مقدمه قانون تصویب قطعنامه های کنفرانس مورخ ۲۰۱۰(۱۳۸۹) اعضای کنوانسیون بین المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه ها و نگهبانی دریانوردان (STCW) مصوب ۱۳۹۳

برنامه آموزشی روی کشتی
۷- بهتر است دفترچهی سوابق آموزش، علاوه بر سایر موارد، شامل: تعدادی از وظایف آموزشی یا اموری باشد که می توان به عنوان بخشی از برنامهی تایید شدهی آموزش روی کشتی برعهده گرفت. بهتر است چنین وظایف و کارها، حداقل مربوط به موارد زیر باشد:
۱- سامانهی سکان کشتی؛
۲- ملوانی عمومی؛
۳- مهار کردن، لنگراندازی و عملیات بندری؛
۴- تجهیزات اطفای حریق و نجات جان اشخاص؛
۵- سامانهها و تجهیزات؛
۶- عملیات مربوط به کالا؛
۷- کار در پل فرماندهی و نگهبانی؛ و
۸- آشناسازی با موتورخانه.
۸- این موضوع، بسیار مهم است، که به افسر آتی، فرصت کافی برای تجربهی نگهبانی در پل فرماندهی تحت نظارت، داده شود، به ویژه در مراحل پایانی برنامهی آموزشی روی کشتی.
۹- عملکرد افسر آتی، در هر یک از وظایف و امور اجرایی که به طور جز به جز وارد دفترچهی سوابق آموزش میشود، بهتر است توسط یک افسر ماهر، در زمانی که به نظر وی، افسر آتی به استاندارد رضایت بخشی از شایستگی رسیده است پانویس شود. درک این موضوع، مهم است که افسر آتی، قبل از این که افسر ماهر، مطمئن شود که وی به استاندارد رضایت بخشی دست پیدا کرده، ممکن است نیازمند نمایش توانایی خود در موقعیتهای مختلف باشد.
کنترل و مرور کردن
۱۰- راهنمای و مرور کردن، اصلی برای اطمینان از این است، که افسران آتی، از پیشرفتهای صورت گرفته شده، کاملا آگاه هستند، و آنها را توانمند میسازد، که در مورد برنامهی آیندهی خود تصمیم گیری کنند. بهتر است برای موثر بودن، موضوعات مرور شده، به اطلاعات به دست آمده از دفترچهی سوابق آموزشی و سایر منابع، حسب مورد، مرتبط شود. دفترچهی سوابق آموزشی، بهتر است به دقت بررسی شده و به طور رسمی، توسط فرمانده و افسر آموزش کشتی، در آغاز، در طول و در پایان هر سفر تایید شود. هم چنین، بهتر است دفترچهی سوابق آموزشی، توسط افسر آموزش شرکت، در بین سفرها نیز، بررسی و تایید شود.
ارزیابی تواناییها و مهارتها در نگهبانی ناوبری
۱۱- متقاضی دریافت گواهینامه، که لازم است آموزش خاصی را گذرانده و تواناییها و مهارتهای وی، در عهده دار شدن وظایف نگهبانی ناوبری، ارزیابی شده باشد، ممکن است ملزم به ارایهی شواهدی، از راه نشان دادن آنها توسط شبیه ساز یا روی کشتی، به عنوان بخشی از برنامه آموزشی تایید شده در کشتی باشد، که به منزله افسر نگهبان مسئول ناوبری، مهارتها و توانایی حداقل را در موارد زیر کسب کرده است، این توانمندیها شامل موارد زیر است:
۱- آمادگی برای انجام عملیات، در یک مسیر دریانوردی، شامل:
۱-۱- تفسیر و اعمال، اطلاعات به دست آمده از نقشهها،
۱-۲- نقطه گذاری، در آبهای ساحلی،
۱-۳- به کارگیری اطلاعات پایه، به دست آمده از جداول کشند و سایر انتشارات دریایی،
۱-۴- بررسی و عملیاتی کردن، تجهیزات پل فرماندهی،
۱-۵- بررسی قطب نمای معناطیسی و الکترونیکی،
۱-۶- ارزیابی اطلاعات هواشناسی در دسترس،
۱-۷- استفاده از اجرام سماوی، برای نقطه گذاری،
۱-۸- تعیین خطای قطب نما، توسط وسایل زمینی و سماوی، و
۱-۹- انجام محاسبات، برای دریانوردی تا ۲۴ ساعت؛
۲- به کارگیری و اعمال اطلاعات به دست آمده، از سامانه های دریانوردی الکترونیکی؛
۳- کار با رادار، آرپا و – اکدیس، و به کارگیری اطلاعات رادار، برای دریانوردی واجتناب از تصادم؛
۴- کار با سامانه های جلوبرنده و هدایت کنندهی کشتی، به منظورکنترل سینه و سرعت کشتی؛
۵- اجرای روشها و امور عادی نگهبانی ناوبری؛
۶- اجرای مانور، مورد لزوم برای نجات اشخاصی که به در دریا افتادهاند؛
۷- در نظر گرفتن آغاز عملیات، برای یک وضعیت اضطراری قریب الوقوع (مانند، حریق، تصادم، به گل نشستن) و اقدام فوری، پس از وضعیت اضطراری؛
۸- در نظر گرفتن آغاز عملیات، برای موقعیتی که مربوط به عدم کارکرد یا نقص اقلام عمدهای از تجهیزات یا نیرو (مانند، سکان کشتی، برق، سامانه های دریانوردی) باشد؛
۹- انجام مخابرات رادیویی و علائم صوتی و بصری، در وضعیتهای عادی و اضطراری؛ و
۱۰- کنترل و به کارگیری سامانه های آژیر و ایمنی، از جمله مخابرات داخلی.
۱۲- بهتر است ارزیابی تواناییها و مهارتها، به منظور عهده دار شدن نگهبانی ناوبری:
۱- ارزیابی صلاحیت در عهده داری وظایف دریانوردی، بر اساس معیاریهایی صورت پذیرد که در جدول الف-۱ /۲ تنظیم شده است؛
۲- اطمینان حاصل شود که متقاضی، وظایف نگهبانی ناوبری را طبق اصولی که در عهده دار شدن نگهبانی ناوبری ایمن باید رعایت شود (بخش الف -۲ /۸، قسمت ۱-۴) و راهنمای عهده دار شدن نگهبانی ناوبری (بخش ب-۲ /۸، قسمت ۱-۴) انجام میدهد.
ارزیابی صلاحیت
۱۳- استاندارد صلاحیت، به منظور اخذ گواهینامه، تحت عنوان افسر نگهبان مسئول ناوبری، کسب شود، در جدول الف-۱ /۲، تنظیم شده است. این استاندارد، آگاهی و مهارت مورد لزوم و به کارگیری آنها در استاندارد عملکرد مورد لزوم در کشتی را مشخص می کند.
۱۴- حیطهی آگاهی، در برخورداری از مفهوم صلاحیت، آشکار نیست. بنابراین، ارزیابی صلاحیت، بهتر است در بر گیرنده، بیش از الزامات فنی رایج در عملکرد، در برگیرندهی مهارتها و انجام وظایف منعکس کننده، جوانب وسیعتر مورد نیاز، برای احراز انتظارات کامل از صلاحیت عملکرد به عنوان افسر کشتی باشد. این رویکرد شامل آگاهی لازم نسبت به مبانی نظری، اصول و درک و شناخت مهارتهایی است که در درجات مختلف، تمام سطوح صلاحیت را تقویت می کند. همچنین، در برگیرندهی شایستگی در انجام کار مشخص در زمان مشخص، و علل انجام آن میشود. کسب این آگاهی، کمک به حصول اطمینان از این است، که متقاضی میتواند:
۱- به طور شایسته، در کشتیهای مختلف با شرایط بسیار متفاوت کار کند؛
۲- توانایی پیش بینی و آمادگی برای اجرای طرح های اقتضایی و در ارتباط با آنها را داشته باشد؛ و
۳- خود را با الزامات متغیر و جدید، سازگار کند.
۱۵- معیارهایی ارزیابی صلاحیت (ستون ۴ از جدول الف-۱ /۲)، نخست، در نتایج ترمها، جوانب اصولی عملکرد شایسته را شناسایی می کند. این معیارها طوری نشان داده میشوند، که بتوان عملکرد متقاضی را با آنها ارزیابی کرد و بهتر است به طور کامل در دفترچهی سوابق آموزشی، مستند شوند.
۱۶- ارزیابی صلاحیت، فرآیندی است از:
۱- جمع آوری کافی شواهد قابل اتکا و معتبر، در مورد آگاهی متقاضی، درک و شایستگی انجام امور، وظایف و مسئولیتهایی که در ستون ۱ از جدول الف-۱ /۲، فهرست شده است؛ و
۲- قضاوت کردن در مورد آن شواهد، در مقابل معیارهای مشخص شده استاندارد.
۱۷- بهتر است ترتیبات ارزیابی صلاحیت، طوری طراحی شود، که روشهای مختلف ارزشیابی را، که بتواند ارایه دهندهی انواع مختلف شواهد، در مورد صلاحیت متقاضی باشد، در نظر بگیرد، مانند:
۱- نظارت مستقیم، بر فعالیت های کاری (شامل خدمت دریایی)؛
۲- آزمایشهای مهارت /خبرگی /شایستگی؛
۳- تکالیف و پروژهها؛
۴- مدارک مستدل از تجارب قبلی؛ و
۵- فنون پرسش به صورت، کتبی و شفاهی، بر مبنای رایانه.
۱۸- به علاوه فنون پرسش کردن مناسب، به منظور ارایهی شواهدی که حمایت کننده آگاهی و درک محسوب میشود، بهتر است، از یک یا چند حالت از چهار روش اولیهی فهرست شده، اغلب به طور ثابت، به منظورارایهی دلایل توانایی استفاده شود،
آموزش در دریانوردی نجومی
۱۹- موضوعات زیر، به منظور ارایهی خلاصهای از آموزش دریانوردی نجومی، توصیه شده است:
۱- تنظیم صحیح جایاب (سکستانت)، برای اجتناب از خطاهای قابل تنظیم شدن؛
۲- خواندن صحیح ارتفاع اجرام سماوی جایاب (سکستانت)؛
۳- محاسبهی دقیق کاهش منظر، با استفاده از روش مرجح؛
۴- محاسبهی زمان ارتفاع نصف النهار خورشید؛
۵- محاسبهی عرض جغرافیایی، به وسیله ستارهی قطبی، یا توسط ارتفاع نصف النهار خورشید؛
۶- ترسیم خط یا خطوط مربوط به تعیین نقطهی دقیق و نقطه گذاری؛
۷- تعیین زمان رویت غروب و طلوع خورشید، با روش مرجح؛
۸- شناسایی و انتخاب مناسبترین جرم سماوی، در بین الطلوعین؛
۹- تعیین خطای قطب نما، با راس‌القدم یا با دامنه، با استفاده از روش مرجح؛ و
۱۰- دریانوردی با علم هیئت، به منزله الزاماتی که حمایت کنندهی صلاحیت مورد لزوم، در بند ۱۹.۱ تا ۱۹.۹ بالا است.
۲۰- آموزش دریانوردی نجومی، میتواند شامل: استفاده از تقویم نجومی (آلماناک) دریانوردی الکترونیکی، و نرم افزار محاسبهی دریانوردی نجومی شود.
کلیات
۱- الزامات مربوط به سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دید چشم و گفتار، بهتر است قبل از شروع آموزش، احراز شود.
۲- بهتر است آموزش، مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، مفاد مقررات رادیویی ضمیمه شده به کنوانسیون ارتباطات بین المللی (مقررات رادیویی) و مفاد کوانسیون لازم اجرای بین المللی نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعهی نیازهای آموزشی، حداقل به دانش و آموزش ارایهی شده در بند ۳ تا ۱۴ زیر توجه شود.
مبانی نظری
۳- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایهی مورد نیاز، برای استفادهی موثر و ایمن کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد نیاز سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، به طوری که برای حمایت از مفاد آموزش عملی، ارایه شده در بند ۱۳، کافی باشد.
۴- آگاهی به منظور استفاده از عملیات و نواحی خدماتی سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانهی ماهواره ای، سامانه های اخطار دهنده دریانوردی و هواشناسی، و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
۵- آگاهی از اصول برق و مبانی نظری رادیو و الکترونیک، که در احراز مفاد بندهای ۶ تا ۱۰ زیر، کفایت کند.
۶- آگاهی نظری از تجهیزات مخابراتی رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، شامل: فرستندهها و گیرندههای رادیوتلفنی و تلگرافی باند باریک چاپ مستقیم، تجهیزات رقمی (دیجیتال) (دی اس سی)، ایستگاههای زمینی کشتی، بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری، سامانه های آنتن دریایی، تجهیزات رادیویی شناور بقا به همراه کلیهی اقلام کمکی، از جمله تامین کنندهی نیرو، هم چنین، آگاهی کلی از اصول مربوط به سایر تجهیزاتی که به طور کلی به منظور دریانوردی رادیویی مورد استفاده قرار میگیرند، با توجهی خاص به نگهداری تجهیزات در شرایط آماده به کار.
۷- آگاهی از عواملی که در میزان قابل اعتماد بودن، در دسترس بودن، روشهای نگهداری و استفادهی مناسب از تجهیزات آزمایشی سامانه موثر هستند.
۸- آگاهی از ریز پردازندهها و رفع عیوب در سامانه های مورد استفادهی ریزپردازندهها.
۹- آگاهی از سامانه های کنترلی تجهیزات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: آزمایش و واکاوی آنها.
۱۰- آگاهی از استفادهی نرم افزار رایانه ای تجهیزات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و روشهای اصلاح عیوب، ناشی از اختلال در نرم افزار کنترل تجهیزات
مقررات و اسناد
۱۱- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- ارتباطات رادیویی ایمنی، اضطراری و بسیار فوری،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه با ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیامهای غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روشهای مخابراتی و عملیاتی، به منظور تامین خدمات مکاتبهای عمومی، ایمنی واضطراری، از جمله: هزینه ها، اخطاریههای دریانوردی و انتشار هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی و خدمات ماهوارهای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آییننامهی بین المللی علائم، و کاربرد جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روشها
۱۲- آگاهی از آموزش مربوط به:
۱- کاربرد روشهای مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- به کارگیری روشهای استفاده از اطلاعات، مربوط به پیش بینی پخش امواج، به منظور برقراری بسامدهای بهینه برای انجام ارتباطات؛
۳- چگونگی عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیهی سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه کاربرد روشهای ایمنی، اضطراری و بسیار فوری و نیز، در نظر گرفتن سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم کنترل یا کار روی یک بسامد دیگر انجام میشود؛
۶- کاربرد سامانهها و روشهای گزارش دهی کشتی؛
۷- کاربرد روشهای مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس و نجات دریانوردی
۸- کاربرد سامانهها و روشهای پزشکی رادیویی؛ و
۹- علل اعلام خطرهای اضطراری کاذب و وسایل جلوگیری از آنها.
عملی
۱۳- آموزش عملی، بهتر است با حمایت کار آزمایشگاهی مناسب، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط پخش عادی و تحت شرایط یک نوع تداخل مخابراتی؛
۲- عملیات ایمن کلیهی تجهیزات مخابراتی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و لوازم فرعی آن، از جمله: پیشگیریهای ایمنی؛
۳- مهارت در کاربرد دقیق و کامل صفحه کلید، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی؛
۴- فنون عملیاتی برای:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده در حالت مناسب عملیاتی، از جمله: (دی اس سی) و چاپ مستقیم تلگرافی.
۴-۲- حسب مورد، تنظیم و هم محور کردن مجدد آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات جان اشخاص رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری؛
۵- حسب مورد، نصب، تعمیر و نگهداری آنتن؛
۶- خواندن و درک نمودارهای تصویری، منطقی و مداری؛
۷- استفاده و مراقبت از لوازم و دستگاه های آزمایشگاهی که از ضرورتهای در نگهداری الکترونیکی در دریا محسوب میشوند؛
۸- آشنایی با فنون مربوط به لحیم کاری و جدا کردن لحیم، با استفاده از ابزارهایی که شامل: دستگاه های نیمههادی و مدارهای جدید و توانایی به منظور تشخیص این مهم که، مدار برای لحیم کاری و کندن لحیم با ابزار دستی مناسب است؛
۹- ردگیری و تعمیر نواقص در سطح اجزا، در صورت عملی بودن و در سطح صفحه یا مدول الکترونیکی، در سایر موارد؛
۱۰- شناسایی و اصلاح شرایطی که به عیب یابی کمک می کند؛
۱۱- کاربرد روشهای نگهداری، مشتمل بر جلوگیری و اصلاح، برای کلیهی تجهیزات مخابراتی و تجهیزات دریانوردی رادیویی؛ و
۱۲- به کارگیری روشهای کاهش تداخل الکتریکی و الکترو معناطیسی، مانند: اتصال بدنه، تغییر روکش سیمها یا کنار گذاشتن آنها.
متفرقه
۱۴- آگاهی از و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، در هر دو مورد نوشتاری و گفتاری، برای تبادل مخابراتی و اطلاعات مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا به صورت رضایت بخش؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات و مسیرهای مخابراتی مربوط به آنها؛
۳- بقا در دریا، عملیات مربوط به قایقهای نجات، شناورهای نجات، قایقهای بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آنها، با توجهی خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از حریق و اطفای حریق، با توجهی خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده، به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با بروز خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمکهای اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تعییر تاریخ.
آموزش مربوط به گواهینامهی رادیوالکترونیک درجهی دوم
کلیات
۱۵- بهتر است، نیازهای مربوط به سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش، توسط متقاضی، احراز شوند.
۱۶- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعهی الزامات آموزشی، حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۱۷ تا ۲۸ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۱۷- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایهی مورد لزوم، برای استفادهی ایمن و کارآمد از کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد نیاز در سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، که در حمایت از مفاد آموزشی عملی، ارایه شده در بند ۲۷، مکفی باشد.
۱۸- آگاهی به منظور استفاده از، عملیات و نواحی خدماتی سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانهی ماهواره ای، سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
۱۹- آگاهی از اصول الکتریکی و مبانی نظری رادیویی و الکترونیکی، که به منظوراحراز مفاد ارایه شده در بند ۲۰ تا ۲۴ زیر، کافی باشد.
۲۰- آگاهی نظری از تجهیزات مخابرات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: فرستندهها و گیرندههای رادیو تلفنی و رادیو تلگرافی باند باریک چاپ مستقیم، تجهیزات (دی اس سی)، ایستگاههای ارتباطی زمینی کشتی، بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری، سامانه های آنتن دریایی، تجهیزات رادیویی برای شناور بقا به همراه اقلام کمکی، شامل تامین کنندههای نیرو، هم چنین، آگاهی کلی از سایر تجهیزات که در امر دریانوردی الکتریکی مورد استفاده قرار میگیرند، با توجه خاص به نگهداری آنها در شرایط کارایی.
۲۱- آگاهی کلی از عوامل موثر در میزان قابل اتکا بودن، در دسترس بودن سامانه و به کارگیری روشهای نگهداری و استفادهی صحیح از تجهیزات آزمایشی.
۲۲- آگاهی کلی از ریزپردازندهها، و رفع عیوب سامانههایی که از ریزپردازنده استفاده میکنند.
۲۳- آگاهی کلی از سامانه های کنترلی، در تجهیزات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: آزمایش کردن و واکاوی.
۲۴- آگاهی کلی، به منظور استفاده از نرم افزار رایانه ای در تجهیزات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و به کارگیری روشهای مربوط به رفع عیوب ناشی از، بروز اختلال در نرم افزار کنترل تجهیزات.
مقررات و اسناد
۲۵- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیامهای غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روشهای مخابراتی و عملیاتی شرایط اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبهای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریههای دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی، و خدمات ماهوارهای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آییننامهی بین المللی علائم، و به کارگیری جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روشها
۲۶- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- کاربرد روشهای مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار، در سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- روش هایی برای استفادهی اطلاعات پیش بینی پخش امواج، به منظورایجاد بسامدهای بهینهی ارتباطی؛
۳- عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیهی سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روشهای اضطراری و ایمنی و سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم روی یک بسامد دیگر، کنترل یا کار صورت میگیرد؛
۶- کاربرد روشها و سامانه های گزارش دهی؛
۷- به کارگیری روشهای مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۸- استفاده از روشها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۹- آگاهی از علل اعلام هشدارهای اضطراری کاذب، و وسایل جلوگیری از آنها.
عملی
۲۷- بهتر است آموزش عملی، با حمایت کار آزمایشگاهی مناسب، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط عادی انتشار امواج و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمنی کلیهی تجهیزات مخابراتی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و به کارگیری لوازم کمکی آن، از جمله: پیشگیریهای ایمنی؛
۳- مهارت دقیق و کافی در استفاده از صفحه کلید، به منظورتبادل رضایت بخش مخابراتی؛
۴- فنون عملیاتی در:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده به منظور ایجاد یک حالت مناسب عملیاتی، شامل: (دی‌اِس‌سی) و تلگرافی چاپ مستقیم،
۴-۲- حسب مورد، هم محور کردن و تنظیم آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری؛
۵- حسب مورد، نصب، تعمیر و نگهداری آنتن؛
۶- خوانش و درک نمودارهای تصویری، منطقی و مدول ارتباط داخل؛
۷- استفاده و مراقبت از لوازم و ابزارهای آزمایشی مورد لزوم در انجام امور نگهداری الکترونیکی در دریا، در حد تعویض قسمتی از یک دستگاه یا قطعه؛
۸- فنون پایه مربوط به لحیم کاری دستی و جدا کردن لحیم و محدودیت های آنها؛
۹- ردگیری و رفع عیوب، در سطح مدول یا صفحهی مدار؛
۱۰- شناسایی و اصلاح شرایطی که به یافتن عیوب کمک می کند؛
۱۱- روشهای نگهداری پایه، اعم از انواع جلوگیری و اصلاحی، برای کلیهی تجهیزات مخابراتی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و تجهیزات دریانوردی رادیویی؛ و
۱۲- روشهای کاهش تداخل الکترونیکی و الکترومغناطیسی، مانند: اتصال بدنه، روکش سیم و جاگذاری آنها.
متفرقه
۲۸- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای مخابرهی اطلاعات رضایت بخش، مخابرات مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا به صورت رضایت بخش؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای ارتباطی مربوط به آنها؛
۳- بقا در دریا، عملیات مربوط به قایقهای نجات، شناورهای نجات، قایقهای بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آنها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمکهای اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تغییر تاریخ.
آموزش مربوط به گواهینامهی کاربر عمومی
کلیات
۲۹- بهتر است نیازهای سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش، توسط متقاضی احراز شود.
۳۰- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانه جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. در توسعهی برنامههای آموزشی، بهتر است حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۳۱ تا ۳۶ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۳۱- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایهای لازم برای استفادهی ایمن و کارآمد کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد لزوم در سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، که در حمایت از مفاد آموزشی عملی، ارایه شده در بند ۳۵، مکفی باشد.
۳۲- آگاهی به منظور استفاده از عملیات و نواحی خدماتی، سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: خصوصیات سامانهی ماهواره ای، سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و انتخاب مدارهای مخابراتی مناسب.
مقررات و اسناد
۳۳- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا و مقررات رادیویی، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی؛
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیامهای غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روشهای مخابراتی و عملیاتی اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبهای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریههای دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی و خدمات ماهوارهای متحرک دریانوردی؛ و
۳- استفاده از آییننامهی بین المللی علائم، و کاربرد جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روشها
۳۴- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- به کارگیری روشهای مخابراتی و نظام مربوط به جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی؛
۲- کاربرد روش هایی برای استفاده از اطلاعات پیش بینی انتشار امواج، به منظورایجاد بسامدهای بهینهی مخابراتی؛
۳- عهده دار شدن نگهبانی مخابرات رادیویی، مربوط به کلیه سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روشهای اضطراری و ایمنی و سوابق رادیویی؛
۴- استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۵- کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان دست کم روی یک بسامد دیگر، کنترل یا کار میشود؛
۶- به کارگیری روشها و سامانه های گزارش دهی؛
۷- کاربرد روشهای مخابرات رادیویی، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۸- کاربرد روشها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۹- شناسایی علل هشدارهای اضطراری کاذب و وسایل جلوگیری از آنها.
عملی
۳۵- بهتر است آموزش عملی،در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات صحیح و موثر کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، تحت شرایط عادی پخش و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمنی کلیهی تجهیزات مخابراتی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و لوازم کمکی آن، از جمله: پیشگیریهای ایمنی؛
۳- مهارت دقیق و کافی در استفاده از صفحه کلید، به منظورتبادل رضایت بخش مخابراتی؛ و
۴- فنون عملیاتی در:
۴-۱- تنظیم فرستنده و گیرنده، به منظور یک حالت مناسب عملیاتی، از جمله – دی اس سی- و تلگرافی چاپ مستقیم،
۴-۲- حسب مور،د هم محور کردن و تنظیم آنتن،
۴-۳- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی، و
۴-۴- استفاده از بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری؛
متفرقه
۳۶- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی، مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا؛
۲- جفرافیای جهانی، به ویژه مسیرهای کشتیرانی اصلی، خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای مخابراتی مربوط به آن؛
۳- بقا در دریا، عملیات قایقهای نجات، شناورهای نجات، قایقهای بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آنها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛
۶- کمکهای اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی؛ و
۷- زمان جهانی هماهنگ شده، مناطق زمانی جهانی و خط بین المللی تغییر تاریخ
آموزش مربوط به گواهینامهی کاربر محدود
کلیات
۳۷- الزامات سلامت پزشکی، به ویژه شنوایی، دیداری و گفتاری، قبل از شروع آموزش بهتر است توسط متقاضی، احراز شود.
۳۸- بهتر است آموزش مربوط به مفاد کنوانسیون – اس تی سی دبلیو، و کنوانسیون لازم اجرای نجات جان اشخاص در دریا، با توجه خاص به مفاد سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی باشد. بهتر است در توسعهی برنامههای آموزشی، حداقل آگاهی و آموزش ارایه شده در بندهای ۳۹ تا ۴۴ زیر، در نظر گرفته شود.
مبانی نظری
۳۹- آگاهی از اصول کلی و عوامل پایه، از جمله: محدودیت برد – وی اچ اف- و تاثیر ارتفاع آنتن، به منظوراستفادهی ایمن و موثر از کلیهی سامانه های فرعی و تجهیزات مورد لزوم سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، در ناحیهی -ای ۱، که برای حمایت از آموزش ارایه شده در بند ۳۹، زیر کافی باشد.
۴۰- آگاهی به منظور استفاده از، عملیات و نواحی خدماتی ای ۱، سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مانند: سامانه های اخطار هواشناسی و دریانوردی و مدارهای مناسب مخابراتی.
مقررات و اسناد
۴۱- آگاهی از:
۱- کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا، و مقررات رادیویی مربوط به ناحیهی دریایی ای ۱، با تاکید خاص بر:
۱-۱- مخابرات رادیویی اضطراری، بسیار فوری و ایمنی،
۱-۲- اجتناب از تداخل زیان بار، به ویژه در ترافیک ایمنی و اضطراری، و
۱-۳- جلوگیری از ارسال پیامهای غیرمجاز؛
۲- سایر اسناد مربوط به روشهای مخابراتی و عملیاتی اضطرار، ایمنی و خدمات مکاتبهای عمومی، از جمله: هزینه ها، اخطاریههای دریانوردی و پخش اطلاعات هواشناسی در خدمات متحرک دریانوردی، در ناحیهی دریایی ای ۱؛ و
۳- استفاده از آییننامهی بین المللی علائم، و به کارگیری جملات استاندارد مخابرات دریایی سازمان بین‌المللی دریانوردی.
نگهبانی و روشها
۴۲- بهتر است آموزش، در موارد زیر ارایه شود:
۱- کاربرد روشهای مخابراتی و نظام جلوگیری از تداخل زیان بار در سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مورد استفاده در ناحیهی دریایی- ای ۱؛
۲- به کارگیری روشهای مخابراتی وی اچ اف در:
۲-۱- نگهبانی مخابراتی رادیویی، تعویض ترافیک مخابرات رادیویی، به ویژه در ارتباط با روشهای اضطراری، ایمنی و بسیار فوری و سوابق رادیویی،
۲-۲- فراگیری کنترل بسامد اضطراری، در حالی که در همان زمان، دست کم یک بسامد دیگر، کنترل یا کار میشود، و
۲-۳- سامانه – دی اس سی؛
۳- چگونگی استفاده از الفبای صوتی بین المللی؛
۴- کاربرد روشها و سامانه های گزارش دهی کشتی؛
۵- به کارگیری روشهای مخابراتی رادیویی – وی اچ اف، با استفاده از دستورالعمل بین المللی هوانوردی و تجسس ونجات دریانوردی؛
۶- استفاده از روشها و سامانه های پزشکی رادیویی؛ و
۷- شناسایی علل هشدارهای اضطراری کاذب، و لوازم اجتناب از آنها.
عملی
۴۳-
بهتر است آموزش عملی، در موارد زیر ارایه شود:
۱- عملیات موثر و صحیح سامانه های فرعی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، و تجهیزات تشریح شده برای ناحیهی عملیات دریایی کشتی ای ۱، تحت شرایط پخش عادی و تحت شرایط نوعی تداخل؛
۲- عملیات ایمن تجهیزات مخابراتی و لوازم کمکی مربوط به سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، از جمله: پیشگیریهای ایمنی؛ و
۳- به کارگیری فنون عملیاتی، برای استفاده از:
۳-۱- حسب مورد، وی اچ اف، شامل: کانال، زدودن پارازیت و تنظیم حالت مطلوب،
۳-۲- استفاده از دستگاه های نجات رادیویی،
۳-۳- بیکنهای رادیویی نشان دهندهی موقعیت اضطراری، و
۳-۴- گیرندههای ناوتکس.
متفرقه
۴۴- آگاهی از، و یا آموزش مربوط به:
۱- زبان انگلیسی، هم نوشتاری و هم گفتاری، برای تبادل رضایت بخش مخابراتی، مربوط به ایمنی جان اشخاص در دریا؛
۲- خدمات مراکز هماهنگی نجات، و مسیرهای مخابراتی مربوط به آن؛
۳- بقا در دریا، عملیات قایقهای نجات، شناورهای نجات، قایقهای بادی نجات، لوازم شناور و تجهیزات آنها، با توجه خاص به دستگاه های نجات رادیویی؛
۴- جلوگیری از وقوع حریق و اطفای حریق، با توجه خاص به تاسیسات رادیویی؛
۵- اقدامات بازدارنده، به منظور تامین ایمنی کشتی و خدمه، در ارتباط با خطرهای مربوط به تجهیزات رادیویی، از جمله: خطرهای الکتریکی، پرتوافکنی، شیمیایی و مکانیکی؛ و
۶- کمکهای اولیه، از جمله: فنون مربوط به احیای تنفس قلبی.
آموزش مربوط به نگهداری تاسیسات سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، در کشتیها
کلیات
۴۵- با مراجعه به الزامات تعمیر و نگهداری، از مقررهی ۱۵ /۴ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا، و قطعنامه
الف- ۷۰۲(۱۷)، سازمان بین‌المللی دریانوردی راجع به راهنمای تعمیر و نگهداری رادیویی برای سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، مربوط به ناحیههای دریایی ای ۳ و ای ۴، که ضمیمه آن، شامل مفاد زیر است:
«۴.۲ شخصی که برای انجام وظیفهی تعمیر و نگهداری الکترونیکی در دریا تعیین شده، حسب لزوم، بهتر است یا دارای گواهینامهی مناسب مشخص شده بر اساس مقررات رادیویی باشد، یا دارای شایستگی معادل، در زمینهی تعمیر و نگهداری الکترونیکی در دریا، با در نظر گرفتن توصیههای سازمان بین‌المللی دریانوردی، در ارتباط با آموزش این نوع خدمه باشد، که میتواند توسط مرجع دریایی تایید شود،»
۴۶- راهنمای زیر، در مورد شایستگی معادل تعمیر و نگهداری الکترونیکی، برای استفادهی مرجع دریایی، حسب مورد، تهیه شده است.
۴۷- بر اساس آموزشی که در زیر توصیه شده، هیچ شخصی که دارای گواهینامهی کاربر مناسب رادیویی نیست، به منزلهی کاربر تجهیزات رادیویی سامانهی جهانی ایمنی و اضطرار دریانوردی، شایسته محسوب نمی شود.
آموزش تعمیر و نگهداری، معادل گواهینامهی رادیو الکترونیکی درجه یک
۴۸- در تعیین مفاد آموزش، معادل اجزای فهرست شده در گواهینامه رادیو الکترونیکی درجهی یک:
۱- محتوای نظری، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بندهای ۳ تا ۱۰ درج شده؛
۲- محتوای عملی، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بند ۱۳ آمده؛ و
۳- آگاهی متفرقهی در نظر گرفته شده، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بند ۱۴ ارایه شده است.
آموزش تعمیر و نگهداری معادل گواهینامهی رادیو الکترونیکی درجهی دو
۴۹- در تعیین مفاد آموزش معادل اجزای تعمیر و نگهداری گواهینامهی رادیو الکترونیکی درجهی دو:
۱- محتوی نظری، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بندهای ۱۷ تا ۲۴ درج شده؛
۲- محتوی عملی، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بند ۲۷ آمده؛ و
۳- دانش متفرقهی در نظر گرفته شده، دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بند ۲۸ ارایه شده است.
اشخاص با مسئولیت مستقیم
۱- اصطلاح « شخص با مسئولیت مستقیم »، همان طور که در بند ۳ و ۵ مقررهی ۱-۱ /۵ و بند ۳ مقررهی ۱-۲ /۵ درج شده به مفهوم شخصی است که در سمت تصمیم گیرنده در ارتباط با بارگیری، تخلیه، مراقبت در انتقال، جابجایی کالا، شستن مخزن یا سایر عملیات مربوط به کالا قرار دارد.
آموزش آشنایی برای کلیهی خدمهی کشتی حمل مواد نفتی
۲- کلیهی خدمهی کشتی حمل مواد نفتی، بهتر است تحت آموزش آشنایی در کشتی و حسب مورد، در ساحل، قبل از پیوستن به کشتی برای انجام وظیفه، قرار گیرند، که این آموزش، باید توسط خدمهی شایسته و با تجربه در جابه جایی و خصوصیات کالاهای نفتی، شیمیایی یا گاز مایع و روشهای ایمنی مربوط به آنها باشد. این آموزش دست کم میتواند پوشش دهندهی موضوعاتی باشد که در بندهای ۳ تا ۸ زیر، تنظیم شده است.
مقررات
۳- از قوانین کشتی و مقررات دربرگیرندهی ایمنی خدمه در یک کشتی حمل مواد نفتی، واقع در بندر و در دریا آگاه باشد.
خطرهای تهدید کنندهی سلامتی و راههای پیشگیری که در نظر گرفته میشود
۴- خطرهای ناشی از تماس با پوست، استشمام و بلعیدن کالا به طور اتفاقی، خواص زیان بار کالاهایی که حمل میشوند، حوادث مربوط به خدمه و کمکهای اولیه متعاقب آن ها، فهرست کارهای که باید انجام داد و انجام نداد.
جلوگیری از حریق و اطفای حریق
۵- کنترل محدودیت های مربوط به کشیدن سیگار و پختن غذا، منابع آتش افروز، جلوگیری از حریق و انفجار، روشهای اطفای حریق، خاموش کنندههای حریق با قابلیت حمل و تاسیسات ثابت.
جلوگیری از آلودگی
۶- به کارگیری روش هایی که برای جلوگیری از آلودگی آب و هوا پیگیری انجام میشود، و اقداماتی که در حالت نشت کالا انجام میگیرد.
تجهیزات ایمنی و استفاده از آن ها
۷- استفاده مناسب از البسهی حفاظتی و تجهیزات، به هوش آورنده ها، تجهیزات مربوط به نجات و فرار.
روشهای اضطراری
۸- آشناسازی با روشهای طرح اضطراری
ثابت کردن شایستگی
۹- بهتر است فرمانده هر کشتی مواد نفتی، شیمیایی و گاز مایع، مطمئن شود، که افسر یا شخصی که مسئولیت اساسی کالا را بر عهده دارد، دارای گواهینامه ای مناسب، صادر شده یا تایید شده یا معتبر، به نحوی باشد که حسب مورد، بر اساس بند ۳ مقررهی ۱-۱ /۵، بند۵ مقررهی ۱-۱ /۵، یا بند۳ مقررهی ۲-۱ /۵، الزام شده است، و اخیرا تجربهی عملی مکفی در آن نوع کشتی، کسب کرده است تا آن افسر یا شخص، مجاز باشد وظایف ارجاعی را به طور ایمن انجام دهد.
راهنمای مربوط به آموزش تایید شدهی روی کشتی
کلیات
۱۰- هدف از صلاحیت خدمت روی کشتی، ارایهی آموزش و آگاهی به منظور حمل ایمن کالاهای خاص کشتیهای حمل مواد مایع است.
۱۱- به منظورکسب رضایت، در برخورداری از تجربهی مناسب، برای انجام وظایف دریانوردان در خدمت روی یک نوع کشتی حمل مواد مایع با عنایت به بند ۴.۲.۲ مقررهی ۱-۱ /۵، بند ۶.۲.۲ مقررهی ۱-۱ /۵ و بند ۴.۲.۲ مقررهی ۱-۲ /۵، بهتر است، آموزش روی کشتی:
۱- شامل تاکید عملی «تجربهی واقعی» و مرتبط با استخدام دریانورد، یعنی، آموزش در قسمتهای عرشه و موتورخانه باشد که ممکن است با یکدیگر تفاوت داشته باشند؛
۲- تحت نظارت خدمهی شایسته و با تجربه در جابه جایی، ویژگیها و روشهای ایمنی کالاهایی باشند، که در حال حمل با کشتی است؛
۳- روی کشتی حمل مواد مایعی باشد که حمل کنندهی محصولات در ارتباط با گواهینامه مهارت یا سند شناسایی مورد نظر وی به منظور دست یابی در کشتی حمل مایع است، و بهتر است، چنان باشد که تجهیزات خاص کشتی را عملیاتی کند، اما در بین سفرهایی که کشتی در حال حمل مواد مایع انجام میدهد، بتواند در طول قسمتی از سفر باشد که با آب توازن دریانوردی می کند؛
۴- شامل شرکت دریانوردان، دست کم در سه عملیات بارگیری و تخلیه باشد؛ و
۵- دست کم پوشش دهندهی موضوعاتی، طبق معیارهای آموزش روی کشتی باشد که در بند ۱۹ تنظیم شده است.
۱۲- به هیچ وجه، برنامه آموزش روی کشتی، نباید موثر در امور ایمنی یا قابلیت دریانوردی شناور باشد.
برنامهی آموزشی روی کشتی
۱۳- بهتر است فراگیران، سمت فوق العاده ای داشته باشند (یعنی، فراگیران، هیچ وظیفهی دیگری، به غیر از تعهد به برنامهی آموزشی و وظایف اضطراری نداشته باشند).
۱۴- بهتر است برنامه آموزشی روی کشتی، از سوی شرکتی مدیریت و هماهنگی شود که بر روی کشتی آن شرکت، به عنوان شناور آموزشی، خدمت دریانوردی انجام میشود.
۱۵- بهتر است در کلیهی اوقات فراگیران، از دو نفر مشخص که مسئولیت مستقیم مدیریت برنامهی آموزشی روی کشتی را بر عهده دارند آگاه باشند. یکی از آنان افسر دریاپیما شایسته ای باشد، که به عنوان «افسر آموزش کشتی»، یاد میشود، و زیر نظر فرمانده، برنامه آموزشی را نظارت و سازمان دهی می کند. شخص دوم نیز، توسط شرکت به عنوان «افسر آموزش شرکت» انتخاب میشود، و دارای مسئولیت کلی برنامهی آموزشی و هماهنگ کنندهی امور با سازمان های آموزشی است.
۱۶- بهتر است فراگیران، دارای یک دفترچهی سوابق آموزشی تایید شده باشند، تا سوابق جامعی از آموزش عملی و تجارب خود در دریا را در آن ثبت کنند. بهتر است دفترچهی سوابق آموزشی، طوری تنظیم شود، که فراگیران بتوانند اطلاعات کاملی از وظایف و کارهایی که ممکن است به عهده بگیرند، و پیشرفت آموزشی تا پایان دوره را در اختیار داشته باشند؛ دفترچه سوابق آموزشی، بهتر است پس از تکمیل، توسط فرمانده ظهر نویسی شود؛ دفترچهی سوابق آموزشی تایید شده، ارایه دهندهی گواهی منحصر به فردی از ساختار برنامه آموزشی به پایان رسیده است، که منجر به صدور گواهینامه مربوط در آموزش پیشرفته به منظورعملیات کالای کشتی حمل مایع خواهد بود.
۱۷- در طول مدت اجرای برنامهی آموزشی روی کشتی، بهتر است فراگیران، تعلیمات در مورد بارگیری، تخلیه، مراقبت در انتقال، جابه جایی کالا، تمیز کردن مخزن یا سایر عملیات مربوط به کالای کشتی حمل مواد مایع را فرا بگیرند، تا اطمینان حاصل شود که تجربهی به دست آمده، دست کم معادل آن است که طی مدت سه ماه خدمت عادی، به دست میآید.
۱۸- اگر معیار سه مرتبه تخلیه و سه مرتبه بارگیری در مدت یک ماه آموزش روی کشتی به دست نیاید، بهتر است این مدت، تا حصول معیار، به طور رضایت بخش ادامه یابد.
معیارهای آموزشی روی کشتی
۱۹- بهتر است آموزش روی کشتی، دست کم فراهم کنندهی آگاهی و تجربهی قابل قبول در ارتباط با نوع خاص کشتی حمل مواد مایع، در موارد زیر باشد:
۱- ایمنی
۱-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- سامانهی مدیریت ایمنی کشتی
۲- کاربرد روشها و تجهیزات مربوط به اطفای حریق در کالاهای خاص
۳- به کارگیری روشهای مربوط به کمکهای اولیه حمل کالاهای خاص، از جمله: راهنمای کمکهای اولیهی پزشکی، برای استفاده در حوادث ناشی از کالاهای خطرناک
۴- مقابله با خطرهای تهدید کنندهی کشتی یا کالای خاص، از جمله، وضع مقررات مربوط به کشیدن سیگار، خالی شدن اکسیژن فضا، ایجاد مسمومیت و خواب آلودگی بر اثر حمل کالاهای هیدروکربنی
۵- به کارگیری سامانهی ارزیابی خطر
۶- صدور مجوز کار، از جمله کار پرتنش و روشهای ورود به فضاهای بسته
۷- استفاده از تجهیزات مربوط به محافظتهای فردی
۱-۲- موارد اضافی برای کشتیهای حمل گاز مایع
۱- خطرها و پیشگیریهای مربوط به جابه جایی و انبارش کالاها در درجهی حرارت خیلی سرد
۲- ساختار، کالا، مخازن کالا و خطوط لوله
۲-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل گاز مایع
۱- ساختار بدنه یا مخزن و محدودیت ها
۲- اتصالات کالا
۳- خواص و خطرهای وابسته به حمل انواع کالاها، از جمله، استفاده از برگههای مربوط به اطلاعات ایمنی مواد.
۴- خطرهایی که عملیات کالا (مانند: وارد کردن یا خارج کردن گاز / تمیز کردن مخزن) میتواند برای سامانه های تهویهی هوای مناطق مسکونی، در پی داشته باشد، و اقداماتی که برای محدود کردن این خطرها انجام میشود
۵- سامانهی آب توازن، و پیکره بندی کالا
۶- تلمبهها و تجهیزات وابسته به آن
۷- تجهیزات خاص وابسته به عملیات کالا
۸- ویژگیهای ساختار مخازن و اثرات آنها بر عملیات کالا
۲-۲- موارد اضافی، برای کشتیهای حمل گاز مایع
۱- استفاده از تفکیک، جداسازی و هوا بندها به منظورنگهداری مناطق ایمن گازی
۲- مخازن کالا، موانع داخلی، فضاهای عایق بندی شده، و شیرهای ایمنی خطوط لوله و سامانه های بیرون راندن بخار
۳- کمپرسورهای بخار کالا، و تجهیزات وابسته به آن
۳- تعادل و تراز
۳-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مایع
۱- اطلاعات مربوط به تعادل کشتیهای حمل مواد مایع، و تجهیزات مربوط به محاسبه آنها
۲- اهمیت نگهداری سطوح تنش، در حدود قابل قبول
۳- خطرهای تاثیر سطح آزاد، و اثرات به هم خوردن کالای مایع
۴- عملیات کالا
۴-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- طراحی از قبل برای بارگیری یا مراقبت در انتقال، عملیات تخلیه یا توازن
۲- نگهداری سوابق
۳- روشهای شروع و توقف، از جمله: توقف اضطراری
۴- توجه لازم، به منظور ترتیبات مهار درخلال عملیات کالا
۵- الزامات مربوط به گازگیری و خنثی سازی و خطرهای مربوط به آن ها
۶- بارگیری کالا، از جمله عملیات تخلیه از بالا
۷- تخلیهی کالا، از جمله: عملیات آبگیری و تمیز کردن
۸- نظارت بر کالا در حین عملیات تخلیه یا بارگیری، از جمله: نمونه برداری، حسب مورد
۹- سامانه های آژیر، و اندازه گیری مخزن
۱۰- خطرهای ناشی از تخلیهی الکترواستاتیکی و جلوگیری از آن ها
۱۱- عملیات گرفتن و تخلیهی آب توازن
۱۲- الزامات مربوط به تعمیر و نگهداری، از جمله: بازرسی روکش مخازن
۴-۲- موارد اضافی برای کشتیهای حمل مواد شیمیایی
۱- پلیمریزاسیون، سازگاری کالا، سازگاری با روکش مخزن و سایر واکنش ها
۲- کاربرد کاتالیزورها و بازدارنده ها
۳- پراکندگی گاز یا بخار
۴-۳- موارد اضافی برای کشتیهای حمل گاز مایع
۱- پلیمریزاسیون، سازگاری کالا، سازگاری با روکش مخزن و سایر واکنش ها
۲- کاربری کاتالیزورها و بازدارنده ها
۳- علل فشار برگشتی و اثرات افزایش ناگهانی فشار
۴- استفاده از گاز متصاعد شده، به عنوان سوخت
۵- انتشار گاز یا بخار
۶- عملیات گازگیری و سرد کردن
۷- عملیات و نگهداری، تجهزات مایع سازی مجدد
۸- درک و استفاده از، سامانهی حفاظتی انتقال
۴-۴- موارد اضافی برای کشتیهای حمل مواد نفتی
۱- سامانه های شستن نفت خام
۵- تمیز کردن یا شستن مخزن
۵-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- سامانه های تمیز کردن مخزن و تجهیزات نصب شده روی کشتی حمل مواد مایع
۲- طراحی از قبل به منظور عملیات شستن یا تمیز کردن مخزن
۳- روشهای شستن مخزن، از جمله: گازگیری و خنثی سازی مخزن
۴- کنترل مخزن جمع آوری آب شستشو، یا تولید مواد زاید
۵- خطرهای الکترو استاتیک
۶- الزامات مربوط به تمیز نگهداری محیط
۷- الزامات نگهداری
۵-۲- موارد اضافی برای کشتیهای حمل مواد شیمیایی
۱- خارج کردن بازدارندهها و باقیمانده ها
۲- استفاده از جاذب ها، مایعات تمیز کننده و شوینده ها
۵-۳- موارد اضافی، برای کشتیهای حمل گاز مایع
۱- گاز داغ، یا باقیمانده مایع جوش آمده، و فرایند برگشت به حالت گاز
۶- سامانه های گاز خنثی
۶-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل گاز مایع
۱- سامانه یا سامانه های خنثی سازی و تجهیزات نصب شده روی کشتیهای حمل گاز مایع
۲- خطرهای وابسته به فضاهای خنثی سازی شده، با توجه ویژه به ورود ایمن به داخل مخازن
۳- گازگیری، نگهداری اتمسفر خنثی و عملیات خارج کردن گاز
۴- الزامات نگهداری
۷- جلوگیری از آلودگی و کنترل
۷-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- طرحها و اسناد بین المللی، مقررات دولت پرچم و شرکت
۲- عملیات سامانه های جلوگیری از آلودگی کشتی حمل مواد مایع و تجهیزات، از جمله: کنترل تخلیه
۳- عملیات تجهیزات محدود کننده آلودکی کشتیهای حمل مواد مایع
۸- دستگاهها و تجهیزات کشف گاز
۸-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- استفاده و کالیبره کردن، واکاوی کننده گاز به منظور استفاده توسط اشخاص، قابل حمل و ثابت، با توجه خاص به تجهیزات کنترل هیدروکربن و اکسیژن
۲- عملیات، نگهداری و محدودیت اندازه گیری سطح کالای موجود در مخزن، سامانه های آژیر سطح کالا و اندازه گیری درجهی حرارت
۸-۲- موارد اضافی، برای کشتیهای حمل گاز مایع
۱- عملیات و نگهداری، اندازه گیری درجهی حرات بدنه
۹- انتشارات
۹-۱- کلیهی انواع کشتیهای حمل مواد مایع
۱- انتشارات بین المللی، دولت صاحب پرچم و شرکت، در ارتباط با عملیات کشتی حمل مواد مایع، از جمله: سولاس، مارپل و دستورالعمل های راهنمای قابل اعمال
۲- دستورالعمل های عملیات و نگهداری خاص تجهیزات روی کشتی
۳- استانداردهای صنعتی موجود و آییننامهی اجرای کار ایمن (مانند آی‌سی‌اِس، اُسی‌آی‌ا‌ِم‌اِف، اِس‌آی‌جی‌تی‌‌تی‌اُ).
آموزش عملیات کشتی حمل مواد نفتی
۲۰- مفاد آموزش مورد لزوم، مندرج در بندهای ۲.۲ و ۴.۳ مقررهی ۱-۱ /۵، در رابطه با کشتیهای حمل مواد نفتی، بهتر است در طراحی آموزشی، طوری تنظیم شود، که برای کلیهی اعضای درگیر، به روشنی نشان دهندهی اهداف آموزشی باشد. آموزش، حسب مورد، ممکن است در ساحل یا روی کشتی انجام شود. بهتر است این آموزش، با دستور کار عملی در کشتی و حسب مورد، در تاسیسات مناسب ساحلی تکمیل شود. بهتر است کلیهی مراحل آموزشی و دستورات کاری، توسط کارکنان شایسته و با تجربهی کافی ارایه شود.
۲۱- تا حد امکان، بهتر است در این آموزش، از عملیات روی کشتی و دستورالعمل های تجهیزاتی، فیلمها و وسایل کمک آموزشی بصری استفاده شود؛ هنچنین، می توان فرصتهایی را برای بحث در مورد قسمتهایی که توسط سازمان ایمنی، روی کشتی انجام میشود، و نقش افسران ایمنی و کارگروه‌های (کمیتههای) ایمنی، در نظر گرفت.
آموزش کشتیهای حمل مواد شیمیایی
۲۲- مفاد آموزش مورد لزوم، مندرج در بندهای ۲.۲ و ۶.۳ مقررهی ۱-۱ /۵، در رابطه با کشتیهای حمل مواد شیمیایی، بهتر است در طراحی آموزشی، طوری تنظیم شود که برای کلیهی اعضای درگیر، به روشنی نشان دهندهی اهداف آموزشی باشد. آموزش، حسب مورد، ممکن است در ساحل یا روی کشتی انجام شود. بهتر است این آموزش، با دستور کار عملی در کشتی و حسب مورد، در تاسیسات مناسب ساحلی تکمیل شود. بهتر است کلیهی مراحل آموزشی و دستورات کاری، توسط کارکنان شایسته و با تجربهی کافی ارایه شود.
۲۳- تا حد امکان، بهتر است در این آموزش، از عملیات روی کشتی و دستورالعمل های تجهیزاتی، فیلمها و وسایل کمک آموزشی بصری استفاده شود؛ همچنین می توان فرصتهایی را برای بحث، در مورد قسمتهایی که توسط سازمان ایمنی روی کشتی انجام میشود و نقش افسران ایمنی و کارگروههای (کمیتههای) ایمنی، در نظر گرفت.
اطفای حریق پیشرفته
۱- برای افسران و خدمهی کشتیهای مسافری، بهتر است ارایهی آموزش اضافی، با پررنگ کردن مشکلات مربوط به اطفای حریق همراه باشد، از جمله: دسترسی به فضاهای بسته و جلوگیری از گسترش حریق به فضاهای مجاور.
کنترل خسارت
۲- در توسعهی استانداردهای شایستگی، ارایه شده در بخشهای الف-۱ /۲، الف-۲ /۲ و الف-۲ /۳، به منظور دست یابی به سطح مورد لزوم آگاهی نظری، درک و کارایی حرفه ای، به منظور کنترل خسارت و یکپارچگی در ضد نفوذ آب بودن کشتی، بهتر است شرکت ها و آموزشگاه ها، حداقل آگاهی، درک و کارایی حرفه ای برای کنترل خسارت و یکپارچگی ضد نفوذ آب را آن طور که در زیر ارایه شده، در نظر بگیرند.
صلاحیت
به حداقل رساندن خطر آب گرفتگی و ماندن در حالت آمادگی، به منظورمقابله با وضعیتهای اضطراری، شامل: شرایط وارد آمدن خسارت به یکپارچگی ضد نفوذ پذیری آب کشتی.
آگاهی، درک و کارآیی حرفه ای
۱- سازمان دهی و طرح های کنترل خسارت در کشتی.
۲- سامانه های کنترل خسارت، تجهیزات (کمدها) و مسیرهای فرار اضطراری.
۳- اجزا کلیدی در نگهداری تعادل و یکپارچگی ضد نفوذ پذیری آب.
۴- اهمیت ایمن سازی در مقابل آب گرفتگی و نگهداری مرزهای ضد نفوذ پذیری آب.
۵- اقداماتی که باید در حالتهای انفجار، به گل نشستن، تصادم، یا حریق در کشتی انجام داد.
۶- فنون کنترل خسارت، سازگار با تجهیزات روی کشتی، شامل: سامانه های خن کشتی و پمپ ها.
راهنمای مربوط به آموزش افسران و ملوانان مسئول جابه جایی کالا، در کشتیهای حمل کنندهی عناصر خطرناک و مضر، به صورت جامد فله
۱- بهتر است آموزش به دو قسمت تقسیم شود، قسمت کلی، شامل: اصول مربوط، و قسمت دیگر، در خصوص اعمال آن اصول در عملیات کشتی. کلیهی مراحل آموزش و تعلیم، بهتر است توسط کارکنانی انجام گیرد، که تجربهی مناسب و شایستگی لازم را داشته باشند و حداقل موضوعات ارایه شده، در بندهای ۲ تا ۱۴ زیر را، پوشش دهند.
اصول
خصوصیات و خواص
۲- خصوصیات فیزیکی و خواص شیمیایی مهم عناصر خطرناک و مضر، که بتوانند به طور مکفی، ارایه دهندهی درک پایه از خطرها و خطرهای ذاتی باشند.
طبقه بندی مواد دارای خطرهای شیمیایی
۳- طبقههای ۴ تا ۹ کالاهای خطرناک سازمان بین‌المللی دریانوردی و خطرهای وابسته به هر طبقه و موادی که فقط به صورت حجیم مضر میباشند، در آییننامهی بین المللی کالاهای فلهای جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، آمده است.
خطرهای سلامتی
۴- خطرناک در صورت تماس با پوست، استشمام، هضم و پرتو افکنی.
کنوانسیون ها، مقررات و توصیه ها
۵- آشناسازی کلی با الزامات مربوط، در فصلهای ۲-۲ و ۷ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا – ۱۹۷۴ برابر با ۱۳۵۳ (اصلاح شده).
۶- استفادهی کلی و آشناسازی، با آییننامهی بین المللی کالاهای فله جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، با توجه خاص به:
۱- ایمنی خدمه، شامل: تجهیزات ایمنی، لوازم اندازه گیری، استفاده از آنها و به کار گیری عملی و تفسیر نتایج؛
۲- خطرهای ناشی از حمل کالاهایی که در انبار کشتی تمایل به جابه جایی دارند؛ و
۳- موادی که دارای خطرهای شیمیایی هستند.
اعمال مقررات در کشتی
طبقه ۴-۱- جامدات آتش زا
طبقه ۴-۲- عناصری که قادر به احتراق ناگهانی هستند
طبقه ۴-۳- عناصری که در تماس با آب، گازهای آتش زا متصاعد میکنند
۷- حمل، چینش و کنترل درجهی حرارت، به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم پاشیدگی؛ طبقههای چینش، پیشگیریهای کلی چینش، از جمله آنهایی که قادر به واکنش خود به خود و عناصر مربوط به آنها بوده، الزامات جداسازی، به منظورجلوگیری از گرما و آتش گرفتن، تصاعد گازهای سمی و آتش زا و تشکیل ترکیبات انفجاری.
طبقه ۵-۱- عناصر اکسید کننده
۸- حمل، چینش و کنترل درجهی حرارت، به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم پاشیدگی، طبقههای چینش، پیشگیریهای کلی چینش و الزامات جداسازی به منظور اطمینان از تفکیک آنها از مواد محترقه، از اسیدها و منابع گرمازا به منظورجلوگیری از حریق، انفجار و تشکیل گازهای سمی.
طبقه۶-۱- عناصر سمی
۹- آلوده شدن مواد غذایی، محل های کار و مناطق مسکونی و تهویه.
طبقه ۷- مواد رادیو اکتیو
۱۰- شاخص حمل و نقل، چینش انواع سنگهای معدنی و عصاره‌ها (کنسانتره‌ها)، چینش و جداسازی آنها از محل اشخاص، فیلم عکاسی خام، ظروف و مواد غذایی، طبقههای چینش، الزامات کلی چینش، الزامات خاص چینش، الزامات تفکیک و فواصل جداسازی، تفکیک از سایر کالاهای خطرناک.
طبقه ۸ – عناصر خورنده
۱۱- خطرهای ناشی از عناصر خیس شده
طبقه ۹ – اقلام و عناصر خطرناک متفرقه
۱۲- موارد و خطرهای وابسته؛ خطر موادی که تنها به صورت حجیم خطرناک هستند (آییننامهی بین المللی کالاهای فله‌ای جامد مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی)، پیشگیریهای کلی و خاص، پیشگیریهای حمل و نقل و درزمان کار، الزامات جداسازی.
روشهای مقابله با شرایط اضطراری و پیشگیریهای ایمنی
۱۳- ایمنی الکتریکی در فضاهای کالا، پیشگیریهایی که برای ورود به فضاهای بسته، که ممکن است فاقد اکسیژن باشند، در نظر گرفته میشوند؛ اتمسفرهای آتش زا یا سمی، احتمال اثرات حریق در حمل عناصر مربوط به هر طبقه، استفاده از روشهای مقابله با شرایط اضطراری در کشتیهای حامل کالاهای خطرناک، طرح های اضطراری و روش هایی که در زمان حوادث، شامل: عناصر خطرناک و مضر به کار برده میشوند و حسب مورد، استفاده از اطلاعات اختصاصی در آییننامهی بین المللی کالاهای فله جامد دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی.
کمکهای اولیهی پزشکی
۱۴- راهنمای کمکهای اولیه پزشکی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، برای اعمال در شرایط وقوع حوادث، شامل: کالاهای خطرناک (راهنمای کمکهای اولیه پزشکی) و استفاده و اعمال آن به همراه سایر راهنمایها و توصیههای پزشکی رادیویی.
راهنمای مربوط به آموزش افسران و ملوانان مسئول، برای جابه جایی کالا، در کشتیهای حامل عناصر بسته بندی شدهی خطرناک و مضر
۱- بهتر است آموزش به دو قسمت تقسیم شود: قسمت کلی، شامل: اصول مربوط و قسمت دیگر، در خصوص اعمال آن اصول در عملیات کشتی. کلیهی مراحل آموزش و تعلیم، بهتر است توسط پرسنلی انجام گیرد که تجربهی مناسب و شایستگی لازم را داشته باشد و دست کم موضوعات ارایه شده در بندهای ۲ تا ۱۹ زیر را، پوشش دهند.
اصول
خصوصیات و خواص
۲- خصوصیات فیزیکی و خواص شیمیایی مهم عناصر خطرناک و مضر، که بتواند به طور مکفی، ارایه دهندهی درک پایه از خطرهای و خطرهای ذاتی باشد.
طبقه بندی عناصر خطرناک و مضر و مواد دارای خطرهای شیمیایی
۳- طبقههای ۱ تا ۹ کالاهای خطرناک، مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی و خطرهای وابسته به هر یک از آن طبقه ها.
خطرهای تهدید کنندهی سلامتی
۴- خطرناک در صورت تماس با پوست، استشمام، هضم و پرتو افکنی.
کنوانسیون ها، مقررات و توصیه ها
۵- آشنا سازی کلی با الزامات مربوط، از فصول ۲-۲ و ۷ کنوانسیون نجات جان اشخاص در دریا – ۱۹۷۴ برابر با ۱۳۵۳، و ضمیمهی ۳ مارپل ۷۸ /۷۳، شامل: اجرای آن بر اساس آییننامهی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی.
استفاده و آشناسازی با آییننامهی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی
۶- آگاهی کلی از الزامات آییننامهی بین المللی کالاهای خطرناک دریایی، در ارتباط با اظهارنامه، اسناد، بسته بندی، برچسب و پلاکارد زنی، بارگُنج‌های (کانتینرهای) حمل کالاو بسته بندی وسایط نقلیه، مخازن قابل حمل، بارگُنج‌های (کانتینرهای) مخزنی و وسایط نقلیهی مخزن دار و سایر واحدهای حمل، مورد استفاده برای عناصر خطرناک.
۷- دانش شناخت، علامت گذاری و برچسب زنی، به منظور چینش، محکم نمودن، تفکیک و جداسازی کالا در انواع مختلف کشتی، مندرج در آیین نامه بین المللی کالاهای خطرناک دریایی.
۸- ایمنی خدمه، شامل: تجهیزات ایمنی، دستگاه های اندازه گیری، استفاده از آن ها، کاربرد عملی و تفسیر نتایج.
اعمال مقررات در کشتی
طبقهی ۱ – مواد منفجره
۹- شامل شش بخش خطرناک و ۱۳ گروه سازگار؛ بسته بندی و انبار مهمات برای حمل مواد خطرناک؛ قابلیت استفادهی ساختاری از وسایط نقلیه و بارگُنج‌های (کانتینرهای) حمل کالا؛ مفاد مربوط به چینش، از جمله: ترتیبات خاص برای چینش روی عرشه و زیر عرشه؛ جداسازی از کالاهای خطرناک طبقههای دیگر در محدودهی طبقهی ۱ و از کالاهای بی خطر؛ حمل و چینش روی کشتیهای مسافری؛ مناسب بودن فضاهای کالا؛ پیشگیریهای امنیتی؛ پیشگیریهایی که در طول بارگیری و تخلیه در نظر گرفته شوند.
طبقهی ۲ – گازها (فشرده، مایع، یا محلول تحت فشار)، آتش زا، غیر آتش زا، غیر سمی و سمی
۱۰- انواع کپسولهای تحت فشار و مخازن قابل حمل، با استفاده از لوازم بستن و فشار شکن؛ طبقههای چینش، پیشگیریهای کلی چینش، شامل: آنهایی که مورد استفاده برای حمل گازهای سمی و آتش زا و گازهایی که آلوده کننده دریایی میباشند.
طبقهی ۳ – مایعات آتش زا
۱۱- بسته بندی، بارگُنج‌های (کانتینرهای) مخزن دار، مخازن قابل حمل و وسایط نقلیهی جاده ای؛ طبقههای چینش، شامل: الزامات خاص برای محفظهی درونی پلاستیکی؛ پیشگیریهای کلی چینش، شامل: آنهایی که برای آلود کننده دریایی کاربرد دارد؛ الزامات جداسازی؛ ییشگیریهایی که هنگام حمل مایعات آتش زا در درجهی حرارتهای زیاد در نظر گرفته میشوند.
طبقهی ۴-۱- جامدات آتش زا
طبقهی ۴-۲- عناصر قادر به احتراق ناگهانی
طبقهی ۴-۳- عناصری که در تماس با آب، گازهای آتش زا متصاعد میکنند
۱۲- انواع بسته بندی ها؛ حمل و چینش تحت درجه حرارتهای کنترل شده به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم گسیختگی؛ طبقههای چینش؛ پیشگیریهای کلی چینش، شامل آنهایی که برای عناصر خود واکنشی و سایر عناصر مربوط، آلوده کنندههای دریایی و مواد منفجرهی خنثی شده، کاربرد دارد؛ الزامات جداسازی به منظورجلوگیری از گرما و آتش گیری، تصاعد گازهای آتش زا یا سمی و تشکیل ترکیبات انفجاری.
طبقهی ۵-۱- عناصر اکسید کننده
طبقهی ۵-۲- پر اکسیدهای آلی
۱۳- انواع بسته بندی ها؛ حمل و چینش تحت درجه حرارتهای کنترل شده به منظورجلوگیری از احتمال انفجار و از هم گسیختگی؛ طبقههای چینش؛ پیشگیریهای کلی چینش، شامل آنهایی که برای آلوده کنندههای دریایی، کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی به منظوراطمینان از جداسازی با مواد قابل احتراق، از اسیدها و منابع گرمازا به منظورجلوگیری از حریق، انفجار و تشکیل گازهای سمی؛ پیشگیریهایی به منظوربه حداقل رساندن اصطکاک و ضربه، که میتواند موجب از هم گسیختگی شود.
طبقهی ۶-۱- عناصر سمی
طبقهی ۶-۲- عناصر عفونت زا
۱۴- انواع بسته بندی ها، طبقههای چینش؛ پیشگیریهای کلی چینش، شامل آنهایی که در مورد مواد سمی، مایعات آتش زا و آلوده کنندهای دریایی کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی، به ویژه توجه به این که خصوصیات مشترک مربوط به این عناصر، توانایی آنها در مرگ یا صدمه به سلامتی انسانها میشود؛ انجام اقدامات پاک سازی در شرایط نشت.
طبقهی ۷ – مواد رادیو اکتیو
۱۵- انواع بسته بندی ها؛ شاخص حمل در ارتباط با چینش و جداسازی؛ چینش و جداسازی آنها از اشخاص، فیلم عکاسی خام و ظرفها و مواد غذایی؛ طبقههای چینش؛ الزامات کلی چینش؛ الزامات جداسازی و فواصل جداسازی؛ جداسازی از سایر کالاهای خطرناک.
طبقه ۸ – عناصر خورنده
۱۶- انواع بسته بندی ها، طبقههای چینش؛ پیشگیریهای کلی چینش، شامل آنهایی که در مورد خورنده ها، مایعات آتش زا و آلوده کنندههای دریایی کاربرد دارند؛ الزامات جداسازی، توجه خاص به این که خصوصیات مشترک این عناصر، توانایی آنها در وارد آوردن خسارت شدید به سلول زنده است.
طبقه ۹ – مواد و عناصر خطرناک متفرقه
۱۷- مثالهایی از خطرها، شامل: خطرهای ناشی از آلوده کنندههای دریایی
پیشگیریهای ایمنی و روشهای مقابله با شرایط اضطراری
۱۸- ایمنی الکتریکی در فضاهای کالا؛ پیشگیریهایی که برای ورود به فضاهای بسته، که ممکن است، فاقد اکسیژن باشند در نظر گرفته میشوند، اتمسفرهای آتش زا یا سمی؛ اثرات احتمالی نشت یا حریق در زمان حمل عناصر هر طبقه؛ بررسی وقایع روی عرشه یا زیر عرشه؛ استفاده از روشهای مربوط به مقابله با شرایط اضطراری مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی برای کشتیهای حامل کالاهای خطرناک؛ طرحها و روشهای مقابله با شرایط اضطراری که در صورت بروز حوادث شامل: عناصر خطرناک باید پیگیری شود.
کمکهای اولیه پزشکی
۱۹- راهنمای مربوط به کمکهای اولیه پزشکی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی، برای استفاده در حوادث شامل کالاهای خطرناک به منظور استفاده و کاربرد، به همراه سایر راهنماها و توصیههای پزشکی توسط رادیو.
راهنمای مربوط به آموزش و شایستگیهای فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری در شناورهای پشتیانی فرا ساحل
۱- اهمیت دارد که فرماندهان و افسران شاغل در عملیات پشتیانی فرا ساحل، از تجربهی مربوط یا آموزش قبل از عهده داری وظایف روی شناورهای پشتیبانی فرا ساحل برخوردار باشند. بهتر است، تاکید بر تجربهی عملیاتی روی واحد، یا ترکیبی از تجربه عملیاتی و آموزش با سامانه شبیه ساز باشد.
۲- بهتر است فرماندهان و افسران، از خصوصیات کنترلی و قابلیت مانور خاص، که بین شناورهای پشتیانی فرا ساحل مشترک است، آگاهی داشته باشند.
۳- بیش از انجام عملیات پشتیبانی فرا ساحل، بهتر است فرمانده و افسران:
۱- از صنعت فرا ساحل و واژه های مورد استفاده در عملیات مختلف، آگاهی داشته باشند؛
۲- از اهمیت نگهداری فاصلهی عملیاتی ایمن، در کلیهی اوقات هنگام کار در تاسیسات یا محل فرا ساحل آگاهی لازم داشته باشند؛
۳- از مانور شناور و ماندن در محل مورد نظر، تحت شرایط مختلف هوا آگاهی داشته باشند؛
۴- عوامل طراحی خاص این شناورها را درک کنند؛ و
۵- از نیاز برخورداری از عدم نادیده گرفتن و چشم انداز نواحی کار به طور نامحدود، آگاهی لازم را داشته باشند.
۴- هنگام حضور روی شناور پشتیبانی فرا ساحل، بهتر است فرمانده و افسران:
۱- از خصوصیات راهبری و رفتار شناورهای مجهز به سامانه یهای مختلف نیروی محرکه آگاهی داشته باشند؛ و
۲- قادر به انجام عملیات با شناور پشتیبانی فرا ساحل، در نزدیکی تاسیسات فرا ساحل و سایر شناورها باشند.
۵- بهتر است فرمانده، این موضوع را درک کند، که سایر خدمهی روی شناور و مشغول در عملیات پشتیبانی فرا ساحل، نیازمند آشنایی با وظایف خود هستند.
عملیات مربوط به کار با لنگردر شناورهای پشتیبانی فرا ساحل
۶- اهمیت دارد که فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، در شناورهای پشتیبانی فرا ساحل که وظیفهی عملیات مربوط به کار با لنگر را به عهده دارند، دارای تجربه و آموزش مربوط به آن باشند.
۷- بیش از انجام عملیات مربوط به کار با لنگر، بهتر است فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری:
۱- از خصوصیات راهبری کشتی، در ارتباط با کار با عملیات لنگر در موارد زیر، آگاهی کامل داشته باشند؛ اما نمی توان این آگاهی را تنها به موارد زیر محدود کرد:
۱-۱- دریانوردی و ماندن در یک موقعیت،
۱-۲- راهبری کشتی،
۱-۳- آگاهی کامل از تعادل شناورهای پشتیبانی فرا ساحل، به ویژه ترکیب زاویهی کم حداکثر جی‌زد، عرشهی باز پایین و نیروهای بزرگ خارجی. استفاده از محاسبه گر بارگیری و اختلاف بین کشتی با انعطاف پذیری کم و کشتی سرسخت و محیط کار مطلوب روی عرشه. کاهش بالقوهی تعادل، با استفاده از دستگاه های ضد خمش عرضی کشتی، و
۱-۴- عملیات در مناطق خطرناک چاههای نفتی، شامل: شناخت محل هر گونه خطوط لوله یا سایر ساختارهای روی بستر دریا، در ناحیه ای که احتمال استفاده از لنگرها یا سایر تجهیزات مهار وجود دارند؛ و
۲- آگاهی کامل در استفاده از کلیهی وسایل و سامانه های نصب شده در کشتی مورد نظر و درگیر کار با لنگر، از جمله، شامل: تواناییها و محدودیت های آنها در موارد زیر، و نه تنها محدود به آن ها:
۲-۱- استفاده از نیروهای مختلف رانش، سنتی یا سمت (ازیموت)،
۲-۲- برداشتن، راهبری، بلند کنندهی سنگین، یدک کشی، کار با لنگر و انداختن لنگرها برای دکلهای فرا ساحل، دوبهها و تاسیسات،
۲-۳- یدک کشی دکل ها، دوبهها و سایر شناورها،
۲-۴- عملیات بلند کردن و یدک کشی توسط دوارها تا کشش ۶۰۰ متریک تن،
۲-۵- آگاهی از جزییات کامل، عملیات اصلی یدک کشی- و دوارهای مرتبط با کار لنگر؛ به ویژه کاربرد دستگاه های محدود کنندهی فشار بار و سامانه های رهاسازی و تجهیزات وابسته، مانند: میخهای / میلههای یدک کشی و متوقف کننده ها، و
۲-۶- تفاوت مهم بین رها سازی اضطراری قلابهای یدک کشتی و دوارها
۸- فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، هنگامی که مسئولیت راهبری کار با لنگر را به عهده میگیرند، بهتر است تجربهی مناسب و مکفی، تحت نظارت در چند جابه جایی دکل، که از نظر مرجع دریایی مناسب در نظر گرفته شود را دارا باشند. آموزش، ممکن است به طور تکمیلی، با گذراندن یک دورهی شبیه ساز انجام شود.
راهنمای مربوط به آموزش فرماندهان و افسران کشتی هایی که در آبهای قطبی، عملیات انجام میدهند
۱- مهم است که فرماندهان، افسران نگهبان مسئول ناوبری و افسران نگهبان مسئول موتور روی کشتی هایی که در آبهای قطبی تردد میکنند، آموزش و تجربهی مربوط به آن را به قرار زیر گذرانده باشند:
۱- بیش از عهده داری وظایف روی این کشتی ها:
۱-۱- برای فرماندهان و افسران نگهبان مسئول ناوبری، آموزش، شامل ارایهی دانش پایه، حداقل در ارتباط با موضوعات اشاره شده در بندهای ۲ تا ۱۱ زیر باشد، و
۱-۲- برای افسران نگهبان مسئول موتور، آموزش، شامل ارایهی دانش پایه، حداقل در ارتباط با موضوعات اشاره شده در بندهای ۳، ۶، ۱۰ و ۱۱ زیر باشد.
۲- فرماندهان و افسران سر مهندس، بهتر است دارای تجربهی مناسب و مکفی در عملیات کشتیهای واقع در آبهای قطبی باشند.
خصوصیات یخ- مناطق یخی
۲- تفسیرهای مختلف از نقشههای مناطق یخی و آگاهی از محدودیت های اطلاعات هواشناسی و اقیانوس شناسی، فیزیک یخ، تشکیل، رشد، سنوات و مراحل ذوب؛ انواع یخ و تراکم آن ها؛ فشار یخ؛ میزان اصطکاک حاصل از یخ پوشیده شده با برف؛ مفهوم مه پاش یخ و بالا آمدن یخ؛ پیشگیریها علیه بالا آمدن یخ و کاهش نتایج آن؛ طرز رفتار یخ در نواحی و فصول مختلف، از جمله تفاوت بین قطب شمال و جنوب؛ تشخیص نتایج تغییر سریع در شرایط یخ و هوا؛ حرکت کوههای یخی و تودهی یخ.
عملکرد کشتی در یخ و هوای سرد
۳- خصوصیات شناور؛ انواع شناور، طراحیهای بدنه؛ الزامات مربوط به یخ تقویت شده؛ کلاس یخ در موسسات رده بندی مختلف- کلاس قطبی و مقررات محلی؛ محدودیت های کلاسهای یخ؛ زمستانی شدن و آمادگی شناور؛ عملکرد سامانهی درجه حرارت کم.
طراحی سفر و مسیر عبور برای یک کشتی در یخ
۴- در صورت امکان تهیهی طرح مسیر عبور و راههای ایمن، به منظوراجتناب از رویارویی با یخ، شامل: تفسیر فرمهای مختلف تصویر یخ و داده، برای افزایش آمادگی برای طراحی راهبردی مسیر عبور؛ ورود یخ از آب ازاد به منظوراجتناب از رویارویی با کوههای یخی و شرایط خطرناک یخ؛ دریانوردی، تعیین زمان ایمن یا غیر ایمن برای ورود به مناطق دارای یخ یا کوههای یخی، به علت تاریکی، موج، مه یا فشار یخ.
عملیات و راهبری کشتی در یخ
۵- آمادگی و ارزیابی خطر بیش از نزدیک شدن به آبهای یخ بسته؛ عملیات بدون کمک شناورها با کلاس یخ متفاوت در انواع یخ مختلف؛ سرعت ایمن در منطقه ای که یخ یا کوههای یخی وجود دارند؛ مخابره با کشتی یخ شکن و سایر شناورها؛ دریانوردی در مناطق مختلف متراکم و پوشیده از یخ؛ آگاهی از افزایش انرژی حرکتی؛ استفاده از کوههای یخی به منظور پناه گیری و دسترسی از راه تودهی یخی.
۶- استفاده از انواع مختلف سامانهی جلوبرنده و سکان، شامل: آگاهی از قدرت و محدودیت های مربوط به توانایی سامانه؛ استفاده از سامانه های زاویهی خمش و تراز کشتی، فشار بار روی موتور و مسایل سرمایشی.
مقررات و توصیه ها
۷- الزامات محلی برای ورود به مناطق مختلف، شامل: معاهدهی قطب جنوب؛ توصیهها و مقررات بین المللی.
محدودیت های تجهیزاتی
۸- استفاده از کمکهای دریانوردی زمینی و خطرهای وابسته در آبهای قطبی؛ اشتباهات قطب نما در عرضهای بالا؛ تمایز بین اهداف راداری و ویژگیهای یخ در پارازیتهای یخی؛ محدودیت های سامانه های موقعیت یاب الکترونیکی در عرض بالا؛ محدودیتها در نقشههای دریایی و توضیحات راهنما؛ محدودیتها در سامانه های مخابراتی.
پیشگیریهای ایمنی و روشهای مقابله با شرایط اضطراری
۹- در دسترس بودن اطلاعات آب‌نگاری (هیدروگرافی) کافی به منظور برخورداری از دریانوردی ایمن؛ پیشگیریهای لازم در زمان دریانوردی در آبهایی که به اندازهی کافی نقشه برداری نشده اند؛ محدودیت های مربوط به آمادگی و مسئولیت تجسس و نجات، شامل: سامانه جهانی اضطرار و ایمنی دریانوردی ناحیه ی- ای ۴، و محدودیت تسهیلات ارتباطی تجسس و نجات؛ آگاهی از طرح اقتضایی؛ آگاهی از روشهای یدک کشی؛ ارزش تماس با سایر کشتیها و سازمان محلی تجسس و نجات؛ تشخیص خطر، هنگامی که خدمه در معرض درجهی حرات کم قرار میگیرند؛ روشها و فنون ترک کشتی و بقا در یخ؛ مشکل خستگی خدمه به علت صدا و لرزش؛ حمل منابع اضافی، مانند: سوخت، غذا و لباس بیشتر؛ اگاهی از نتایج مخرب ناشی از حوادث در آبهای قطبی.
۱۰- ایجاد روشهای انجام ایمن کار، آگاهی از خسارت وارده به تجهیزات و بدنه که به طور معمول حادث میشود و چگونگی اجتناب از آنها؛ محدودیت های مربوط به سامانه های اطفای حریق.
بررسیهای محیط زیستی
۱۱- مناطق دریایی حساس برای تخلیه؛ مناطق ممنوعه برای کشتیرانی که بهتر است از تردد در آن اجتناب شود؛ نواحی خاص مقرر در کنوانسیون مارپل؛ محدودیت های تجهیزات مربوط به نشت نفت؛ طرح مبتنی بر پذیرش افزایش حجم زباله، آب خن، لجن سوخت، فاضلاب و غیره؛ نتایج آلودگی در هوای سرد.
جلوگیری از حریق و اطفای حریق
۱- بهتر است آموزش جلوگیری از حریق و اطفای حریق، الزامی توسط بخش الف-۱ /۶، شامل: حداقل اجزای نظری و عملی مندرج در بندهای ۲ تا ۴ زیر باشد.
آموزش نظری
۲- بهتر است آموزش نظری پوشش دهندهی موارد زیر باشد:
۱- عوامل سه گانهی حریق و انفجار (مثلث حریق): سوخت؛ منبع آتش افروز؛ اکسیژن؛
۲- منابع آتش افروز: شیمیایی؛ بیولوژیکی؛ فیزیکی؛
۳- مواد آتش زا؛ آتشزایی؛ نقطهی آتشگیری؛ درجهی حرارت سوختن؛ سرعت سوختن؛ مقدار گرما؛ حد پایین آتشزایی؛ حد بالای آتشزایی؛ گسترهی آتشزایی؛ خنثی سازی؛ الکتریسیتهی ساکن؛ نقطهی اشتعال؛ آتشگیری خود به خود؛
۴- خطر و گسترش حریق، توسط تابش گرما، انتقال گرما و هدایت گرما؛
۵- واکنش؛
۶- طبقه بندی حریق و کاربری مواد خاموش کننده؛
۷- علل اصلی حریق روی کشتی ها؛ چکه کردن نفت در موتورخانه؛ سیگار کشیدن؛ افزایش زیاد گرما (یاتاقان ها)؛ دستگاه های آشپزخانه (اجاق ها، هود یا دودکش ها، سرخ کردن، صفحات داغ، غیره)؛ آتش گیری ناگهانی (کالا، مواد زاید، غیره)؛ کار داغ (جوشکاری، برش، غیره)؛ لوازم برقی (اتصال کوتاه، تعمیرات غیر حرفه ای)؛ واکنش، خود گرمایی و آتش گیری خود به خود؛ ایجاد جرقه یا حریق عمدی؛ الکتریسیتهی ساکن؛
۸- جلوگیری از حریق
۹- سامانه های کشف حریق و دود؛ آژیرهای اعلام آتش خود به خود؛
۱۰- تجهیزات اطفا حریق، شامل:
۱۰-۱- تاسیسات ثابت روی کشتی و محل های آن ها؛ ایستگاههای حریق، هیدرانت ها؛ فلنج بین المللی اتصال به ساحل؛ تاسیسات خفه کردن حریق، دی اکسید کربن، فوم؛ سامانهی افشانهی آب با فشار در فضاهای طبقه بندی شدهی خاص و غیره؛ سامانهی آب پاش اتوماتیک؛ تلمبهی اضطراری حریق؛ ژنراتور اضطراری؛ پخش کنندهی پودر شیمیایی؛ رئوس مطالب کلی دستگاه های متحرک مورد لزوم و در دسترس؛ سامانهی مه پاش با فشار زیاد؛ فوم با انبساط زیاد؛ لوازم پیشرفته و تجهیزات جدید،
۱۰-۲- لباس آتش نشآن ها، تجهیزات شخصی؛ دستگاه تنفسی؛ وسایل به هوش آوردن؛ ماسک و کلاه ضد دود؛ طناب نجات و طناب مهار ضد حریق؛ و محل آنها روی کشتی، و
۱۰-۳- تجهیزات کلی، از جمله لولههای آتش نشانی، نازلها یا سرشلنگ ها، اتصالات، تبرهای مورد استفاده در اطفای حریق؛ خاموش کنندههای قابل حمل حریق؛ پوششها یا روکشهای خفه کنندهی حریق؛
۱۱- ترتیبات و ساختار، شامل: مسیرهای فرار؛ تجهیزات خارج کردن گاز مخازن؛ تقسیم بندی ساختاری طبقهی – ای، بی و سی؛ سامانه های گاز خنثی؛
۱۲- سازمان اطفای حریق کشتی، شامل: آژیر کلی؛ طرح های کنترل حریق، ایستگاههای تجمع و وظایف هر یک از افراد؛ ارتباطات، از جمله ارتباط کشتی با ساحل در زمان حضور در بندر؛ روشهای ایمنی پرسنلی؛ تمرینهای زمان بندی شده روی کشتی؛ سامانه های گشت؛
۱۳- آگاهی عملی از روشهای به هوش آوردن؛
۱۴- روشهای اطفای حریق، شامل: به صدا در آوردن آژیر؛ شناسایی و جدا کردن محل؛ به آب انداختن؛ بازدارنده؛ سرمایش؛ خفه کردن حریق؛ خاموش کردن؛ نگهبانی به منظور عدم آتش گیری مجدد؛ خارج کردن دود؛ و
۱۵- مواد اطفای حریق، شامل: آب، جت پاش جامد، افشانه، مه، آب گرفتگی؛ فوم با انیساط زیاد، متوسط و کم؛ دی اکسید کرین؛ فوم تشکیل دهنده لایه آبی؛ پودر شیمیایی خشک؛ تجهیزات و پیشرفتهای جدید علمی.
آموزش عملی
۳- بهتر است آموزش عملی ارایه شده در زیر، در فضاهایی برگزار شود، که به طور واقعی، شرایط آموزش را ایجاد میکنند (مانند: شرایط شبیه سازی شده روی کشتی)، و در هر زمانی عملی و امکان پذیر باشد؛ بهتر است در تاریکی و هم چنین، در روشنایی روز انجام شود و بتواند به فراگیران توانایی زیر را بدهد:
۱- استفاده از انواع خاموش کنندههای قابل حمل؛
۲- استفاده از لوازم خود تنفسی؛
۳- خاموش کردن حریقهای کوچکتر، مانند: حریقهای برقی، حریقهای نفتی و حریقهای پروپین؛
۴- خاموش کردن آتشهای گسترده با آب (جت و نازلهای مه پاش)؛
۵- خاموش کردن حریق با فوم، پودر، یا هر گونه مادهی شیمیایی دیگر؛
۶- ورود و عبور از میان محفظه ای که در آن، فوم با انبساط زیاد تزریق شده است، همراه با طناب نجات، اما بدون لوازم مربوط به تنفس؛
۷- اطفای حریق در فضاهای بستهی پر از دود، پوشیدن لوازم خود تنفسی؛
۸- خاموش کردن آتش با آب مه پاش یا هر گونه مواد اطفای حریق مناسب، در کابین محل مسکونی یا موتورخانهی شبیه سازی شده با حریق و دود غلیظ؛
۹- خاموش کردن حریق نفت با مانیتور مه پاش و سر شیلنگهای افشانهای؛ پودر شیمیایی خشک یا مانیتور فومپاش؛
۱۰- انجام عملیات نجات در فضای پر از دود، پوشیدن لوازم تنفسی.
کلیات
۴- بهتر است فراگیران، از لزوم حفظ حالت آمادگی روی کشتی، اگاهی پیدا کنند.
کمکهای اولیهی مقدماتی
۵- آموزش کمکهای اولیه مقدماتی مورد لزوم مندرج در مقررهی ۱ /۶، به عنوان قسمتی از آموزش پایه، بهتر است در مراحل اولیه، آموزش شغلی، ترجیحا در طول آموزش و قبل از اعزام به دریا ارایه شود، تا دریانوردان بتوانند به محض رو به رو شدن با حوادث یا سایر اضطرارهای پزشکی و تا حضور شخصی که در استفاده از کمکهای اولیهی پزشکی مهارت دارد، یا حضور شخصی که عهده دار مراقبت پزشکی روی کشتی است، اقدامات فوری را انجام دهند.
ایمنی شخصی و مسئولیتهای اجتماعی
۶- بهتر است مراجع دریایی، اهمیت ارتباطات و مهارت در زبان را به منظور برقراری ایمنی جان اشخاص و حفاظت از مایملک در دریا و جلوگیری از آلودگی دریایی در نظر داشته باشند. با توجه به خصوصیت بین المللی بودن صنعت دریانوردی، اتکا به ارتباطات بیانی از کشتی به کشتی و از کشتی به ساحل، افزایش استفاده از خدمهی با زبانهای مختلف، و توجه به این که اعضا خدمه بهتر است قادر به ارتباط با مسافران در هنگام اضطرار باشند، تصویب یک زبان مشترک برای ارتباطات دریانوردی، میتواند موجب ارتقای کار ایمن توسط کاهش خطر اشتباه انسانی در تبادل اطلاعات اساسی شود.
۷- زبان انگلیسی اگر چه جهانی نیست، اما با کار مشترک، به سرعت میتواند به منزلهی یک زبان استاندارد ارتباطی برای مقاصد ایمنی دریانوردی شود، که قسمتی از این روند به خاطر استفاده از جملات استاندارد ارتباط دریایی مصوب سازمان بین‌المللی دریانوردی است.
۸- بهتر است مراجع دریایی، توجه به منافعی کنند که در اثر حصول اطمینان از توانایی دریانوردان، حداقل در استفاده از لغات انگلیسی مقدماتی، با تاکید بر واژها و شرایط دریایی حاصل میشوند.
راهنمای مربوط به حداقل الزامات اجباری، برای آموزش و تعلیمات در زمینهی امنیت کلیهی دریانوردان
آشناسازی و اگاهی امنیتی
۱- دریانوردان و خدمهی روی کشتی به منزله کارشناس امنیتی محسوب نمی شوند و هدف مفاد این کنوانسیون یا آیین نامه نیز، این نیست که آنها را تبدیل به متخصص امنیتی کند.
۲- بهتر است دریانوردان و خدمه روی کشتی، آموزش مکفی مربوط به امنیت یا آموزش دستورالعملها و آشنایی در ارتباط با آنها را فرا گیرند، به طوری که با آگاهی ودرک مطلوب از انجام وظایف محوله به آن ها، به طور جمعی کمک به ارتقای امنیت دریانوردی کنند.
۳- دریانوردانی که برای آنان وظایف امنیتی تعیین نمی شود، بهتر است آموزش یا تعلیمات مبنی بر آگاهی امنیتی، تنظیم شده در بخش الف-۶ /۶، را دست کم یک بار در طول دورهی خدمت خود به پایان رسانند. اگر دریانوردان یا خدمهی روی کشتی، الزامات مقررهی ۶ /۶، در خصوص آشنایی با امنیت را احراز کرده و در تمرینها و مانورهای مورد لزوم، به موجب آییننامهی بین المللی امنیت بنادر و کشتیها شرکت کنند، لزومی به گذراندن دورهی مجدد یا تجدید اعتبار این آموزش نخواهند داشت.
دریانوردانی که وظایف امنیتی برای آنها تعیین میشود
۴- اصطلاح « با وظایف تعیین شدهی امنیتی » در بخش الف-۶ /۶، بیان کننده وظایف خدمه ای است، که دارای وظایف امنیتی و مسئولیتهای خاص، طبق طرح امنیت کشتی هستند.
۵- بهتر است دریانوردان با وظایف امنیتی تعیین شده، آموزش تنظیم شده در بخش الف -۶ /۶، را دست کم یک بار در طول دورهی خدمت خود به پایان برسانند. اگر دریانورد یا خدمهی روی کشتی، الزامات مقررهی ۶ /۶، در خصوص آشنایی با امنیت را احراز کرده و در تمرینها و مانورهای مورد لزوم، به موجب آییننامهی بین المللی امنیت بنادر و کشتیها شرکت کنند، لزومی به گذراندن دورهی مجدد یا تجدید اعتبار این آموزش نخواهند داشت.
۶- آنان که ارایه دهندهی «آموزش آشنایی با موارد امنیتی»، طبق بخش الف-۶ /۶ هستند، لزومی ندارد که از آنها خواسته شود الزامات مربوط به مقررهی ۶ /۱، یا بخش الف-۶ /۱، را احراز کنند.
۷- در شرایط خاص و ضروری، هنگامی که لازم است وظایف مربوط به امنیت روی کشتی، توسط شخصی به عهده گرفته شود که برای انجام وظایف مربوط به امنیت، شایسته است، و چنین شخصی به طور موقت در دسترس نباشد، مرجع دریایی، میتواند یک دریانورد بدون وظایف امنیتی تعیین شده را، مشروط بر این که آگاه به طرح امنیتی کشتی باشد، تا بندر بعدی یا برای مدت زمانی که از ۳۰ رو