قانون الحاق ماده واحده به قانون گذرنامه ۱۳۵۱ مصوب ۱۳۶۷

ماده واحده – (اصلاحی ۱۳۸۱/۳/۲۹) – برای صدور گذرنامه جهت رانندگان و کمک رانندگان و میهمانداران ترانزیت علاوه بر مقررات قانون گذرنامه رعایت موارد زیر الزامی است:
۱- (اصلاحی ۱۳۸۱/۳/۲۹) – ارائه معرفی نامه کتبی از بنگاهها، موسسات و شرکت های مسافربری یا باربری که از طرف وزارت راه و ترابری فعالیت آنها مجاز شناخته شده است دایر بر اشتغال متقاضی در بنگاه یا موسسه و یا شرکت های مزبور به شغل رانندگی یا کمک رانندگی یا مهمانداری که توسط دفتر اسناد رسمی گواهی امضا شده باشد.
۲- (اصلاحی ۱۳۸۱/۳/۲۹) – ارائه تعهدنامه مبنی بر عدم اشتغال به شغل دیگری غیر از رانندگی یا کمک رانندگی یا میهمانداری که توسط دفتر اسناد رسمی گواهی امضا شده باشد.
۳- ارائه برگ عدم محکومیت موثر کیفری.
۴- ارائه برگ عدم اعتیاد به مواد مخدر از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.
تبصره ۱ (اصلاحی ۱۳۸۱/۳/۲۹) – صدور گذرنامه برای رانندگان یا کمک رانندگان یا میهمانداران موضوع این قانون که دارای محکومیت موثر کیفری هستند ولی از تاریخ پایان محکومیت ایشان ۲ سال گذشته باشد به شرط معیل بودن با رعایت دیگر موارد فوق مجاز میباشد.
تبصره ۲ (اصلاحی ۱۳۸۱/۳/۲۹) – در صورت ثبوت تخلف نسبت به بند ۱ و ۲ این ماده، در دادگاه صالح راننده و کمک راننده و میهماندار متخلف با رعایت شرایط و امکانات خاطی و دفعات و مراتب جرم و مراتب تادیب از وعظ و توبیخ و تهدید و درجات تعزیر به مدت پنج الی ده سال از مسافرت به خارج به عنوان راننده و کمک راننده و میهماندار ترانزیت محروم میشود.
در صورتی که تخلف، مربوط به صدور معرفی نامه خلاف باشد صادرکننده معرفی نامه خلاف از طرف شرکت یا موسسه یا بنگاه موضوع بند ۱ این ماده، با رعایت شرایط و امکانات خاطی و دفعات و مراتب جرم و مراتب تادیب از وعظ و توبیخ و تهدید به مجازات تعزیری محکوم میشود.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده در جلسه علنی روز یکشنبه یازدهم دی ماه یک هزار و سیصد و شصت و هفت مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۶۷/۱۰/۲۰ به تایید شورای نگهبان رسیده است.
رئیس مجلس شورای اسلامی – اکبر هاشمی