ماده واحده قانون تجدید نظر در مقاوله نامههای بین المللی حمل بار و مسافر توسط راه آهن مصوب ۱۳۵۰

ماده واحده
به دولت شاهنشاهی ایران اجازه داده میشود که کلیه اقدامات لازم را برای الحاق بمتون تجدید نظر شده مقاوله نامههای بین المللی حمل بار و مسافرCIM) و (CIV و ضمائم آن به عمل آورده و قرارداد های لازم را امضا نماید.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و متن مقاوله نامههای ضمیمه پس از تصویب مجلس شورای ملی در جلسه روز یک شنبه ۲۳ر۱۲ر۱۳۴۹ در جلسه روز دوشنبه دهم خرداد ماه یکهزار و سیصد و پنجاه شمسی به تصویب مجلس سنا رسید.
رئیس مجلس سنا – جعفر شریف امامی
مقاوله نامه بین المللی مربوط به حمل و نقل مسافر و توشه با راه آهن
نمایندگان تام الاختیار امضا کنندگان زیر که تجدید نظر در مقاوله نامه بین المللی مربوط بحمل و نقل مسافر و توشه با راه آهن را لازم دانستهاند (مصوب برن ۲۵ فوریه ۱۹۶۱) طبق ماده ۶۸ مقاوله نامه نامبرده تصمیم به تهیه و تنظیم مقاوله نامه جدید گرفتند و بدین منظور نسبت به مواد زیر توافق نمودند:
قسمت اول – موضوع مقاوله نامه
و موارد شمول آن
ماده اول – راه آهن ها و حمل و نقلهای مشمول مقاوله نامه:
بند ۱ – در مورد کلیه حمل و نقلهای مسافر و توشه که به عنوان حمل و نقل بین المللی روی خطوط واقعه در سرزمینهای حداقل دو دولت عضو مقاوله نامه انجام بشود مقررات این مقاوله نامه (به استثنای مواردی که بعداً ذکر خواهد شد) لازم الاجراست. ضمناً این حمل و نقلها باید منحصراً در روی خطوطی که در فهرست تنظیمی به موجب ماده ۵۵ مندرج است انجام گردد.
بند ۲ – حمل و نقلهائیکه ایستگاه مبداء و مقصد آن در یک کشور باشد و از سرزمین کشور دیگر فقط به عنوان ترانزیت استفاده شود تابع این مقاوله نمیباشد به شرح زیر:
الف – در صورتی که خطوط آهنی که به طور ترانزیت از آنها استفاده میشود منحصراً وسیله راه آهن کشور مبداء بهره برداری شود.
ب – حتی در صورتی که خطوط آهنی که به طور ترانزیت از آنها استفاده میشود منحصراً وسیله راه آهن کشور مبداء بهره برداری نشود ولی کشورها یا راه آهنهای ذینفع با انعقاد موافقتنامه این حمل و نقلها را بین المللی تلقی ننمایند.
بند ۳ – حمل و نقلهای بین ایستگاههای دو کشور هم مرز و ایستگاههای بین دو کشور که از کشور سوم به عنوان ترانزیت استفاده میکنند چنانچه خطوط مورد بهره برداری منحصراً وسیله یکی از راه آهنهای این سه کشور بهره برداری شود و قوانین و مقررات هیچ یک از این کشورها با آن مغایر نباشد تابع قوانین کشوری خواهد بود که راه آهن بهره برداری کننده از خط مزبور تابع آن باشد.
بند ۴ – تعرفه های بین المللی خطوطی را که برای آن بلیط های حمل و نقل بین المللی صادر میشود تعیین مینماید.
ماده دوم – مقررات مربوط به حمل و نقلهای مختلط:
بند ۱ – ممکن است در فهرست مندرج در ماده ۱ علاوه بر خطوط راه آهنها خطوط منظم اتومبیل رانی یا کشتیرانی که مکمل مسیر راه آهنهایی است که روی آنها حمل و نقل بین المللی انجام میشود منظور گردد مشروط بر اینکه این خطوط که حداقل دو کشور عضو را بهم متصل میسازد با موافقت مشترک آنان در فهرست منظور شود.
بند ۲ – موسسات این خطوط تابع کلیه تعهدات موضوعه بوده و همچنین از کلیه حقوق شناخته شده برای راه آهنها به موجب این مقاوله نامه بهره مند خواهند شد به استثنای موارد مغایری که الزاماً در نتیجه کیفیتهای مختلف حمل و نقل پیش میآید. و در هر صورت مقررات مربوط بمسئولیتهای مندرج در این مقاوله نامه نمی تواند مورد تخلف قرار گیرد.
بند ۳ – هر کشوریکه بخواهد یکی از خطوط مندرج در بند ۱ را در فهرست مربوطه قید نماید باید موارد استثنائی مذکور در بند ۲ را هم اطلاع دهد تا به همان صورتی که تعرفهها انتشار مییابند در دسترس عامه قرار گیرند.
بند ۴ – برای حمل و نقلهای بین المللی که به وسیله راه آهنها و سرویسهای حمل و نقل دیگر (غیر از سرویسهای نامبرده در بند ۱) انجام شود راه آهنها می توانند مشترکاً با موسسات حمل و نقل ذینفع و به منظور رعایت کلیه موارد مختلف و خصوصیات هر نوع حمل و نقل مشترکاً مقررات تعرفهای مخصوص با جنبه حقوقی دیگری غیر از مفاد این مقاوله نامه وضع نموده و نوع دیگری (بلیط مسافرت) (غیر از آنچه که در این مقاوله نامه پیش بینی نموده است) معین نمایند.
ماده سوم – الزام راه آهن ها در انجام حمل و نقل:
بند ۱ – راه آهن موظف است هر نوع حمل و نقل مسافر و توشه را طبق شرایط این مقاوله نامه قبول و اجرا نماید مشروط بر اینکه:
الف – مسافر مقررات این مقاوله نامه و تعرفه های بین المللی را برای حمل و نقل بپذیرد.
ب – حمل و نقل با وسایل معمولی حمل و نقل امکان پذیر باشد.
ج – حمل و نقل در اثر حوادثی که راه آهن نتواند از آنها اجتناب نماید و نیز نتواند در مورد آنها چاره جوئی کند متوقف نگردد.
بند ۲ – هر گاه مقام صلاحیتداری تصمیم بگیرد که سرویس حمل و نقل کاملاً یا قسمتی حذف و یا معلق گردد لازم است تصمیمات متخذه بدون درنگ به اطلاع عموم و راه آهنها رسیده و راه آهنها نیز موظفند مراتب را جهت انتشار و آگهی عمومی براه آهنهای کشورهای دیگر اعلام دارند.
بند ۳ – هر راه آهنی که مقررات این ماده را نقض کند برای جبران خسارت ناشیه علیه آن اقامه دعوا خواهد شد.
قسمت دوم – قرارداد حمل و نقل
ماده چهار – مجوز مسافرت:
مسافر از بدو مسافرت خود (به استثنای مواردی که در تعرفه های بین المللی پیش بینی شده) ملزم است که دارای بلیط معتبر بوده و موظف است که آن را در تمام طول مسافرت نگهداری نماید و در صورت مطالبه آن را بمامور موظف کنترل بلیط ارائه نماید و پایان مسافرت نیز آن را تسلیم کند.
ماده پنج – بلیط ها:
بند ۱ – بلیط هائی که برای مسافرت بین المللی مربوط باین مقاوله نامه تسلیم مسافر میگردد باید دارای علامت مشخصه C باشد.
بند ۲ – اطلاعات زیر باید حتماً روی بلیطها قید گردد (جز موارد استثنائی پیش بینی شده در تعرفه های بین المللی):
الف – نام ایستگاههای مبداء و مقصد.
ب – مسیر – و اگر استفاده از مسیرها یا وسایل نقلیه مختلف مجاز باشد این امر بایستی روی بلیط قید گردد.
ج – نوع قطار و درجه سالن مسافری.
د – کرایه مسافرت.
ھ – روز شروع اعتبار بلیط.
ز – مدت اعتبار بلیط.
بند ۳ – تعرفه های بین المللی یا موافقتنامه بین راه آهنها زبانیکه بلیط باید بآن زبان چاپ بشود و همچنین شکل و مندرجات بلیط را تعیین مینمایند.
بند ۴ – دفترجههای [دفترچههای] بلیط به صورت کوپن که بر اساس تعرفه بین المللی تنظیم و تحویل میشود از نظر این مقاوله نامه عنوان یک بلیط واحد بین المللی را خواهد داشت.
بند ۵ – بلیط قابل انتقال بغیر نمیباشد (جز در موارد استثنائی پیش بینی شده در تعرفه های بین المللی) مگر اینکه بلیط اصولاً بدون نام بوده و مسافرت با آن شروع نشده باشد.
بند ۶ – مسافر موظف است موقع دریافت بلیط اطمینان حاصل کند که بلیط دریافتی مطابق مشخصات مسافرت او میباشد.
ماده ۶ – تخفیف قیمت بلیط اطفال:
بند ۱ – اطفال تا پنج سال تمام بدون بلیط و به طور رایگان مسافرت میکنند به شرط آنکه برای آنان جای مشخصی خواسته نشود.
بند ۲ – برای اطفال بزرگتر از پنج سال تا ده سال تمام و اطفال کوچکتر که برای آنان جای مشخص خواسته شود بلیط های با تخفیف صادر میشود میزان تخفیف باید به نحوی باشد که کرایه دریافتی از نصف کرایه اشخاص بزرگ تجاوز ننماید اضافه قیمتهای مربوط به استفاده از بعضی سالنها یا بعضی قطارها و همچنین مبلغی که طبق مقررات راه آهنها در محاسبه قیمت ها برای رساندن قیمت به عد [عدد] کامل اخذ میشود شامل تخفیف نمی شود. در مورد بلیط هائی که از طریق دیگری بدریافت تخفیف نائل شده اند اجرای تخفیف مندرج در این بند اجباری نیست.
بند ۳ – تعرفه های بین المللی می توانند حدود سنهای مختلفی را برای استفاده از تخفیف یا مسافرت مجانی مصرح در بندهای ۱ و ۲ تعیین نمایند به شرط آنکه حدود سن برای مسافرت مجانی موضوع بند ۱ از چهار سال تمام و در موارد اجرای بند ۲ در مورد تخفیف قیمت از ده سال تمام کمتر نباشد.
ماده هفتم – مدت اعتبار بلیطها – توقف در ایستگاههای بین راه – استفاده از جا:
تعرفه های بین المللی مدت اعتبار بلیطها و توقف در ایستگاههای طول مسیر را تعیین مینمایند. تعرفهها و مقررات راه آهن ها نحوه اشغال و ذخیره جا در قطارها را تعیین مینمایند.
ماده هشتم – تغییر درجه بلیط یا قطار:
مسافر میتواند در شرایط تعیین شده در تعرفه های بین المللی از درجه بالاتر استفاده نموده و یا بقطار نوع بالاتر از قطاریکه روی بلیط آن قید شده سوار شود و یا مسیر خود را تغییر دهد.
ماده نهم – مسافر بدون بلیط معتبر:
بند ۱ – مسافریکه نتواند بلیط با اعتبار ارائه نماید باید علاوه بر کرایه مسافرت مبلغی هم اضافه بپردازد این اضافه کرایه طبق مقررات تعرفه راه آهن محاسبه خواهد شد که این عمل در حدود شبکه آن انجام میشود.
بند ۲ – بلیطهائیکه به طور غیر قانونی تغییری در آن داده شده باشد بدون اعتبار تلقی و توسط مامور مربوطه اخذ خواهد شد.
بند ۳ – مسافری که کرایه مسافرت و یا اضافه کرایه مربوطه را فوراً نپردازد از ادامه مسافرت ممنوع خواهد شد.
مسافری که از ادامه مسافرت ممنوع میگردد نمی تواند تقاضای تحویل توشه خود را در ایستگاهی غیر از ایستگاه مقصد بنماید.
ماده دهم – اشخاصی که از قطار طرد میشوند و یا تحت شرایطی پذیرفته میشوند.
بند ۱ – اشخاص زیر از مسافرت با قطارها ممنوع و اگر در قطار باشند پیاده خواهند شد.
الف – اشخاص مست و نیز کسانی که رفتار ناشایسته در قطار از خود ظاهر سازند و قوانین و نظامات قطار را رعایت نکنند این اشخاص حق ادعای استرداد بهای بلیط و همچنین کرایه حمل توشه را ندارند.
ب – اشخاصی که به علت بیماری یا علل دیگر مسافرین همجوار خود را ناراحت مینمایند و برای این قبیل اشخاص قبلاً کوپه دربست خریداری نشده و یا امکان واگذاری کوپه در مقابل دریافت کرایه نباشد. معذالک مسافرینی که بین راه مریض میشوند باید تا ایستگاهی که وسایل مداوا و مراقبت آنانموجود باشد مسافرت خود را ادامه دهند. ضمناً قیمت بلیط این قبیل مسافرین طبق شرایط ماده ۲۳ پس از کسر کرایه مسافت استفاده شده مسترد خواهد شد و در صورت لزوم در مورد حمل توشه هم بهمین نحو عمل خواهد شد.
بند ۲ – حمل و نقل اشخاص مبتلا بامراض ساریه تابع قراردادها و مقررات بین المللی و در صورت نبودن آن تابع قوانین و مقررات جاریه هر کشور خواهد شد.
ماده ۱۱ – آوردن بستههای دستی و حیوانات در واگن مسافری.
بند ۱ – مسافرین مجازند همراه خود اشیائی که حمل آنها آسان است مانند بستههای دستی به طور مجانی در واگن مسافری حمل نمایند. هر مسافربرای اینقبیل بستهها فقط میتواند سطح بالای سر و پائین پای صندلی اختصاصی خود را اشغال نماید.
در واگنهای مخصوص هم بهمین نحو عمل میشود. مخصوصاً واگنهائیکه جایگاه معین برای توشه دارند.
بند ۲ – اشیاء زیر نباید در سالن مسافری آورده شوند:
الف – مواد و اشیائیکه به موجب ماده ۱۵ ردیف ج از حمل و نقل به عنوان توشه ممنوع گردیده است مگر در موارد استثنائی مذکور در تعرفهها معذالک مسافرینی که در حین انجام وظیفه محوله یا به استناد اجازه قانونی یا اداری مجازند با خود اسلحه گرم حمل نمایند می توانند با خود تجهیزات و لوازم مربوطه را به میزان حداقل مقرره در سرزمین مربوطه همراه داشته باشند. همچنین محافظین زندانیانیکه با آنان در سالن و یا کوپه مخصوص مسافرت مینمایند مجازند اسلحه گرم پر با خود حمل نمایند.
ب – اشیائیکه جنس آنها ایجاد مزاحمت یا ناراحتی برای مسافرینی مینماید و یا موجب خسارت میگردند.
ج – اشیائی که مقررات گمرکی یا سایر مقامات اداری ورود آنها را بواگن منع کرده اند.
د – حیوانات زنده – سگها در صورتی که روی زانو حمل شوند و یا در کف سالن با پوزهبند و افسار از نزدیک نگهداری شوند به نحوی که موجب خطر برای اطرافیان نگردد و همچنین سایر حیوانات کوچک در صورتی که در قفس، صندوق، سبد یا سایر بسته بندیهای مخصوص بوده به نحوی که نتوانند موجب جراحت و آلودگی مسافرین و خسارت و آلودگی سالنهای مسافری و بستههای دستی موجود در واگن بشوند برای حمل قبول میشوند مشروط بر اینکه این بستهها را بتوان روی زانو حمل نمود و یا مثل بستههای دستی در کف سالن مسافری قرار داد.
به علاوه سگها و سایر حیوانات کوچک در صورتی برای حمل قبول میشوند که بوی بد و صدای آنها موجب ناراحتی مسافرین نشده و همچنین قوانین و مقررات کشورهای مختلف مخالف آن نبوده و مسافری هم به آن اعتراض ننماید.
تعرفهها و برنامه حرکت قطارها ممکن است قبول حیوانات را در بعضی از سالنهای مسافری یا بعضی قطارها مجاز دانسته و یا آن را ممنوع نماید و همچنین تعرفهها تعیین مینمایند که در چه صورت و برای چه حیواناتی بایستی کرایه حمل دریافت شود.
بند ۳ – تعرفهها تعیین مینمایند در صورتی که مسافر بر خلاف مقررات بندهای ۱ و ۲ ردیف ب اشیاء یا حیوانات را با خود به سالن مسافری بیاورند در چه شرایطی این اشیاء و حیوانات را می توان به عنوان توشه یا بسته دستی حمل نمود.
بند ۴ – مامورین راه آهن حق دارند با حضور مسافر بستههای موجود در واگن را از لحاظ اطمینان از نوع اشیاء بازدید نمایند و در صورتی که جهات قطعی برای احتمال تخلف از مقررات بند ۲ وجود داشته باشد به استثناء مواردی که مربوط بحرف ج از بند ۲ میباشد. اگر صاحب اینقبیل اشیاء شناخته نشود راه آهن با حضور دو نفر گواه غیر راه آهنی رسیدگی را به عمل خواهد آورد.
بند ۵ – مواظبت از اشیاء و حیواناتیکه مسافر با خود در واگن دارد بر عهده خود او است مگر در مواردی که مسافر نتواند عمل مواظبت را انجام دهد، مانند اینکه توشه در واگنهای سری مخصوص در جایگاه معین قرار گرفته باشد به شرحی که در بند ۱ پیش بینی شده است.
مسافر مسئول کلیه خساراتیست که از اشیاء و حیوانات که با خود حمل مینماید وارد شود. مگر اینکه ثابت شود که خسارت وارده مربوط بخطای راه آهن بوده است.
ماده ۱۲ – قطارها – برنامه حرکت قطارها:
بند ۱ – قطارهای دائمی پیش بینی شده در برنامه حرکت قطارها و همچنین قطارهای مخصوصی که بر حسب احتیاج اعزام میگردند برای حمل و نقل اختصاص داده میشوند.
بند ۲ – راه آهنها موظفند برنامه حرکت قطارها را به نحو خاصی به اطلاع عموم برسانند.
بند ۳ – برنامه حرکت قطارها یا تعرفهها باید محدودیتهائی را که در مورد استفاده از بعضی قطارها یا بعضی از درجات میباشد تعیین نمایند.
ماده ۱۳ – مبادلات انجام نشده – حذف قطارها:
هر گاه در اثر تاخیر یک قطار مبادله با قطار دیگر ممکن نگردد یا اگر قطاری کلاً یا در قسمتی از مسیر خود حذف گردد و مسافر بخواهد مسافرت خود را ادامه دهد راه آهن موظف است مسافر و توشه او را بوسایل ممکنه و بدون دریافت وجه اضافی بمقصد برساند چه به وسیله قطاریکه از همان خطسیر به مقصد حرکت می کند و یا توسط خط دیگریکه اداره کنندگان مسیر اولیه مسافرت از آن بهره برداری میکنند به نحوی که مسافر با حداقل تاخیر به مقصد خود برسد.
رئیس ایستگاه مربوطه در صورت لزوم باید روی بلیط مسافر گواهی نماید که مبادله غیر ممکن یا قطار حذف شده و اعتبار بلیط او را برای مدت لازمه تمدید نماید و همچنین اعتبار بلیط را برای خط سیر جدید با درجه بالاتر یا با قطاری با نرخ بالاتر تایید نماید.
راه آهن در هر صورت میتواند نامبرده را از استفاده از بعضی قطارها طبق مقررات تعرفه یا برنامه منع نماید.
ماده ۱۴ – اشیائیکه برای حمل قبول میشوند:
بند ۱ – اشیاء زیر به عنوان توشه پذیرفته میشوند:
اشیاء محتوی در صندوق ها، سبدها، جامه دانها، کیفهای مسافرت، جعبههای مخصوص کلاه، و سایر بسته بندیهائی از این قبیل و همچنین خود وسایل بسته بندی.
بند ۲ – تعرفه های بین المللی می توانند تحت بعضی شرایط حمل و نقل سایر اشیاء و حیوانات را به عنوان توشه مجاز بدانند.
بند ۳ – راه آهن حق دارد که از قبول و حمل توشه در بعضی قطارها و یا بعضی از انواع قطارها خودداری و یا آن را محدود نماید.
ماده ۱۵ – اشیاء ممنوع از حمل و نقل:
اشیاء زیر برای حمل و نقل به عنوان توشه پذیرفته نمی شود.
الف – اشیائیکه حمل و نقل آنها مخصوص اداره پست است ولو آنکه در یک قسمت از مسیر برای حمل توشه باشد.
ب – اشیائیکه حمل و نقل آنها ممنوع است ولو آنکه در یک قسمت از مسیر برای حمل توشه باشد.
ج – مواد و اشیاء خطرناک مخصوصاً صلاحهای [سلاح های] پر و مواد و اشیاء قابل انفجار و اشتعال مواد سوختی سمی، رادیواکتیو، خورنده همچنین مواد نفرت انگیز یا مستعد برای تولید عفونت و مرض.
تعرفه های بین المللی می توانند در شرایط معین بعضی از مواد اشیاء مذکوره در ردیف ج را برای حمل و نقل به عنوان توشه بپذیرند.
ماده ۱۶ – مسئولیت مسافر نسبت به توشه خود – اضافه کرایه:
بند ۱ – دارنده قبض توشه مسئول مراعات مقررات مواد ۱۴ و ۱۵ میباشد ضمناً عواقب هر گونه تخلف از مقررات مزبور به عهده او است.
بند ۲ – اگر قوانین مقررات کشور محل اجرا خلاف منعی نداشته باشد راه آهن مجاز است در صورت وجود احتمال قوی بر تخلف از مقررات محتوی بستههای توشه را از نظر مطابقت با مقررات مربوطه رسیدگی نماید. دارنده قبض توشه برای حضور و شرکت در رسیدگی دعوت میشود چنانچه دارنده قبض حضور نیابد یا دسترسی باو ممکن نباشد و در صورت نبودن قانون و مقررات دیگری در آن کشور باید عمل رسیدگی با حضور دو نفرشاهد غیر راه آهنی انجام پذیرد و اگر تخلفی اثبات گردد هزینه ای که عمل رسیدگی موجب آن شده از طرف دارنده قبض توشه باید پرداخت شود.
بند ۳ – در صورت وجود تخلف از مقررات مواد ۱۴ و ۱۵ دارنده قبض توشه باید بر طبق تعرفه های بین المللی اضافه کرایهای بپردازد بدیهی است درصورت ایجاب اضافه کرایه مسافرت یا غرامت ناشی از خسارت وارده را نیز باید جداگانه بپردازد.
ماده ۱۷ – شرایط بسته بندی و علامت گذاری توشه.
بند ۱ – بستههای توشه که وضع شرایط آنها ناقص بوده یا بسته بندی آنها غیر کافی باشد یا علائم آسیب دیدگی به طور آشکار در آنها دیده شود ممکن است از طرف راه آهن برای حمل و نقل قبول نگردد. با وجود این اگر راه آهن چنین اشیائی را قبول نماید حق دارد در قبض توشه مراتب را قید نماید و قبول چنین قبضی از طرف صاحب توشه دلیل آنست که نکته مزبور صحیح بوده و مورد تایید نامبرده است.
بند ۲ – مسافر موظف است که روی هر بسته و در محلی کاملاً مرئی نام و آدرس خود و ایستگاه و کشور و مقصد را در شرایطی باندازه کافی ثابت و به نحوی روشن و پاک نشدنی و بدون هیچ ابهامی قید نماید راه آهن حق دارد بستههائی را که فاقد مشخصات مزبور باشند برای حمل نپذیرد.
مشخصات سابق بستهها باید به وسیله مسافر پاک شده و یا به صورت ناخوانا درآید.
ماده ۱۸ – ثبت توشه و حمل و نقل آن:
بند ۱ – ثبت توشه فقط در مقابل ارائه بلیطی که حداقل تا مقصد توشه معتبر باشد و در مسیری که روی بلیط قید شده به عمل میآید.
اگر بلیط برای مسیرهای متعددی ارزنده باشد یا در محل مقصد توشه چندین ایستگاه وجود داشته باشد مسافر باید به طور دقیق خطر سیر و نام ایستگاه مقصد را برای ثبت معین نماید و اگر مسافر این مقررات را رعایت ننماید راه آهن نتایج و عواقب حاصله را بر عهده نمی گیرد چنانچه در تعرفهها پیش بینی و قید شده باشد مسافر میتواند در مدت اعتبار بلیط خود چه برای تمام طول مسیر از مبداء تا مقصد چه برای قسمتی از مسیر توشهها را به ثبت برساند.
تعرفهها تعیین مینمایند که در تحت چه شرایطی می توان توشه را برای حمل و در مسیری غیر از مسیر قید شده روی بلیط پذیرفت و یا توشه را بدون ارائه بلیط قبول نمود.
در صورتی که تعرفهها قبول توشه بدون ارائه بلیط را برای حمل پیش بینی کرده باشند مقررات این مقاوله نامه که حقوق و تعهدات مسافر را نسبت بتوشهای که در معیت او حمل میشود تعیین مینماید درباره فرستنده توشه بدون ارائه بلیط نیز اجرا خواهد شد.
بند ۲ – کرایه حمل توشه باید در موقع صدور قبض توشه پرداخت شود.
بند ۳ – علاوه بر آنچه که ذکر شده تشریفات ثبت توشه به موجب قوانین و مقررات جاریه ایستگاه مبداء تعیین خواهد شد.
بند ۴ – مسافر میتواند طبق شرایط مورد عمل در ایستگاه مبداء قطاری را که توشه او با آن باید فرستاده شود معین نماید و اگر مسافر قطاری را تعیین نکند توشه با اولین قطار مربوطه حمل خواهد شد.
اگر توشه باید در یک ایستگاه مبادله از قطاری بقطار دیگر منتقل شود با توجه بشرایط مقررات داخل آن کشور باید با اولین قطاری که دارای سرویس معمولی توشه میباشد بمقصد حمل گردد ارسال توشه در شرایط نامبرده بالا فقط هنگامی اجرا میشود که مقررات گمرکی در مبداء و یا در طول راه که به وسیله گمرکات و سایر مقامات اداری انجام میگیرد با آن مخالفتی نداشته باشد.
ماده ۱۹ – قبض توشه:
بند ۱ – در موقع ثبت توشه یک قبض بمسافر داده میشود.
بند ۲ – قبوض توشه که برای حمل و نقل بین المللی به موجب مقررات این مقاوله نامه صادر میشوند بایستی دارای علامت C بوده و جز در موارد استثنائی پیش بینی شده در تعرفه های بین المللی باید حاوی اطلاعات زیرین باشند:
الف – مشخصات ایستگاههای مبداء و مقصد.
ب – خط سیر.
ج – روز تحویل و قطاری را که برای ارسال توشه در نظر گرفته شده است.
د – تعداد بلیطها مگر اینکه توشه بدون ارائه بلیط تحویل شده باشد.
ھ – تعداد و وزن بستههای توشه.
و – مبلغ کرایه حمل و سایر هزینه ها.
بند ۳ – تعرفه های بین المللی یا موافقتنامه بین راه آهنها شکل و زبانی را که با آن زبان قبوض توشه باید چاپ و صادر شوند تعیین مینمایند.
بند ۴ – مسافر موظف است که در موقع دریافت قبض توشه مطمئن گردد که قبض توشه برابر مشخصاتی که تعیین نموده میباشد.
ماده ۲۰ – تحویل توشه.
بند ۱ – تحویل توشه در مقابل قبض توشه و در صورت اقتضا در مقابل پرداخت هزینههائی که بمحموله تعلق میگیرد انجام میشود. راه آهن وظیفه ندارد تحقیق کند که دارنده قبض صلاحیت دریافت توشه را دارد یا نه. تودیع توشه طبق مقررات جاری در جایگاههای ارسال یا انبارهای مقامات گمرکی یا مالیاتی در صورتی که تحت مراقبت راه آهن نباشد و همچنین سپردن حیواناب [حیوانات] زنده به شخص ثالث به منزله تحویل توشه بدارنده قبض توشه خواهد بود.
بند ۲ – دارنده قبض توشه حق دارد پس از ورود قطاری که توشه او را حمل نموده است و بلافاصله پس از انجام تشریفات گمرکی و سایر مقامات اداری از سرویس تحویل توشه ایستگاه مقصد تحویل توشه خود را خواستار شود.
بند ۳ – در صورت عدم تحویل قبض توشه راه آهن موظف بتحویل توشه نمیباشد مگر اینکه ادعا کننده حق خود را ثابت کند و اگر این اثبات حق غیر کافی باشد راه آهن میتواند تقاضای ضامن با وثیقه نماید.
بند ۴ – توشه در ایستگاهی تحویل میشود که در قبض توشه قید شده معذالک بر حسب تقاضای به موقع صاحب قبض چنانچه امکانات اجازه دهد و مخالف مقررات گمرکی و مقامات اداری نباشد ممکن است توشه در مقابل تسلیم قبض توشه در ایستگاه مبداء مسترد و یا در یکی از ایستگاههای بین راه تحویل شود به علاوه اگر مقررات تعرفه ایجاب کند بلیط را هم باید ارائه نمایند.
بند ۵ – دارنده قبض توشه که توشه او طبق مقررات بند ۲ تحویل نگردیده میتواند تقاضا کند که در روی قبض توشه روز و ساعتی را که نامبرده تحویل توشه را مطالبه کرده قید و مشخص نمایند.
بند ۶ – چنانچه دارنده قبض توشه تقاضا نماید راه آهن موظف است که در حضور وی اقدام به بررسی توشه از نقطه نظر تحقیق خسارت ادعا شده بنماید و در صورتی که راه آهن به درخواست او ترتیب اثر ندهد نامبرده حق خواهد داشت از تحویل گرفتن توشه خود داری کند.
بند ۷ – علاوه بر آنچه که گذشت تحویل توشه تابع قانون و مقررات جاریه راه آهن تحویل دهنده توشه میباشد.
ماده ۲۱ – تعرفهها – توافقهای خصوصی:
بند ۱ – تعرفه های بین المللی که راه آهنها تنظیم مینمایند باید محتوی کلیه شرایط خاص حمل و نقل و تمام مشخصات لازم برای محاسبه کرایه حمل و سایر مخارج فرعی باشد و در صورت لزوم شرایط مربوط بتبدیل پول را نیز تعیین نماید.
بند ۲ – طبع و نشر تعرفهها الزامی نیست مگر در کشورهائی که راه آهنهای آنها در این تعرفهها به عنوان شبکه مبداء یا مقصد شرکت نمایند این تعرفهها و اصلاحیههای آنها از تاریخ تعیین شده هنگام نشر آنها قابل اجرا میباشد. افزایش نرخ تعرفهها یا سایر تصمیماتی که نتیجتاً شرایط حمل و نقل را مشگل تر [مشکل تر] نماید حداقل شش روز پس از انتشار آنها قابل اجرا میباشد تغییراتی که بدنبال نوسانات ارزی یا تصحیح اشتباهات فاحش در قیمتهای حمل و نقل و سایر هزینه های فرعی پیش بینی شده در تعرفه های بین المللی داده میشود از فردای روز انتشار بمورد اجرا گذارده خواهد شد.
بند ۳ – در هر ایستگاهی که برای حمل و نقل بین المللی مفتوح است مسافر میتواند اطلاعات لازم از تعرفهها یا خلاصه تعرفهها که قیمت بلیط های بین المللی قابل فروش در آن ایستگاه و کرایه حمل توشه را معلوم میکنند کسب نماید.
بند ۴ – تعرفه های بین المللی باید برای همه به طور یکسان اجرا شوند. راه آهنها می توانند موافقتنامههای خاصی برای دادن تخفیف در کرایه یا سایر تسهیلات با تصویب دولت های مربوطه تنظیم کنند به شرط اینکه شرایط یکسانی در مورد مسافرینی که در وضع مشابهی هستند رعایت و اجرا گردد.
تخفیف قیمت یا سایر تسهیلات ممکنست برای حمل و نقل اداری راه آهن خدمات سازمان های دولتی امور خیریه و کارهای تعلیم و تربیت باشد.
طبع و نشر تصمیمات متخذه در موارد قسمتهای دوم و سوم اجباری نمیباشد.
ماده ۲۲ – تشریفاتی که به وسیله گمرکات و سایر مقامات اداری انجام میشود:
مسافر ملزم است بمقرراتی که وسیله گمرکات یا سایر مقامات اداری ابلاغ میشود در مورد شخص خود یا در مورد بازدید توشه او و یا بستههای دستی تبعیت نماید. مسافر باید در بازدید توشه و بستهها حضور پیدا کندمگر در موارد استثنایی که وسیله قانون و مقررات تعیین شده باشد اگر مسافر مقررات مربوطه را رعایت ننماید راه آهن در برابر مسافر هیچگونه مسئولیتی به عهده نمی گیرد.
ماده ۲۳ – استردادها و پرداختهای اضافی:
بند ۱ – کرایه های حمل و نقل کلاً یا جزئاً در موارد زیر مسترد میگردد:
الف – در صورتی که بلیط استفاده نشده یا در قسمتی از مسیر استفاده شده باشد.
ب – به علت نبودن جا از درجه یا قطاری پائین تر از درجه یا قطاری که بلیط برای آن صادر شده است استفاده شده باشد.
ج – توشه در ایستگاه مبداء یا در ایستگاهی بین راه مسترد شده باشد.
تعرفه های بین المللی مدارک و گواهینامههائی که باید ضمیمه درخواست استرداد وجه شود و همچنین مبالغی که باید مسترد گردد و وجوهی که مسترد نمی شود تعیین خواهند نمود.
بند ۲ – معهذا همین تعرفهها می توانند در موارد مشخص استرداد کرایه حمل را بکلی منع یا آن را تابع شرایط خاصی بنمایند.
بند ۳ – هر درخواست استرداد مستند بمقررات این ماده و همچنین مقررات ماده ۱۰ ردیف ب اگر در ظرف مهلت شش ماه براه آهن عرضه نشود غیر قابل قبول خواهد بود. شروع مهلت مزبور در مورد بلیط از تاریخ انقضاء اعتبار آن و در مورد قبض توشه از تاریخ صدور آن محسوب میشود.
بند ۴ – اگر در اثر عدم اجرای صحیح تعرفه یا اشتباه در تعیین کرایه حمل یا سایر مخارج اضافه دریافتی یا کسر دریافتی مشاهده شود اضافه دریافتی از طرف راه آهن و کسر دریافتی از طرف مسافر پرداخت میشود در صورتی که این مبالغ برای هر بلیط یا هر قبض توشه بیش از دو فرانک باشد.
بند ۵ – در مورد محاسبه استرداد اضافه دریافتی از طرف راه آهن یا وصول کسر دریافتی از مسافر نرخ رسمی تبدیل ارز در روزی که کرایه حمل دریافت شده اجرا میشود اگر پرداخت بواحد پولی غیر از پول کرایه دریافتی مبداء به عمل آید نرخ قابل اجرا نرخ روزی است که این پرداخت انجام میشود.
بند ۶ – در کلیه مواردی که در این ماده نسبت بآنها پیش بینی نشده و موافقتنامههائی بین راه آهنها وجود نداشته باشد قوانین و مقررات جاریه کشور مبداء قابل اجراست.
ماده ۲۴ – اختلافات نظر بین مسافرین و مامورین در ایستگاهها وسیله رئیس سرویس و در طول راه به وسیله رئیس قطار به طور موقت حل و فصل میشود.
قسمت سوم
مسئولیت – دعاوی
ماده ۲۵ – مسئولیت منتج از حمل و نقل مسافرین – بستههای دستی – حیوانات:
بند ۱ – مسئولیت راه آهن در مورد مرگ، مجروح شدن یا هر گونه صدمه وارده بسلامتی جسمی مسافر و همچنین خسارت های ناشیه از تاخیر یا حذف یک قطار یا عدم امکان مبادله بین راه تابع قوانین و مقررات کشوری است که عمل در آنجا اتفاق می افتد.
بند ۲ – راه آهن در مورد بستههای دستی و حیواناتی که مراقبت آنها به عهده مسافر است به موجب (ماده ۱۱ بند ۵) مسئولیتی ندارد مگر اینکه خسارت در اثر خطای راه آهن باشد.
بند ۳ – مواد مذکور ذیل در این فصل در موارد بندهای ۱ و ۲ قابل اجرا نمیباشد.
ماده ۲۶ – مسئولیت مشترک راه آهنها در مورد توشه:
بند ۱ – راه آهنی که توشه را برای حمل و نقل قبول کرده و قبض توشه بین المللی صادر نموده است مسئول اجراء حمل در سراسر خط سیر تا مرحله تحویل میباشد.
بند ۲ – هر راه آهن بعدی با تحویل گرفتن توشه در قرارداد حمل توشه شرکت می کند و تعهداتی را که از آن ناشی میشود بدون نقض مقررات (ماده ۳۹بند ۲) که مربوط به راه آهن مقصد است به عهده میگیرد.
ماده ۲۷ – حدود مسئولیت:
بند ۱ – راه آهن مسئول تاخیر در تحویل و خسارت ناشی از اتلاف تمام یا قسمتی از توشه و معیوب شدن آن از بدو قبول محموله تا تحویل نهایی میباشد.
بند ۲ – اگر تاخیر در تحویل اتلاف و یا معیوب شدن توشه بسبب خطای مسافر و یا در اثر دستور او (که ناشی از خطای راه آهن نباشد) به عمل آید و همچنین عیب ذاتی توشه و حوادثی که برای راه آهن اجتناب ناپذیر باشد و در نتیجه راه آهن نتواند از آنها جلوگیری کند راه آهن را از مسئولیت مبری میدارد.
بند ۳ – هر گاه اتلاف یا معیوب شدن توشه مربوط بجنس خود توشه باشد و یا به علت عدم بسته بندی و یا نقص آن صورت پذیرد و یا اینکه اشیاءممنوعه از حمل و نقل به طور توشه حمل شده باشد راه آهن مسئولیتی ندارد.
ماده ۲۸ – مباشرت تحقیق:
بند ۱ – تحقیق اینکه تاخیر در تحویل و اتلاف یا معیوب شدن در اثر یکی از موارد پیش بینی شده در ماده ۲۷ بند ۲ پیش آمده است به عهده راه آهن میباشد.
بند ۲ – هر گاه راه آهن تایید کند که با توجه بجریان امر اتلاف یا معیوب شدن توشه ممکنست نتیجه یک یا چند از زیانهای خاص پیش بینی شده درماده ۳۷ بند ۳ باشد خسارت وارده ناشی از موارد مذکور در فوق شناخته میشود معذالک صاحب حق میتواند خلاف آن را اثبات کند و مدلل سازد که خسارت وارده کلاً یا جزئاً از عیوب نامبرده ناشی نشده است.
ماده ۲۹ – استنباط فقدان توشه – مواردی که مجدداً توشه پیدا میشود:
بند ۱ – صاحب حق میتواند بدون احتیاج بتحقیق دیگری بستههائی را که از تاریخ تقاضای تحویل آنها طبق ماده ۲۰ بند ۲ پس از انقضای مدت چهارده روز تحویل و یا در اختیار او گذارده نشود گم شده تلقی نماید.
بند ۲ – اگر بستهای که گم شده تلقی شده است در مدت یک سال از تاریخ تقاضای تحویل پیدا شود راه آهن موظف است مراتب را بصاحب بسته در صورتی که منزل او شناخته و یا امکان یافتن آن باشد اطلاع دهد.
صاحب بسته میتواند در مدت سی روز از تاریخ دریافت اعلامیه بخواهد که بسته را در یکی از ایستگاههای مسیر در مقابل پرداخت کرایه حمل از ایستگاه مبداء تا ایستگاهی که بسته تحویل میشود و استرداد غرامتی که از بابت بسته مزبور دریافت داشته باو تحویل نمایند از مبلغ این استرداد مخارج احتمالی که در مورد این غرامت متحمل شده است کسر میشود ضمناً کلیه حقوق ناشیه از تاخیر موضوع ماده ۳۲ برای صاحب بسته محفوظ است. اگر بسته پیدا شده در ظرف مهلت سی روز پیش بینی شده مطالبه نشود یا بسته گم شده پس از یک سال از تاریخ تقاضای تحویل پیدا شود راه آهن در مورد بسته مزبور طبق مقررات قانونی کشور متبوع رفتار خواهد نمود.
ماده ۳۰ – مبلغ غرامت در صورت گم شدن توشه:
وقتی که به موجب مقررات این مقاوله نامه غرامتی برای از بین رفتن تمام یا قسمتی از توشه به عهده راه آهن تعلق بگیرد ممکنست به شرح زیر پرداخت شود:
الف – چنانچه مبلغ غرامت اثبات شده باشد، مبلغی برابر با رقم اثبات شده پرداخت خواهد شد بدون اینکه مبلغ مزبور برای هر کیلوگرم وزن غیر خالص از بین رفته از چهل فرانک تجاوز کند.
ب – اگر مبلغ غرامت اثبات نشده باشد مبلغی به طور مقطوع برای هر کیلوگرم وزن غیر خالص محموله از دست رفته بیست فرانک پرداخت خواهد شد. علاوه بر مبلغ غرامت باید کرایه حمل حقوق گمرکی و سایر مبالغ پرداختی بابت حمل و نقل توشه گم شده نیز پرداخت گردد بدون در نظر گرفتن زیانهای ناشی از عدم النفع.
ماده ۳۱ – مبلغ غرامت در صورت معیوب شدن توشه:
در صورت معیوب شدن توشه راه آهن باید مبلغ کاهش قیمت وارده بتوشه را بدون سایر عدم النفع ها بپردازد در هر صورت مبلغ غرامت نباید از مبالغ نامبرده زیر تجاوز کند:
الف – اگر بر اثر معیوب شدن توشه تمام آن کاهش قیمت پیدا کند نبایستی مبلغ غرامت از مبلغی که در صورت فقدان توشه پرداخت میشود تجاوزنماید.
ب – اگر فقط قسمتی از توشه معیوب شود مبلغ غرامت پرداختی نباید از مبلغی که در صورت فقدان آن قسمت معیوب توشه پرداخت میشود تجاوزنماید.
ماده ۳۲ – مبلغ غرامت در مورد تاخیر در تحویل توشه:
بند ۱ – در صورت تاخیر در تحویل توشه اگر ذیحق اثبات نکند که خساراتی از تاخیر در تحویل ناشی شده راه آهن موظف است غرامتی به میزان ۲۰ سانتیم برای هر کیلوگرم وزن غیر خالص توشه که در تحویل آن تاخیر شده در هر ۲۴ ساعت کامل و برای مدت تاخیر از تاریخ تقاضای تحویل توشه حداکثر برای مدت چهارده روز بپردازد.
بند ۲ – اگر اثبات شود که از تاخیر در تحویل توشه خسارتی ناشی شده است بابت این خسارت غرامتی که حداکثر از چهار برابر غرامت مقطوع پیش بینی شده در بند ۱ تجاوز نکند پرداخت میشود.
بند ۳ – غرامت های پیش بینی شده در بندهای ۱ و ۲ با غرامت مربوط بفقدان کل توشه تواماً پرداخت نمی شود و در صورت فقدان قسمتی از توشه غرامت های بندهای ۱ و ۲ در صورت لزوم فقط برای قسمت مفقود نشده پرداخت میگردد و در صورت معیوب شدن توشه غرامت های بندهای ۱ و ۲ درصورت لزوم با غرامت پیش بینی شده در ماده ۳۱ تواماً پرداخت میگردد. در هر حال توام شدن غرامت های پیش بینی شده در بندهای ۱ و ۲ با غرامت های پیش بینی شده در مواد ۳۰ و ۳۱ نباید موجب پرداخت غرامتی بیش ازغرامت گم شدن کل توشه گردد.
بند ۴ – در صورت تاخیر در تحویل اتومبیل یدک کش موتور سیکلت با سایدکار که به طور توشه حمل و نقل شده اند راه آهن موظف بپرداخت غرامت نیست مگر اینکه خسارت وارده اثبات شود و در این صورت حداکثر غرامت معادل کرایه دریافتی خواهد بود.
ماده ۳۳ – مبلغ غرامت در صورت وجود تدلیس یا خطای فاحش منسوب به راه آهن در تمام مواردی که تاخیر در تحویل توشه فقدان کل یا قسمتی از توشه یا معیوب شدن آن بسبب تدلیس یا خطای فاحش منسوب به راه آهن پیش آید راه آهن باید غرامت کامل صاحب حق را بجبران خسارات اثبات شده بپردازد معهذا در صورت خطای فاحش مسئولیت راه آهن محدود به دو برابر حداکثر پیش بینی شده در مواد ۳۰ و ۳۱ و ۳۲ خواهد بود.
ماده ۳۴ – بهره غرامت – پس دادن غرامت:
بند ۱ – صاحب حق میتواند بهره غرامت را مطالبه نماید میزان این بهره که پنج درصد در سال محسوب میگردد فقط در صورتی پرداخت میشود که مبلغ غرامت از ده فرانک برای هر قبض توشه تجاوز نماید. بهره غرامت از تاریخ روز تسلیم شکایت اداری پیش بینی شده در ماده ۳۷ و در صورت نبودن شکایت اداری از روز تسلیم تقاضا بدادگستری محسوب میشود. اگر ذیحق در ظرف مهلتی که برای او تعیین شده مدارک مبتنی بر دلایل لازمه را برای تصفیه حساب قطعی مبلغ مورد ادعای خود به راه آهن تسلیم ننماید بهره به مدت زمان بین انقضای مهلت تعیین شده و زمان تسلیم مدارک مزبور تعلق نمی گیرد.
بند ۲ – هر گونه غرامت که من غیر حق دریافت شده باشد باید مسترد گردد.
ماده ۳۵ – مسئولیت راه آهن در مورد مامورین خود:
راه آهن مسئول عملیات مامورین خود و یا اشخاص دیگری است که برای اجرای امر حمل و نقل که بر عهده دارد بخدمت میگمارد معذالک اگر بنا برتقاضای مسافرین مامورین راه آهن خدماتی انجام دهند که مربوط براه آهن نباشد نامبردگان عاملین مسافرینی که برای آنان خدمتی انجام میدهند تلقی میگردند.
ماده ۳۶ – اقامه دعاوی خارج از قرارداد:
در تمام موارد قید شده در این مقاوله نامه هر دعوا مربوط بمسئولیت به هر عنوان که باشد فقط در شرایط و حدود پیش بینی شده در این مقاوله نامه علیه راه آهن موثر خواهد بود و بهمین طریق است هر دعوا که علیه اشخاص اقامه شود که راه آهن به موجب ماده ۳۵ جوابگوی آنان میباشد.
ماده ۳۷ – دعاوی اداری:
بند ۱ – شکایات اداری مربوط به قرارداد حمل و نقل باید کتباً براه آهنی که در ماده ۳۹ تعیین شده فرستاده شود.
بند ۲ – حق اقامه دعوی متعلق بکسانی است که حق تعقیب قضایی راه آهن را مطابق ماده ۳۸ دارند.
بند ۳ – باید اصل یا رونوشت بلیط ها و قبوض توشه و سایر اوراقی که صاحب حق انضمام آنها را بادعانامه مفید میداند ارائه نماید و در صورت تقاضای راه آهن رونوشتها باید مصدق باشد.
هنگام تصفیه حساب مربوط به شکایت راه آهن میتواند تقاضا کند که بلیط ها و قبوض توشه را مسترد دارند.
ماده ۳۸ – اشخاصی که می توانند بر علیه راه آهن اقامه دعاوی حقوق بنمایند:
اقامه دعوای حقوقی علیه راه آهنی که از قرارداد حمل و نقل ناشی میشود فقط مربوط به کسی است که بلیط یا قبض توشه را در دست دارد و یا در صورت نبودن کسیکه از لحاظ حقوقی جانشینی نامبرده را مدلل سازد.
ماده ۳۹ – راه آهن هائی که علیه آنها می توان اقامه دعوای حقوقی نمود:
بند ۱ – دعوای حقوقی در مورد استرداد مبلغ پرداخت شده به موجب قرارداد حمل و نقل ممکن است علیه راه آهنی که وجه را دریافت کرده و یا راه آهنی که وجه بنفع آن دریافت شده اقامه گردد.
بند ۲ – سایر دعاوی حقوقی که ناشی از قرارداد حمل و نقل باشد ممکن است منحصراً علیه راه آهن مبداء یا راه آهن مقصد و یا راه آهنی که موضوع دعوای حقوقی در خط آن اتفاق افتاده اقامه شوند.
علیه راه آهن مقصد می توان حتی اگر توشه را دریافت نکرده باشد اقامه دعوا نمود.
بند ۳ – چنانچه اقامه کننده دعوی که بین چند راه آهن اختیار اقامه دعوی داشته باشد بمحض اینکه علیه یکی از آنها اقامه دعوی نمود حق انتخاب او نسبت به سایرین ساقط میشود.
بند ۴ – دعوای حقوقی ممکنست علیه راه آهنی غیر از راه آهنهای مندرجه در بندهای ۱ و ۲ اقامه شود به شرط اینکه این دعوی عنوان دعوای متقابل را داشته و یا به عنوان اعتراض شخص ثالث نسبت بدعوای مربوط بتقاضای اصلی که بر مبنای همان قرارداد حمل و نقل اقامه گردیده بوده باشد.
ماده ۴۰ – صلاحیت:
طرح دعاوی حقوقی بر اساس این مقاوله نامه مورد اقدام قرار نمی گیرد مگر در محضر دادرس صلاحیتدار کشوری که راه آهن مشتکی عنه در قلمرو اوقرار دارد. مگر آنکه بر طبق موافقتنامه بین کشورها و یا پیمانهای امتیازی دیگر بین آنها تصمیم دیگری اتخاذ شده باشد و هر گاه موسسهای از شبکه های مستقلی در کشورهای مختلف بهره برداری کند هر یک از این شبکهها از نظر اجراء این ماده مانند یک راه آهن مستقل تلقی میشود.
ماده ۴۱ – تسجیل فقدان قسمتی از توشه یا معیوب شدن آن:
بند ۱ – هر گاه یک کسری یا معیوب شدن توشه وسیله راه آهن کشف یا قبول شود یا صاحب حق وجود آن را اثبات کند راه آهن موظف است بلافاصله و در صورت امکان با حضور ذیحق یک صورتمجلس مستدل مبتنی بر خسارت و وضع توشه و وزن آن و در حدود امکان اهمیت خسارت و علت آن و زمانی که خسارت بوجود آمده تنظیم نماید.
یک رونوشت از این صورتمجلس به طور رایگان بایستی بصاحب حق داده شود.
بند ۲ – وقتی که صاحب حق تحقیقات مندرج در صورتمجلس را نپذیرد میتواند تقاضای تحقیق قضایی نسبت بوضع، وزن توشه همچنین نسبت بعلل و مبلغ خسارت وارده بنماید و اقامه دعوی در این مورد تابع قوانین و مقررات کشوری است که تحقیق قضایی در آنجا انجام میشود.
بند ۳ – در صورت مفقود شدن بستهها صاحب حق موظف است برای تسهیل امر جستجو توسط راه آهن حتیالمقدور مشخصات صحیح بسته گم شده را بدهد.
ماده ۴۲ – منتفی شدن دعوای اقامه شده علیه راه آهن ناشی از قرارداد حمل توشه:
بند ۱ – دریافت توشه وسیله دارنده حق هر گونه دعوای ناشی از قرارداد حمل و نقل را علیه راه آهن در مورد تاخیر در تحویل کسری یا معیوب بودن توشه منتفی میسازد.
بند ۲ – در موارد زیر دعوی اقامه شده علیه راه آهن منتفی نمیگردد.
الف – اگر صاحب حق اثبات کند که خسارت در اثر تقلب یا خطای فاحش منصوب [منسوب] به راه آهن ایجاد گردیده است.
ب – در صورت اعتراض نسبت بتاخیر در تحویل توشه از طرف ذیحق بیکی از راه آهنهای تعیین شده در ماده ۳۹ بند ۲ در ظرف مهلتی که از ۲۱ روز تجاوز نکند.
روز دریافت توشه از طرف دارنده حق جزء مهلت محسوب نمی شود.
ج – در مورد اعتراض نسبت به کسری یا معیوب بودن توشه به شرح زیر:
اولاً – چنانچه کسری یا معیوب بودن توشه قبل از دریافت آن وسیله صاحب حق اثبات شده باشد (طبق ماده ۴۱)
ثانیاً چنانچه رسیدگی که بر طبق ماده ۴۱ بایستی صورت گیرد فقط به علت قصور راه آهن انجام نشده باشد.
د – در مورد اعتراض نسبت بخسارت غیر مشهود که پس از دریافت توشه به وسیله صاحب حق اثبات شود به استثنای دو مورد زیر اقامه دعوی منتفی است:
اولاً باید بلافاصله پس از کشف خسارت و حداکثر در ظرف سه روز از تاریخ دریافت توشه مطابق ماده ۴۱ به وسیله ذیحق تقاضای رسیدگی شود و اگر روز انقضای این مهلت با روز یکشنبه یا روز تعطیل رسمی مصادف باشد انقضای مهلت به اولین روز اداری بعد تمدید میشود.
ثانیاً باید صاحب حق اثبات نماید که خسارت در فاصله بین قبول توشه برای حمل و زمان تحویل آن وارد شده است.
ماده ۴۳ – مرور زمان در مورد دعوی ناشی از قرارداد حمل و نقل:
بند ۱ – دعوای ناشی از قرارداد حمل و نقل بعد از یک سال مشمول مرور زمان میگردد معذالک اگر دعوا مربوط بموارد زیر باشد مدت مرور زمان دو سال است:
الف – دعوا بر اساس خسارت ناشی از تدلیس باشد.
ب – دعوا بر اساس قاچاق باشد.
بند ۲ – مدت مرور زمان به شرح زیر شروع میشود:
الف – برای دعاوی مربوط بغرامات تاخیر در تحویل کسری یا معیوب بودن از روزی که توشه تحویل شده است.
ب – برای دعاوی مربوط بغرامات مفقود شدن تمام توشه از روز چهاردهم پس از انقضاء مهلتی که در ماده ۲۰ بند ۲ پیش بینی شده است.
ج – برای دعاوی مربوط بپرداخت یا استرداد کرایه حمل و مخارج فرعی و اضافی دیگر همچنین برای دعاوی مربوط برسیدگی به بدی اجراء تعرفه یا اشتباه در محاسبه از روز پرداخت و اگر پرداختی نشده باشد از روزی که میبایستی این پرداخت به عمل آمده باشد.
د – برای دعاوی مربوط بپرداخت حقوق گمرکی اضافی که به وسیله گمرک یا سایر مقامات اداری ادعا میشود از روز مطالبه گمرک و یا این مقامات.
و – برای سایر دعاوی مربوط به حمل و نقل مسافر از روز انقضاء مدت اعتبار بلیط و روزی که به عنوان شروع مدت مرور زمان تعیین شده است جزء مهلت منظور نمی شود.
بند ۳ – در مورد اعتراض اداری که برای راه آهن طبق ماده ۳۷ ارسال شده باشد مرور زمان تا روزی که راه آهن ادعا نامه را کتباً رد نکرده و ضمائم ملحقه آن را مسترد ننموده است معلق میماند. در صورت پذیرش قسمتی از اعتراض مرور زمان فقط شامل قسمت باقیمانده که مورد اختلاف است میشود.
اثبات وصول ادعا نامه و یا جواب آن و یا استرداد ضمائم آن به عهده طرفی است که ادعا نامه را تعقیب مینماید.
ادعا نامههای بعدی مربوط به همان موضوع مرور زمان را معلق نمی کند.
بند ۴ – دعوای مشمول مرور زمان دیگر قابل تعقیب نمیباشد حتی به صورت دعوای متقابل یا اعتراض شخص ثالث.
بند ۵ – با رعایت مقررات فوق الذکر تعلیق یا قطع مرور زمان تابع قوانین و مقررات کشوری است که دعوا در آنجا مورد رسیدگی قرار میگیرد.
ماده ۴۴ – واریز حسابها بین راه آهنها.
هر راه آهن ملزم است که سهمیه راه آهنهای ذینفع دیگر را از مبلغ کرایه حملی که دریافت نموده و یا میبایستی دریافت نماید بپردازد.
ماده ۴۵ – دعاوی راه آهنها در مورد پرداخت غرامت برای فقدان و یا معیوب شدن توشه:
بند ۱ – راه آهنی که غرامت گم شدن یا کسری یا معیوب شدن توشه را به موجب مقررات این مقاوله نامه پرداخت می کند حق دارد طبق مقررات علیه راه آهنهای دیگری که در این حمل و نقل شرکت داشته اند اقامه دعوی نماید:
الف – راه آهنی که خسارت صرفاً از عملیات آن ناشی شده است تنها مسئول تادیه خسارت میباشد.
ب – اگر خسارت در اثر عملیات چند راه آهن ناشی شده باشد هر یک از آنها جوابگوی خسارتی میباشد که موجب شده است و اگر تشخیص نوع خسارت ممکن نباشد پرداخت مبلغ غرامتها با رعایت اصول مندرجه در حرف ج بین راه آهنها تقسیم میشود.
ج – اگر اثبات خسارت به وسیله عمل یک یا چند راه آهن ممکن نباشد مبلغ غرامت حاصله بین راه آهنهایی که در حمل و نقل شرکت داشته اند تقسیم میشود مگر راه آهنهایی که بتوانند ثابت کنند که خسارت در خطوط آنها ایجاد نگردیده است تقسیم غرامت بنسبت تعداد کیلومتر مسافات اجرایی تعرفهها میباشد.
بند ۲ – در موردی که یکی از راه آهنها قادر بپرداخت سهم متعلقه بخود نباشد سهم متعلقه باو که پرداخت نگردیده بین سایر راه آهنهایی که در حمل و نقل شرکت داشته اند بنسبت تعداد کیلومتر مسافات مورد اجرای تعرفهها تقسیم میشود.
ماده ۴۶ – اقامه دعوی در مورد غرامت تاخیر در تحویل:
مقررات مذکور در ماده ۴۵ در مورد پرداخت غرامت تاخیر در تحویل قابل اجرا است. اگر علت تاخیر در تحویل بی نظمیهای مدلل شده در چند راه آهن باشد مبلغ غرامت بین آنها به نسبت مدت تاخیری که روی شبکه های مربوط صورت گرفته است تقسیم خواهد شد.
ماده ۴۷ – آیین دادرسی:
بند ۱ – راه آهنی که علیه او یکی از دعاوی مندرج در مواد ۴۵ و ۴۶ اعمال شود حق اعتراض بپرداخت انجام شده توسط راه آهنی که اقامه دعوا را نموده است در صورتی که غرامت وسیله یک مقام قضایی تعیین شده باشد ندارد مشروط بر اینکه مبلغ غرامت توسط یک مقام قضایی تثبیت و ابلاغ اقامه دعوی به طریق صحیحی انجام گرفته و مقام مزبور از مجرای قانونی در این دعوا مداخله کرده باشد.
دادرسی دادگاه که دعوای اصلی نزد او مطرح است بر حسب اوضاع و احوال مهلت های مربوط بابلاغ و ورود بدعوا را تعیین می کند.
بند ۲ – راه آهنی که میخواهد اقامه دعوا کند باید تقاضای خود را فقط در یک ادعا نامه بر علیه همه راه آهنهای مربوطه که با آنها مصالحه نکرده تنظیم نماید وگرنه ادعای او علیه سایر راه آهنهایی که بمحاکمه دعوت نشده اند منتفی میشود.
بند ۳ – دادرس باید رای خود را در مورد کلیه دعاوی که باو احاله شده فقط در یک حکم صادر نماید.
بند ۴ – راه آهنهایی که علیه آنها اقامه دعوی شده حق هیچگونه دعوای بعدی را ندارند.
بند ۵ – در ادعا نامههای تنظیمی برای دعاوی اصلی مربوط بغرامت نبایستی دعاوی تضمینی را وارد نمود.
ماده ۴۸ – صلاحیت برای اقامه دعوی:
بند ۱ – دادرسی قلمرو راه آهنی که علیه آن راه آهن اقامه دعوا میشود منحصراً صلاحیت رسیدگی بتمام دعاوی مطروحه را دارد.
بند ۲ – اگر دعوی بر علیه چند راه آهن باید اقامه شود راه آهن تقاضا کننده حق دارد از بین دادرسان صلاحیتدار به موجب بند ۱ دادرسی را که دعوای خود را پیش او طرح می کند انتخاب کند.
ماده ۴۹ – موافقت در موضوع دعاوی راه آهنها:
راه آهنها می توانند به موجب موافقت نامههای خاصی از مقررات مربوط باقامه دعوای متقابل علیه یکدیگر که در فصل سوم بیان شده است عدول نمایند.
قسمت چهارم
مقررات مختلف
ماده ۵۰ – اجرای حقوق ملی:
در صورتی که مندرجات این مقاوله نامه و مقررات تکمیلی و تعرفه های بین المللی نسبت بامور حمل و نقل مواردی را پیش بینی نکرده باشد قوانین و مقررات ملی خاص هر کشور در امور حمل و نقل قابل اجرا میباشد.
ماده ۵۱ – قواعد عمومی آیین دادرسی:
برای تمام اختلافات ناشی از حمل و نقلهای تابعه این مقاوله نامه آیین دادرسی مربوط بقاضی صلاحیتدار قابل اجراست به استثنای موارد مغایری که در این مقاوله نامه قید شده است.
ماده ۵۲ – اجرای حکم دادرسی – توقیف و تضمین:
بند ۱ – وقتی که به موجب مقررات این مقاوله نامه احکام صادره وسیله قاضی صلاحیتدار اعم از حضوری و یا غیابی صادر و طبق مستند لازم الاجرا شد این احکام در هر یک از کشورهای عضو مقاوله نامه بلافاصله پس از انجام تشریفات مربوطه بآن کشور نیز لازم الاجراء میباشد و تجدید نظر دراساس موضوع پذیرفته نمی شود.
این مقررات شامل احکامی که به طور موقت لازم الاجراست و همچنین در مورد محکومیت های عدم النفع که احکام آن علاوه بر هزینه دادرسی بر علیه خواهانی که بملاحظه رد داد خواستش صادر گردیده نمیباشد.
بند ۲ – مطالباتی که در اثر یک حمل و نقل بین المللی بنفع یک راه آهن عهده راه آهن دیگری که از یک کشور تبعیت نمیکنند بوجود میآید نمی توانند مورد توقیف قرار گیرند مگر به موجب حکم صادره از قوه قضاییه کشوری که راه آهن بستانکار و خواستار توقیف از آن تبعیت می کند.
بند ۳ – کلیه وسائل نقلیه راه آهن همچنین اشیاء مختلفی که برای حمل و نقل به کار میرود و متعلق به راه آهن است مانند آوندها و لوازم بارگیری پوشش واگنها و غیره نمی تواند مورد توقیف قرار گیرد مگر در کشوری که راه آهن مالک این اشیاء در آن کشور بوده و به موجب حکم صادره از قوه قضایی کشور راه آهن مالک.
واگنهای اختصاصی و همچنین اشیاء مختلفی که در امر حمل و نقل به کار میرود و در این واگنها قرار دارند و متعلق بمالک واگن اختصاصی میباشند در سرزمین کشوری غیر از سرزمین کشور اقامتگاه مالک واگن نمی توانند مورد توقیف قرار گیرند مگر به موجب حکم صادره از قوه قضاییه کشور اقامتگاه مالک واگن.
بند ۴ – برای تامین مخارج دادرسی در مورد دعاوی قضایی که بر اساس قرارداد حمل و نقل بین المللی باشد وثیقه مطالبه نمی شود.
ماده ۵۳ – واحد پولی – نرخ تسعیر و یا قبول پولهای خارجی:
بند ۱ – مبالغی که بواحد فرانک در این مقاوله نامه یا ضمائم آن تعیین شده عبارت از فرانک طلا بوزن ۱۰/۳۱ گرم بعیار ۹۰۰/۰ میباشد.
بند ۲ – راه آهن موظف است نرخهای تسعیری مورد عمل خود را نسبت به تبدیل پولهای خارجی به پول داخلی کشور (نرخ تسعیر) چاپ و منتشرسازد.
بند ۳ – همچنین راه آهنی که پول خارجی را برای پرداخت قبول می کند باید نرخ تبدیل آن را به پول داخلی چاپ و منتشر نماید (نرخ تسعیر پولهای خارجی).
ماده ۵۴ – دفتر مرکزی حمل و نقلهای بین المللی وسیله راه آهن:
بند ۱ – برای تسهیل و تامین اجراء این مقاوله نامه یک دفتر مرکزی حمل و نقل بین المللی وسیله راه آهنها تاسیس گردیده که وظایف آن به شرح زیراست:
الف – دریافت اطلاعات از هر یک از کشورهای عضو مقاوله نامه و هر یک از راه آهنهای ذینفع و ابلاغ آنها به کشورها و راه آهنهای دیگر.
ب – جمع آوری و تنظیم و چاپ و انتشار اطلاعات مکتسبه از هر نوع که مربوط بسرویس حمل و نقلهای بین المللی باشد.
ج – تسهیل روابط مالی حاصله از حمل و نقل بین المللی بین راه آهنهای مختلف و واریز مطالبات معوقه و ایجاد اطمینان از این نظر در روابط بین راه آهنها.
د – بنا بتقاضای یکی از کشورهای عضو مقاوله نامه یا یکی از موسسات حمل و نقل که خطوط آن در لیست خطوط پیش بینی شده در ماده ۵۵ ثبت شده است اقدام نمودن برای رفع اختلافات بین کشورها یا موسسات مزبور درباره تفسیر و اجراء مقاوله نامه چه از طریق جلب همکاری و وساطت یا هر طریقه دیگر.
ھ – بنا بتقاضای اعضای علاقمند (کشورها موسسات حمل و نقل مشتریان) اعلام نظر مشورتی در مورد اختلافات مربوط به تفسیر یا اجرای مقاوله نامه.
و – همکاری برای رفع اختلاف مربوط به تفسیر یا اجرای مقاوله نامه از طریق حکمیت.
ز – بررسی تقاضای اصلاح این مقاوله نامه و پیشنهاد تشکیل کنفرانسهای پیش بینی شده در ماده ۶۴ در صورت اقتضاء:
بند ۲ – مقررات مخصوصی که ضمیمه شماره ۱ این مقاوله نامه را تشکیل میدهد مقر و ترکیب و سازمان این دفتر و همچنین وسایل کار شرایط کار و نظارت آن را تعیین می کند.
ماده ۵۵ – فهرست خطوط تابع این مقاوله نامه.
بند ۱ – دفتر مرکزی که در ماده ۵۴ پیش بینی شده مامور تهیه و مرتب نگاهداشتن و انتشار فهرست خطوط تابع این مقاوله نامه میباشد بدینمنظوراطلاعات مربوطه را برای درج در فهرست یا حذف خطوط یک راه آهن یا یک موسسه حمل و نقل که در ماده ۲ ذکر شده دریافت می کند
بند ۲ – ورود یک خط جدید در سرویس حمل و نقل بین المللی عملی نمی شود مگر یکماه پس از تاریخ اعلامیه دفتر مرکزی در مورد درج این خط در فهرست به عنوان سایر کشورهای عضو.
بند ۳ – حذف یک خط وسیله دفتر مرکزی انجام میشود بمحض اینکه دفتر حمل و نقل کشوری از کشورهای عضو مقاوله نامه که بنا بتقاضای او این خط در فهرست حمل و نقل بین المللی ثبت گردیده است اعلام نماید که این خط بایستی حذف شود.
بند ۴ – فقط دریافت اعلامیه منتشره از طرف دفتر مرکزی به راه آهن بلا فاصله حق میدهد که کلیه روابط حمل و نقل بین المللی خود را با راه آهن حذف شده قطع نماید فقط حمل و نقلهای در جریان بایستی خاتمه پذیرد.
ماده ۵۶ – مقررات تکمیلی
مقررات تکمیلی که بعضی از کشورهای عضو مقاوله نامه یا بعضی از راه آهنهای شرکت کننده برای اجرای همین مقاوله نامه منتشر کنند توسط آنان به دفترمرکزی فرستاده میشود. این مقررات تکمیلی ممکن است در راه آهنهائیکه بآن ملحق میشوند در قالب قوانین و مقررات هر کشوری مورد اجرا قرار گیرد بدون آنکه ناقض مقررات این مقاوله نامه باشد.
به موقع اجرا گذاردن مقررات تکمیلی به دفتر مرکزی اطلاع داده میشود.
ماده ۵۷ – حل و فصل اختلافات از طریق حکمیت.
بند ۱ – در صورتی که اختلافات مربوط به تفسیر یا اجراء مقاوله نامه بین طرفین اختلاف از طریق قوانین ملی یا حقوق توافقی یا مقررات تکمیلی مورد عمل بعضی از کشورهای عضو مقاوله نامه حل و فصل نگردد ممکن است در اثر تقاضای طرفین اختلاف به دادگاه حکمیت که تشکیل و طرز عمل آن موضوع ضمیمه شماره ۳ مقاوله نامه است ارجاع شود.
بند ۲ – معهذا اگر اختلاف بین دولتها باشد رعایت مقررات مندرج در ضمیمه شماره ۳ برای طرفین که می توانند دادگاه حکمیت و طرز عمل آن را انتخاب نمایند الزامی نیست.
بند ۳ – بنا تقاضای طرفین اختلاف ممکن است داوری حکمیت به شرح زیر متوقف بماند.
الف – بدون اینکه بحل اختلاف از طریق مقررات قانونی دیگر لطمهای وارد شود.
اولاً در مورد اختلافات بین دولتهای عضو مقاوله نامه.
ثانیاً در مورد اختلافات بین دولتهای عضو قرارداد از یکطرف و دولتهائیکه عضو قرارداد نیستند از طرف دیگر.
ثالثاً – در مورد اختلافات بین دولتهائیکه عضو مقاوله نامه نمیباشند.
به شرط آنکه در دو مورد اخیرالذکر این مقاوله نامه مانند یک قانون ملی یا به عنوان حقوق توافقی قابل اجرا باشد.
ب – در مورد اختلافات بین موسسات حمل و نقل.
ج – در مورد اختلافات بین موسسات حمل و نقل و مشتریان.
د – در مورد اختلافات بین مشتریان.
بند ۴ – اقدام به دادرسی از طریق حکمیت در مورد تعلیق و قطع مرور زمان مربوط بمطالبه مورد اختلاف همان اثر را دارد که اقامه دعوی در دادگاه عادی دارا میباشد.
بند ۵ – احکام صادره از دادگاه های حکمیت درباره موسسات حمل و نقل یا مشتریان در هر یک از کشورهای عضو قرارداد بلا فاصله پس از انجام تشریفات خاص آنکشور لازم الاجرا میگردد.
قسمت پنجم – مقررات استثنائی
ماده ۵۸ – مسئولیت در مورد حمل و نقل (راه آهن – دریا)
بند ۱ – در مورد حمل و نقلهای (راه آهن – دریا) که از خطوط مندرجه در ماده ۲ بند ۱ استفاده میشود هر کشوری میتواند ضمن تقاضای اینکه تذکرات لازم در لیست خطوط تابعه مقاوله نامه منظور شود بخواهد که کلیه علل معافیت مشروحه زیر بمقررات ماده ۲۷ علاوه شود.
حمل و نقل کننده نمی تواند از علل معافیت استفاده نماید مگر اینکه ثابت کند که تاخیر در تحویل فقدان یا معیوب شدن توشه در مسیر کشتیرانی از زمان بارگیری توشه در کشتی تا زمان تخلیه آن از کشتی پیش آمده است این علل معافیت به شرح زیر میباشد.
الف – اقدامات مسامحه کاری یا قصور ناخدا ملوان و راهنمای کشتی و یا مراجعین حمل کالا در امر کشتیرانی یا در اداره امور کشتی.
ب – عدم قابلیت کشتی برای دریا نوردی به شرط اینکه حمل و نقل کننده ثابت کند که این پیش آمد مربوط بعدم دقت لازم از طرف او نبوده و مراقبتهای لازم برای اینکه کشتی جهت دریا نوردی آماده باشد انجام داده است و کشتی را با وسائل لازم و سوخت و تدارک کافی مجهز نموده است وتمام قسمت های کشتی را برای بارگیری توشه آماده و در وضع مناسبی قرار داده است. به طوری که تمام قسمتهای کشتی برای قبول توشه و حفاظت آن آماده بوده است.
ج – آتش سوزی به شرط آنکه حمل و نقل کننده ثابت کند که آتش سوزی بسبب عمل یا خطای او و همچنین عمل یا خطای ناخدا ملوان راهنمای کشتی و یا مامورین دیگر اتخاذ نشده است.
د – مخاطرات – خطرات یا سوانح دریا یا سایر آبهای قابل کشتیرانی.
ھ – عملیات یا کوشش برای نجات جان و یا مال در دریا.
علل معافیت مشروحه فوق تعهدات کلی حمل و نقل کننده را کم و یا از بین نمیبرد و مخصوصاً او متعهد است که توجه خاص نسبت بآماده کردن کشتی برای کشتیرانی از هر جهت مبذول دارد و نیز تجهیزات و ذخیره مناسب کشتی را تامین کند و کلیه محل های کشتی را که در آن محلها توشه بارگیری میشوند به نحوی که مناسب برای پذیرش و حمل و حفظ و حراست توشه باشد آماده سازد.
هر گاه حمل و نقل کننده از علل معافیت مشروحه فوق استفاده کند مسئولیت او بقوه خود باقی خواهد بود. زمانی که صاحب حق ثابت کند که تاخیر در تحویل فقدان یا معیوب شدن معلول یک خطای حمل و نقل کننده ناخدا ملوان راهنمای کشتی یا مامورین حمل و نقل بوده است و این خطا غیر ازخطاهای مذکوره در حرف الف میباشد.
بند ۲ – هر گاه مسیر واحد دریائی توسط چند موسسه حمل و نقل که در فهرست مذکوره در ماده یک ثبت شده بهره برداری گردد مسئولیتهائیکه حمل و نقل این مسیر در بر دارد در مورد کلیه موسسات حمل و نقل این مسیر به طور یکسان قابل اجرا میباشد به علاوه وقتیکه در اثر تقاضای چندین دولت اینگونه موسسات حمل و نقل در فهرست ثبت و منظور شوند بایستی مسئولیتهای مربوطه طبق یک موافقتنامه قبلی بین این دول روشن گردد.
بند ۳ – تصمیماتی که به استناد این ماده اتخاذ میشود به دفتر مرکزی اعلام میگردد این تصمیمات پس از سی روز از تاریخ نامهایکه به موجب آن دفتر مرکزی تصمیمات متخذه را به کشورها ابلاغ می کند قابل اجرا خواهد شد و توشههائیکه در این مدت در جریان حمل و نقل هستند مشمول تصمیمات مزبور نمیگردند.
ماده ۵۹ – مسئولیت در صورت وقوع سانحه ناشی از انفجار نیروی هستهای:
راه آهن از مسئولیتی که به موجب این مقاوله نامه دارد مبری میشود هر گاه خسارت به علت یک سانحه نیروی هستهای بوده و به استناد مقررات مخصوص جاری در یکی از دول عضو مقاوله نامه ناظر بر مسئولیت در زمینه انرژی اتمی موسسه بهره برداری کننده از یک دستگاه هستهای یا جانشین او مسئول این خسارت باشد.
قسمت ششم – مقررات نهایی
ماده ۶۰ – امضا
این مقاوله نامه که ضمائم مربوطه آن قسمت تکمیلی آن را تشکیل میدهد تا سیام آوریل ۱۹۷۰ برای امضا کشورهای عضو پیشین و کشورهائیکه به کنفرانس عادی تجدید نظر دعوت شده اند باز میماند.
ماده ۶۱ – تصویب و بمورد اجرا گذاردن.
این مقاوله نامه به تصویب خواهد رسید و اسناد آن هر چه زودتر نزد دولت سویس تودیع خواهد شد وقتیکه مقاوله نامه از طرف پانزده کشور مورد تصویب قرار گرفت یا حداکثر یک سال پس از امضا آن دولت سویس یا دولتهای ذینفع موضوع امکان بمورد اجرا گذاردن مقاوله نامه را در میان خواهد گذاشت.
ماده ۶۲ – الحاق به مقاوله نامه.
بند ۱ – هر کشوری که این مقاوله نامه را امضا نکرده است و بخواهد بآن ملحق شود تقاضای خود را به دولت سویس ارسال میدارد و دولت سویس این تقاضا را به کشورهای عضو مقاوله نامه با یک اطلاعیه از طرف دفتر مرکزی درباره مشخصات راه آهنهای کشور تقاضا کننده برای مطالعه از لحاظ حمل و نقل بین المللی ارسال میدارد.
بند ۲ – اگر در ظرف شش ماه از تاریخ اعلامیه مزبور حداقل دو کشور مخالفت خود را به دولت سویس اطلاع ندهند تقاضای عضویت پذیرفته تلقی میشود و اعلامیه آن از طرف دولت سویس به کشور تقاضا کننده و کشورهای عضو مقاوله نامه فرستاده میشود. و در صورت عکس دولت سویس به کشور تقاضا کننده و کشورهای عضو مقاوله نامه اطلاع میدهد که تقاضا معوق میماند.
بند ۳ – هر پذیرش عضویتی یکماه بعد از تاریخ ارسال اعلامیه از طرف دولت سویس رسمیت پیدا می کند و یا اگر در انقضاء این مهلت هنوز مقاوله نامه به موقع اجرا گذارده نشده باشد از تاریخ اجراء مقاوله نامه خواهد بود.
ماده ۶۳ – مدت تعهد کشورهای عضو مقاوله نامه.
بند ۱ – مدت این مقاوله نامه نامحدود است ولی هر کشور عضو میتواند با توجه بشرایط زیر از عضویت مقاوله نامه خارج شود.
مقاوله نامه برای هر کشور عضو تا ۳۱ دسامبر پنجمین سال از تاریخ اجراء اعتبار دارد. هر کشوری که بخواهد در خاتمه این دوره خود را از عضویت مقاوله نامه خارج نماید باید تصمیم خود را حداقل یک سال قبل از خاتمه دوره مذکور به دولت سویس اعلام دارد تا دولت نامبرده مراتب را بتمام دول عضو مقاوله نامه اطلاع دهد.
در صورت عدم اطلاعیه در مدت مذکوره فوق تعهدات ناشی از مقاوله نامه برای مدت سه سال قوت قانونی خواهد داشت و نیز در صورت عدم اطلاع حداقل یک سال قبل از ۳۱ دسامبر آخرین سال یکدوره سه ساله تعهدات مقاوله نامه سه سال بسه سال تمدید خواهد شد.
بند ۲ – کشورهائیکه در خلال دوره پنجساله یا یکی از دورههای سه ساله برای شرکت در مقاوله نامه قبول شوند تا انتهای آن دوره متعهد مقاوله نامه خواهند بود و همچنین تعهدات آنها تا آخر هر یک از دورههای سه ساله بعدی چنانچه یک سال قبل از خاتمه دوره سه ساله مقاوله نامه خروج خود را از آن اعلام ننمایند پا بر جاست.
ماده ۶۴ – تجدید نظر در مقاوله نامه.
بند ۱ – نمایندگان کشورهای عضو مقاوله نامه برای تجدید نظر در مقاوله نامه به موجب دعوت دولت سویس حداکثر بعد از پنجسال از تاریخ اجراء این مقاوله نامه تشکیل جلسه خواهند داد.
قبل از این تاریخ چنانچه حداقل ثلث دول عضو امضا کننده مقاوله نامه تقاضای تشکیل جلسه بنمایند کنفرانس تشکیل خواهد شد.
با موافقت اکثریت کشورهای عضو مقاوله نامه دولت سویس از کشورهای غیر عضو نیز دعوت مینمایند.
با موافقت اکثریت دولتهای عضو مقاوله نامه دفتر مرکزی برای شرکت در کنفرانس از نمایندگان زیر دعوت به عمل میآورد.
الف – از سازمان های بین المللی دولتی که در امر حمل و نقل صلاحیت دارند.
ب – از سازمان های بین المللی غیر دولتی که بامر حمل و نقل اشتغال دارند.
ترتیب شرکت نمایندگان دولتهای غیر عضو و همچنین نمایندگان سازمان های بین المللی قید شده در بند بالا در مذاکرات برای هر کنفرانس در آیین نامه مربوطه پیش بینی خواهد شد.
با موافقت اکثریت دولتهای عضو مقاوله نامه دفتر مرکزی میتواند قبل از تشکیل کنفرانس تجدید نظر معمولی یا فوق العاده کمیسیونهای مقدماتی را دعوت نماید که پیشنهادات رسیده در مورد تجدید نظر را قبلاً بررسی نمایند.
مقررات ضمیمه شماره ۲ متشابهاً در این کمیسیونها قابل اجرا میباشد.
بند ۲ – بمورد اجرا گذاردن مقاوله نامه جدیدی که کنفرانس تجدید نظر تدوین نموده شامل فسخ مقاوله نامه قبلی و ضمائم آن حتی در مورد دولتهای عضوی که این مقاوله نامه جدید را تصویب نکردهاند میباشد.
بند ۳ – در فاصله کنفرانسهای تجدید نظر مواد ۴ – ۵ – ۷ – ۸ – ۹ – ۱۰ – ۱۱ – ۱۲ – ۱۳ – ۱۴ – ۱۵ – ۱۷ – ۱۸ – ۱۹ – ۲۰ – ۲۲ – ۲۳ – ۲۴- ۲۹ – ۳۷ – ۴۴ ۴۵ – ۴۶ – ۴۹ – و ضمیمه ۳ را می توان در یک کمیسیون تجدید نظر اصلاح نمود.
سازمان و طرز کار این کمیسیون در ضمیمه شماره ۲ این مقاوله نامه ذکر شده است.
تصمیمات متخذه کمیسیون تجدید نظر بلافاصله به دولتهای کشورهای عضو مقاوله نامه توسط دفتر مرکزی اعلام خواهد شد.
چنانچه در ظرف چهار ماه از تاریخ اعلام این تصمیمات حداقل پنج دولت عضو مقاوله نامه اعتراضی ننمایند تصویب شده تلقی میشود.
این تصمیمات از روز اول هشتمین ماه بعد از ماهیکه در ظرف آن دفتر مرکزی پذیرش آنها را به اطلاع کشورهای عضو مقاوله نامه رسانده قابل اجرا میباشند. دفتر مرکزی روز اجرا را در اعلام پذیرش تعیین می کند.
ماده ۶۵ – متون مقاوله نامه – ترجمههای رسمی.
این مقاوله نامه طبق معمول دیپلماسی بزبان فرانسه مورد توافق قرار گرفته و امضا شده است.
به متن فرانسه نیز یک متن بزبان آلمانی یک متن بزبان انگلیسی و یک متن بزبان ایتالیائی و یک متن بزبان عربی ضمیمه است که اعتبار ترجمه رسمی را دارند و در صورت اختلاف متن فرانسه معتبر است.
با اعتقاد کامل نمایندگان مختار زیرین با داشتن اختیار تام که کامل و معتبر بوده مقاوله نامه حاضر را امضا کرده اند.
-امضا شده در برن به تاریخ هفتم فوریه یکهزار و نهصد و هفتاد در یک نسخه فقط که در آرشیو کنفدراسیون سویس تودیع شده و از آن یک نسخه رسمی هر یک از اعضاء تحویل میشود.
از طرف دولت از طرف دولت
الجزایر بلژیک
اتریش بلغارستان
دانمارک اسپانیا
فنلاند فرانسه
یونان هنگری (مجارستان)
عراق ایران
ایرلند ایتالیا
لبنان لیختناشتاین
لوکزامبورگ مغرب
نروژ هلند
لهستان پرتغال
رومانی پادشاهی انگلستان و ایرلند شمالی
سوئد سویس
سوریه چکوسلواکی
تونس ترکیه
یوگسلاوی
پروتکل الحاقی بکنوانسیونهای بین المللی مربوط بحمل و نقل کالا (CIM) و مسافر و توشه (CIV) با راهآهن که در تاریخ هفتم فوریه ۱۹۷۰ در برن بامضا رسیده است.
نمایندگان تام الاختیار امضاءکننده در مورد مقررات زیر توافق نمودند:
۱ – طبق قوانین بریتانیای کبیر برای موظف نمودن مشتریان راهآهن به رعایت آن قسمت از مقررات کنوانسیونهای مصوب ۱۹۷۰ که مربوط است بهخطوط راهآهن دولتهائی که کنوانسیونهای فوق را امضا ننموده یا بآنها ملحق نگشتهاند به دولت بریتانیای کبیر اختیار داده میشود که برخلافمقررات این کنوانسیونها در مورد حمل و نقلهای از مبدا انگلستان در بارنامههای چاپی (CIM) بلیط های بین المللی و قبض توشه (CIV) تذکری بهاستناد این پروتکل الحاقی قید نماید.
۲ – با توجه به اینکه در بریتانیای کبیر ضمن قوانین مربوط به حمل و نقل هیچگونه اجباری برای انتشار و یا اعمال یکنواخت تعرفه درباره کلیهمشتریان وجود ندارد لذا موافقت میشود که:
الف – مقررات (CIM) در مورد لزوم انتشار و اعمال یکنواخت تعرفه نسبت بکلیه مشتریان در بریتانیای کبیر اجرا نگردد.
ب – کرایههای حمل و نقل و هزینه های فرعی که راهآهن بریتانیای کبیر در سرویس داخلی مجاز به اخذ آن میباشد در خطوط بین المللی تابع (CIM) خود نیز اجراء نماید.
۳ – تا انعقاد و بمورد اجراء گذاردن یک ضمیمه مخصوص بضمیمه (CIM) برای مقررات استثنائی حمل و نقل مختلط راهآهن – دریا برای حملمواد خطرناک بین قاره اروپا و انگلستان مواد خطرناکی که تحت رژیم (CIM) از مبدا این کشور یا بمقصد آن حمل میشوند بایستی در عین حال واجدشرایط منظور در ضمیمه I و شرایط حمل این مواد در سرویسهای راهآهن و دریائی کشور مزبور باشند.
II
۱ – طبق قوانین ایرلند برای موظف نمودن مشتریان راهآهن برعایت آن قسمت از مقررات کنوانسیونهای مصوب ۱۹۷۰ که مربوط است بخطوط راهآهن دولتهائی که کنوانسیونهای فوق را امضا ننموده یا بآنها ملحق نگشتهاند به دولت ایرلند اختیار داده میشود که در خصوص حمل و نقلهای ازمبدا ایرلند در بارنامههای چاپی (CIM) بلیط های بین المللی و قبض توشه (CIV) تذکری به استناد این پروتکل الحاقی قید نماید.
۲ – با توجه به اینکه در ایرلند ضمن قوانین مربوط بحمل و نقل هیچگونه اجباری برای انتشار یا اعمال یکنواخت تعرفه درباره کلیه مشتریان وجودندارد لذا موافقت میشود که:
الف – مقررات CIM در ایرلند هنگامی قابل اجرا است که متضمن الزامی جهت انتشار و اعمال یکنواخت تعرفهها نسبت بکلیه مشتریان باشد.
ب – کرایههای حمل و نقل و هزینه های فرعی که راهآهن ایرلند در سرویس داخلی مجاز به اخذ آن میباشد در آن کشور نسبت بخطوط بینالمللیتابع CIM نیز قابل اجرا میباشد.
۳ – تا انعقاد و بمورد اجراء گذاردن یک ضمیمه مخصوص بضمیمه (CIM)Iبرای مقررات استثنائی حمل و نقل مختلط راهآهن – دریا برای حملمواد خطرناک بین قاره اروپا و ایرلند – مواد خطرناکی که تحت رژیم (CIM) از مبدا این کشور یا بمقصد آن حمل میشوند بایستی در عین حال واجدشرایط منظور در ضمیمه I و شرایط حمل این مواد در سرویسهای راهآهنی و دریائی ایرلند باشد.
III
مقررات کنوانسیونهای CIM و CIV ناقض کنوانسیونهایی که بعضی دولتها برای حمل و نقل بین خود منعقد نموده و عمل مینمایند نمیباشند مانند کنوانسیونهای مربوط بجامعه اروپائی ذغال و فولاد و جامعه اقتصادی اروپائی.
IV
این پروتکل که مکمل کنوانسیونهای ۱۹۷۰ است تا ۳۰ آوریل ۱۹۷۰ برای امضا مفتوح خواهد ماند و بایستی به تصویب رسد. دولتهائی که اینپروتکل را قبل از انقضای مهلت فوق امضا نکرده باشند و همچنین دولتهائی که مایل بالحاق باین پروتکل باشند می توانند با توجه به مواد ۶۷ -CIM و ۶۲ – CIVرسماً تقاضای الحاق نمایند. سند تصویب این پروتکل یا تقاضای الحاق بآن بایستی نزد دولت سوئیس تودیع شود.
بنا بمراتب فوق نمایندگان تام الاختیار مشروحه زیر که اختیارنامههای آنها در کمال صحت و اعتبار بود این پروتکل را امضا نموده اند.
برن به تاریخ هفتم فوریه هزار و نهصد و هفتاد (۱۹۷۰).
اصل پروتکل امضا شده در بایگانی کنفدراسیون سویس تودیع گردیده و از آن یک نسخه رسمی به هر یک از طرفهای کنوانسیون داده خواهد شد. نمایندگان دولتهای:
الجزایر – ایران
رومانی – اطریش
ایرلند – ممالک متحده پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی
بلژیک – ایتالیا
بلغارستان – لبنان
دانمارک – لیختنشتاین
سوئد – اسپانیا
لوکزامبورگ – سویس
فنلاند – مغرب
سوریه – فرانسه
نروژ – چکسلواکی
یونان – هلند
تونس – مجارستان
لهستان – ترکیه
عراق – پرتغال
یوگسلاوی
پروتکلهای فوق منضم بقانون پروتکل الحاقی به قرارداد های بین المللی حمل و نقل کالا و مسافر و توشه به وسیله راهآهن میباشد.
رئیس مجلس سنا – جعفر شریف امامی
مقاوله نامه بین المللی مربوط به حمل و نقل کالا با راه آهن
نمایندگان تام الاختیار امضا کنندگان زیر که تجدید نظر در مقاوله نامه بین المللی مربوط به حمل و نقل کالا با راه آهن (مصوب ۲۵ فوریه ۱۹۶۱ در برن) را لازم دانستهاند طبق ماده ۶۹ مقاوله نامه نامبرده تصمیم به تهیه و تنظیم مقاوله نامه جدیدی گرفته و در نتیجه در موارد زیر توافق نموده اند:
قسمت اول
موضوع مقاوله نامه و موارد شمول آن
ماده اول – راه آهن ها و حمل و نقلهائیکه این مقاوله نامه در مورد آنها اجرا میشود:
بند ۱ – این مقاوله نامه به استثنای موارد پیش بینی شده در زیر در مورد حمل کلیه کالاهائیکه با یک بارنامه برای حمل مستقیم در مسیریکه حداقل از سرزمین دو کشور عضو مقاوله نامه عبور کند و منحصراً از خطوط مندرج در لیست تهیه شده طبق ماده ۵۹ استفاده شود اعمال میگردد.
بند ۲ – محمولههائیکه ایستگاه مبداء و مقصد آنها در سرزمین یک کشور واقع میباشد و از سرزمین دیگری فقط به عنوان ترانزیت عبور مینماید مشمول این مقاوله نامه نخواهند بود مشروط بر اینکه:
الف – خطوط استفاده شده منحصراً به وسیله راه آهن دولت مبداء بهره برداری شود.
ب – خطوط استفاده شده به عنوان ترانزیت منحصراً به وسیله راه آهن مبداء بهره برداری نشود اما کشورها یا راه آهنهای ذینفع موافقتنامهای منعقد نموده باشند که به موجب آن این قبیل حمل و نقل ها بین المللی تلقی نگردد.
بند ۳ – محمولههائیکه بین ایستگاههای دو کشور مجاور یا بین ایستگاههای دو کشوریکه از سرزمین کشور سومی به طور ترانزیت استفاده میکنند مبادله میشوند یا اگر خطوطی که حمل و نقل روی آنها انجام میگیرد منحصراً توسط یکی از این سه کشور بهره برداری گردد تابع مقررات داخلی این کشور خواهند بود به شرط آنکه فرستنده هنگام تنظیم بارنامه تقاضا نماید که مقررات جاری در آن کشور در مورد او اجرا گردد ضمناً قوانین و مقررات هیچ یک از کشورهای ذینفع با آن درخواست مخالفتی نداشته باشند.
ماده دوم – مقررات مربوط به حمل و نقلهای مختلط:
بند ۱ – در فهرست پیش بینی شده در ماده اول علاوه بر خطوط راه آهن می توان خطوط منظم سرویس های اتومبیل رانی و یا کشتیرانی را که مکمل خط سیر راه آهن هستند و روی آنها حمل و نقلهای بین المللی انجام میگیرد درج نمود و در صورتی که این خطوط حداقل دو کشور عضو مقاوله نامه را بهم مربوط سازد درج آنها در فهرست مربوطه موکول به موافقت دو کشور ذیربط میباشد.
بند ۲ – موسساتیکه از این خطوط بهره برداری میکنند تایع [تابع] کلیه تعهدات مقرره بوده و نیز از کلیه حقوقی که برای راه آهنها به موجب این مقاوله نامه شناخته شده است بهره مند میگردند به استثنای مواردی که شرایط مختلف حمل و نقل ایجاب می کند در هر حال مقررات مربوط به مسئولیت ناشی از این مقاوله نامه غیر قابل تغییر است.
بند ۳ – هر دولتی که بخواهد یکی از خطوط مندرجه در بند ۱ را در فهرست ثبت نماید بایستی اقداماتی به عمل آورد که موارد استثنائی پیش بینی شده در بند ۲ را به همان صورتی که تعرفهها انتشار مییابند در دسترس عامه قرار دهد.
بند ۴ – برای حمل و نقلهای بین المللی که در عین حال از خطوط راه آهن و سرویسهای حمل و نقل غیر از آنچه که در بند ۱ مشخص شده است استفاده میشود راه آهنها می توانند با همکاری موسسات حمل و نقل مربوطه و به منظور رعایت کلیه موارد مختلف و خصوصیات هر نوع حمل و نقل مشترکاً مقررات تعرفهای مخصوصی با جنبه حقوقی دیگری غیر از مفاد این مقاوله نامه وضع نموده و نوع دیگری بارنامه غیر از آنچه که به موجب بند ۱از ماده ۶ این مقاوله نامه معین شده است پیش بینی و مورد اجرا گذارند.
ماده سوم – اشیائی که حمل و نقل آنها ممنوع است.
اشیاء زیر برای حمل و نقل پذیرفته نمی شود:
الف – اشیائیکه حمل آنها مخصوص اداره پست است حتی اگر این امتیاز مربوط به یکی از سرزمینهایی باشد که خط بین المللی از آن عبور مینماید.
ب – اشیائیکه از حیث ابعاد، وزن و یا سایر شرایط خاص آنها با توجه به تاسیسات و وسایل نقلیه راه آهنهای مسیر برای حمل و نقل مورد نظر مناسب نیستند حتی اگر در مورد یکی از راه آهنهای مسیر بوده باشد.
ج – اشیائیکه حمل و نقل آنها منع شده است ولو آنکه این ممنوعیت برای یکی از سرزمینهای مسیر بوده باشد.
د – مواد و اشیائیکه به موجب ضمیمه شماره ۱ این مقاوله نامه از حمل و نقل ممنوع شده اند مگر در موارد پیش بینی شده در بند ۲ ماده ۴.
ماده چهارم – اشیائیکه تحت شرایط خاص برای حمل و نقل پذیرفته میشوند:
بند ۱ – اشیاء نامبرده زیر تحت شرایط مخصوص برای حمل پذیرفته میشوند.
الف – مواد و اشیائیکه تحت شرایط مندرج در ضمیمه شماره ۱ این مقاوله نامه یا موافقتنامهها و قرارداد های تعرفهای پیش بینی شده در بند ۲ حمل گردند.
ب – حمل جنازه تحت شرایط زیر پذیرفته میشود.
اولاً – حمل جنازه با قطار سریعالسیر.
ثانیاً – پرداخت هزینه حمل توسط فرستنده باید انجام شود.
ثالثاً – استرداد بها و علی الحساب پذیرفته نمی شود.
رابعاً – قید عبارت «ایستگاه – دفتر امانات» در بارنامه مجاز نیست.
خامساً – حمل جنازه تابع قوانین و مقررات هر یک از کشورها میباشد مگر آنکه بین چند کشور مقاوله نامههای خاصی در این مورد منعقد شده باشد.
مشایعت جنازه توسط یکنفر ضرورت ندارد به شرط آنکه فرستنده در بارنامه تعهد نماید که در مهلت پیش بینی شده در کشور مقصد آن را خارج نماید.
ج – وسایط نقلیه راه آهن که بتوانند با چرخهای خود روی ریل حرکت نمایند پذیرفته میشوند به شرط آنکه یک موسسه راه آهنی تایید کند که وسایط مزبور بدون عیب بوده و میتواند در روی خطوط راه آهن حرکت کنند و این نظریه را ضمن نوشته ای که روی این قبیل وسایط نصب میشود اعلام نماید یا اینکه ضمن گواهی نامه مخصوص نظریه خود را اعلام دارد. لکوموتیوها تندروها و اتوموتوریسها باید علاوه بر واجد بودن شرایط مزبور یکنفر مامور مطلع برای تامین روغنکاری همراه داشته باشند.
سایر وسایط نقلیه راه آهن که می توانند روی ریل حرکت کنند ممکن است یکنفر برای روغنکاری همراه داشته باشند به شرط آنکه فرستنده تمایل خود را برای استفاده از اینموضوع در بارنامه قید کند.
د – حیوانات زنده با شرایط زیر پذیرفته میشود.
اولاً – باید با یکنفر مراقب از طرف فرستنده همراه باشند مگر اینکه
– حیواناتیکه از لحاظ جسمی کوچک بوده و در قفس مناسبی باشند.
– در صورتی که در تعرفه های بین المللی پیش بینی شده باشد.
– در صورتی که بر حسب تقاضای فرستنده راه آهنهای مربوطه از همراهی مراقب صرف نطر [نظر] نموده باشند در این صورت راه آهن در مورد فقدان یا آسیبی کهدر صورت همراه بودن مراقب ممکن بود پیش نیاید هیچگونه مسئولیتی نخواهد داشت مگر اینکه قرار دیگری بین راه آهن و فرستنده گذارده شود.
فرستنده ملزم است تعداد مراقبی که همراه حیوانات میفرستد در بارنامه قید نماید و در صورتی که مراقبی همراه حیوانات نباشد عنوان «بدون مراقب» در بارنامه قید شود.
ثانیاً – فرستنده حیوانات باید مقررات دامپزشکی کشورهای مبداء و مقصد و عبوری را رعایت نموده و طبق آن حمل نماید.
ثالثاً – عنوان «ایستگاه – دفتر امانات» در بارنامه نباید قید شود.
ھ – اشیائیکه حمل و نقل آنها به علت ابعاد وزن یا شرایط دیگر آنها با توجه بوسائل و تاسیسات یکی از راه آهنهای مسیر مشکلاتی ایجاد نماید برای حمل پذیرفته نمی شود مگر تحت شرایط خاصی که باید در هر مورد توسط راه آهن پس از مشورت با فرستنده تعیین شود. البته این شرایط ممکن است با مقررات این مقاوله نامه مغایر باشد.
بند ۲ – بین دو یا چند کشور متعاهد ممکن است موافقتنامههائی بامضا برسد مبنی بر اینکه بعضی از مواد یا اشیائیکه به موجب ضمیمه شماره ۱ این مقاوله نامه ممنوع از حمل شناخته شده اند تحت شرایط خاصی برای حمل و نقل بین المللی بین این کشورها پذیرفته شوند یا آنکه مواد و اشیائیکه در ضمیمه شماره ۱ مندرج است تحت شرایط آسانتر از آنچه که در این ضمیمه مذکور است برای حمل قبول شود راه آهنها می توانند همچنین به موجب موادی که در تعرفه های خود قید میکنند حمل بعضی از اشیاء و مواد ممنوع از حمل مندرج در ضمیمه شماره ۱ این مقاوله نامه را مجاز بدانند یا اینکه شرایط آسانتری از آنچه که در ضمیمه شماره ۱ پیش بینی شده است برای حمل اشیاء و مواد ممنوع از حمل قائل شوند. موافقتنامهها و این قبیل مواد خاص تعرفهای باید باداره مرکزی حمل و نقل بین المللی راه آهنها اعلام شود.
ماده پنج – الزام راه آهن در انجام حمل و نقل.
بند ۱ – راه آهن موظف است با رعایت مقررات این مقاوله نامه و در صورت وجود شرایطی که ذیلاً ذکر میشود کلیه کالاهای تجارتی را حمل نماید.
الف – فرستنده کالا مقررات مقاوله نامه را رعایت نماید.
ب – حمل کالا با وسایل معمولی که احتیاجات عادی حمل و نقل را مرتفع سازد امکان پذیر باشد.
ج – حمل و نقل به علت پیش آمدهای غیر قابل اجتناب که رفع آنها نیز مربوط به راه آهن نباشد متوقف نگردد.
بند ۲ – راه آهن موظف نیست حمل و نقل اشیائی را که بارگیری تعویض واگن همچنین تخلیه آنها محتاج به کار بردن وسایل مخصوص است بپذیرد مگر در ایستگاههائی که برای اینگونه عملیات وسایل لازم در اختیار دارد.
بند ۳ – راه آهن فقط محمولاتی را میپذیرد که حمل آنها بلافاصله پس از قبول انجام شود. در صورتی که حمل کالائی بلافاصله ممکن نباشد مقررات جاری هر ایستگاه فرستنده تعیین می کند در چه مواردی ایستگاه موظف است محمولات امانتی را موقتاً در انبار نگاهداری نماید.
بند ۴ – چ