزبور تسلیم دارند مذاکرات مربوط بانعقاد موافقتنامهها حداکثر در تاریخ تسلیماسناد تصویب یا الحاق آغاز خواهد گردید. این موافقتنامهها باید حداکثر هیجده ماه پس از تاریخ شروع مذاکرات بمورد اجرا گذارده شود.
ماده ۴ –
۱ – هیچ یک از مقررات پیمان حاضر به نحوی تعبیر نخواهد گردید که بحقوق غیر قابل تفویض هر یک از دول طرف پیمان در راه توسعه تحقیقات و تولید و بهره برداری از انرژی هستهای به منظورهای صلح جویانه – بدون تبعیض و طبق مقررات مواد ۱ و ۲ پیمان حاضر لطمه وارد سازد.
۲ – کلیه دول طرف پیمان متعهد میشوند – مبادله هر چه وسیع تر تجهیزات و مواد اطلاعات علمی و تکنولوژیک را به منظور مصارف صلح جویانه انرژی هستهای تسهیل نمایند و حق مشارکت در این مبادلات را دارا میباشند. به علاوه طرفهای پیمان که قادر باشند باید همچنین انفراداً یا به اتفاق سایر دول یا سازمان های بین المللی – در توسعه بیشتر استفاده از انرژی هستهای برای مقاصد صلح جویانه خصوصاً در سرزمینهای دول طرف پیمان که فاقد سلاح های هستهای هستند با توجه لازم باحتیاجات مناطق در حال رشد جهان – تشریک مساعی نمایند.
ماده ۵ – هر یک از طرفهای پیمان تعهد مینماید که تدابیر مقتضی اتخاذ کند که طبق مفاد این پیمان و تحت نظارت بین المللی مقتضی و از طریق رویههای بین المللی مقتضی فوائد بالقوه هر نوع استفاده صلحجویانه از انفجارهای هستهای با رعایت اصل عدم تبعیض در اختیار کلیه دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای میباشد قرار گیرد و هزینه مورد مطالبه از آنها بابت ادوات انفجاری مورد استفاده تا سر حد امکان نازل تعیین گردد وشامل مخارج تحقیق و یا تکمیل نباشد.
دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای میباشند قادر خواهند بود به موجب یک یا چند موافقتنامه بین المللی خاص و از طریق یک سازمان بین المللی ذیربط که نمایندگی دول فاقد سلاح های اتمی در آن – به نحوی کافی تامین شده باشد از فوائد مذکور استفاده نمایند.
مذاکرات درباره این موضوع هر چه زودتر پس از لازم الاجرا شدن پیمان آغاز خواهد گردید. دول طرف این پیمان که فاقد سلاح های هستهای هستند درصورت تمایل همچنین می توانند فوائد مذکور را به موجب موافقت نامههای دو جانبه تحصیل نمایند.
ماده ۶ – هر یک از طرفهای پیمان متعهد میشود با حسن نیت کامل مذاکرات درباره اقدامات موتر [موثر] به منظور متوقف ساختن هر چه زودتر مسابقه تسلیحات هستهای و همچنین مذاکرات درباره خلع سلاح هستهای و انعقاد پیمان خلع سلاح عمومی و کامل تحت کنترل شدید و مونر [موثر] بین المللی راتعقیب کند.
ماده ۷ – هیچ یک از مواد این پیمان بحق گروههای مختلف دول که به منظور حصول اطمینان از فقدان کامل سلاح های هستهای در سرزمینهای مربوطه خود مبادرت بانعقاد پیمانهای منطقهای بنمایند – لطمهای وارد نمیسازد.
ماده ۸ –
۱ – هر یک از طرفهای پیمان میتواند اصلاحاتی را به پیمان حاضر پیشنهاد کند. متن اصلاحات پیشنهادی به حکومتهای نگهدارنده متون اصلی پیمان تسلیم میگردد تا بکلیه طرفهای پیمان اعلام شود. در این صورت اگر حداقل یک سوم از طرفهای پیمان تقاضا نمایند – حکومتهای نگهدارنده از کلیه طرفهای پیمان برای تشکیل کنفرانسی به منظور بررسی این اصلاحات دعوت به عمل خواهند آورد.
۲ – اصلاحات وارده باین پیمان باید با اکثریت آراء کلیه طرفهای پیمان من جمله آراء کلیه دول مجهز بسلاحهای هستهای که از طرفهای پیمان هستند وکلیه طرفهای دیگر پیمان که در تاریخ اعلام اصلاحیه پیشنهادی – در شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی عضویت دارند – مورد تصویب قرارگیرد. این اصلاحات در مورد هر یک از طرفهای پیمان که سند تصویب اصلاحیه را تسلیم نماید از تاریخی لازم الاجرا است که اسناد تصویب اکثریت طرفهای پیمان من جمله کلیه دول مجهز بسلاحهای هستهای که از طرفهای پیمان هستند و کلیه طرفهای دیگر پیمان که در تاریخ اعلام اصلاحیه درشورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی عضویت دارند – تسلیم شده باشد. از آن پس اصلاحیه در مورد هر یک از سایر طرفهای این پیمان از تاریخ تسلیم اسناد تصویب اصلاحیه لازم الاجرا خواهد بود.
۳ – پنج سال پس از لازم الاجرا شدن این پیمان کنفرانسی از طرفهای پیمان در ژنو (سوئیس) تشکیل خواهد گردید تا نحوه اجرای پیمان حاضر را به منظور حصول اطمینان از تحقق اهداف دیباچه و مفاد پیمان – بررسی نماید. از آن پس و در فواصل پنجساله اکثریت طرفهای پیمان می توانند با تسلیم پیشنهادی در این خصوص بدول نگهدارنده متون اصلی پیمان موجبات تشکیل کنفرانسهای مشابه دیگر را به منظور بررسی نحوه اجرای پیمان فراهم سازند.
ماده ۹ –
۱ – این پیمان برای امضای کلیه دول مفتوح خواهد بود هر دولتی که پیمان را قبل از آنکه به موجب بند سوم ماده حاضر بمرحله اجرا درآید امضا نکرده باشد میتواند در هر موقع به آن ملحق شود.
۲ – این پیمان به تصویب امضا کننده آن خواهد رسید. اسناد تصویب و اسناد الحاق پیمان بحکومت های دول متحده آمریکا و بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که بدین وسیله به عنوان حکومتهای نگهدارنده متون اصلی پیمان تعیین میگردند تسلیم خواهد شد.
۳ – این پیمان پس از تصویب دولی که حکومتهای آنها به عنوان نگهدارنده متون اصلی پیمان تعیین شده اند و چهل دولت دیگر از امضا کنندگان پیمان حاضر و پس از تسلیم اسناد تصویب آنها بمرحله اجرا در خواهد آمد. در این پیمان اصطلاح «دولت مجهز بسلاحهای هستهای» به دولتی اطلاق میشود که تا قبل از اول ژانویه ۱۹۶۷ یک سلاح هستهای یا وسیله انفجاری هستهای ساخته و منفجر کرده باشد.
۴ – در مورد دولی که اسناد تصویب یا الحاق خود را پس از لازم الاجرا شدن پیمان حاضر تسلیم نمایند – پیمان از تاریخ تسلیم اسناد تصویب یا الحاق آنها لازم الاجرا خواهد بود.
۵ – حکومتهای نگهدارنده متون اصلی پیمان – تاریخ هر امضا و تاریخ تسلیم هر سند تصویب یا الحاق و تاریخ لازم الاجرا شدن پیمان حاضر و تاریخ وصول هر تقاضای تشکیل کنفرانس و سایر اعلامیهها را بیدرنگ به اطلاع کلیه دول امضاءکننده و یا ملحق شده به پیمان خواهند رسانید.
۶ – پیمان حاضر توسط حکومتهای نگهدارنده متون اصلی طبق ماده ۱۰۲ منشور ملل متحد به ثبت خواهد رسید.
ماده ۱۰ –
۱ – چنانچه هر یک از طرفهای پیمان – تشخیص دهد که حوادثی فوق العاده مربوط به موضوع این پیمان مصالح عالیه کشورش را بمخاطره افکنده است حق خواهد داشت در اعمال حق حاکمیت ملی خود از پیمان کناره گیری کند. طرف مذکور باید این کناره گیری را با اخطار قبلی سه ماهه بکلیه دول دیگر طرف پیمان و به شورای امنیت ملل متحد اعلام نماید.
اخطار مذکور باید حاوی بیان و شرح حوادث فوقالعادهای که به نظر دولت مورد بحث مصالح عالیه کشورش را بمخاطره انداخته است – باشد.
۲ – بیست و پنج سال پس از لازم الاجراء شدن پیمان – کنفرانسی تشکیل خواهد شد تا در مورد اینکه آیا پیمان برای مدت نامحدودی لازم الاجراء بماند یا برای مدت یا مدتهای اضافی معینی تمدید شود – اخذ تصمیم کند. این تصمیم به اکثریت آرای طرف های پیمان اتخاذ خواهد شد.
ماده ۱۱ – این پیمان که متون انگلیسی و روسی و فرانسه و اسپانیائی و چینی آن متساویاً معتبر است و در بایگانی حکومت های نگهدارنده ضبط خواهدشد.
حکومتهای نگهدارنده نسخ مصدق پیمان حاضر را برای دول امضاءکننده یا ملحق شده به پیمان ارسال خواهند داشت.
بنا بمراتب – امضاءکنندگان ذیل که دارای اختیارات لازمه برای این منظور میباشند پیمان حاضر را امضا نمودند.
در تاریخ اول ژوییه ۱۹۶۸ در سه نسخه در شهرهای واشنگتن و لندن و مسکو منعقد گردید.
پیمان فوق مشتمل بر یک مقدمه و یازده ماده منضم بقانون پیمان بین المللی منع گسترش سلاح های هستهای میباشد.
رئیس مجلس سنا – جعفر شریف امامی