ماده واحده قانون اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (آی. اس. پی. اس) مصوب ۱۳۹۶

ماده واحده – اصلاحات مقررات بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا (موضوع پیوست قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به مقررات یاد شده مصوب ۱۳۷۳/۲/۲۷) موضوع قطعنامه شماره (۱) فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ (برابر با ۲۱ آذر ۱۳۸۱) و آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (آی. اس. پی. اس) موضوع قطعنامه شماره (۲) فراهمایی (کنفرانس) یاد شده به شرح پیوست تصویب میشود.
تبصره – در اجرای این معاهده (کنوانسیون) و اصلاحات بعدی آن رعایت اصول هفتاد و هفتم (۷۷) و یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران الزامی است.
بسم الله الرحمن الرحیم
قطعنامه های فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) مصوب دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱)
قطعنامه شماره ۱ فراهمایی (کنفرانس)
(مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۱۳۸۱/۹/۲۱)
تصویب اصلاحات پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)
فراهمایی (کنفرانس)،
با در نظر داشتن اهداف و اصول منشور سازمان ملل متحد در ارتباط با حفظ صلح و امنیت بین المللی و بسط روابط دوستانه و همکاری میان کشورها،
با ابراز نگرانی عمیق نسبت به افزایش اقدامات تروریستی در سطح جهان در تمامی اشکال آن که موجب به خطر افتادن یا از بین رفتن جان افراد بی گناه، تهدید آزادی های اساسی، و خدشه دار شدن جدی حیثیت انسانی میگردد،
با آگاهی از مفهوم و اهمیت کشتیرانی در تجارت جهانی و اقتصاد، در نتیجه، با قصد حفاظت از زنجیره عرضه در سرتاسر جهان در برابر هرگونه نقض ناشی از حملات تروریستی علیه کشتیها، بنادر، پایانه های فراساحلی یا دیگر تسهیلات،
با عنایت به این که اعمال غیرقانونی علیه دریانوردی، ایمنی و امنیت جان اشخاص و اموال را به خطر می اندازد، به طور جدی بر عملیات خدمات دریایی تاثیر میگذارد و موجبات سلب اطمینان مردم جهان را نسبت به ایمنی دریانوردی فراهم مینماید،
با عنایت به این که وقوع چنین اعمالی موجب نگرانی شدید کل جامعه بین المللی میشود همچنین با علم به اهمیت فعالیت اقتصادی و کارآمد در تجارت جهانی،
با اعتقاد به نیاز عاجل به توسعه همکاری های بین المللی میان کشورها جهت تدوین و اتخاذ تدابیر عملی و موثر، علاوه بر آنهایی که توسط سازمان بین المللی دریانوردی (که از این پس «سازمان» نامیده میشود) تصویب شده، جهت پیشگیری و مقابله با اعمال غیرقانونی علیه کشتیرانی به مفهوم جامع آن،
با یادآوری قطعنامه شماره (۲۰۰۱) ۱۳۷۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد، مصوب ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱، (۱۳۸۰/۷/۶) مبنی بر درخواست از کشورها جهت انجام اقداماتی به منظور جلوگیری و مقابله با اعمال تروریستی، شامل درخواست از کشورها در اجرای کامل معاهده های (کنوانسیون های) ضد تروریستی،
با توجه به اقدام مشترک گروه هشت در زمینه امنیت حمل و نقل (به ویژه، در بخش امنیت دریانوردی مربوط به آن) که توسط رهبران گروه هشت در خلال نشست سران در کاناناسکیس، آلبرتا (کانادا) در ژوئن ۲۰۰ (خرداد ۱۳۸۱) مورد تایید واقع شد،
با یادآوری بند (پ) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) آن طور که اصلاح شده، (که از این پس «معاهده (کنوانسیون») نامیده میشود) در ارتباط با رویه اصلاح معاهده (کنوانسیون) توسط فراهمایی دولتهای متعاهد،
با توجه به قطعنامه (۲۲) ۹۲۴.الف با عنوان «بازنگری اقدامات و روشهای جلوگیری از اعمال تروریستی که امنیت مسافرین و خدمه و ایمنی کشتی را به مخاطره می اندازد»، مصوب مجمع سازمان در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰/۸/۲۹)، که در میان سایر امور:
(الف) نیاز به بازنگری آن توسط سازمان، با هدف بازنگری اقدامات بین المللی فنی و حقوقی موجود و در نظر گرفتن اقدامات جدید مناسب، جهت جلوگیری و مقابله با تروریسم علیه کشتیها و ارتقای امنیت روی خشکی و روی کشتی جهت کاهش خطر برای مسافرین، خدمه و کارکنان بندری روی کشتیها و در مناطق بندری، و کشتیها و بار آنها را تصدیق مینماید؛ و
(ب) از کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان، کارگروه حقوقی، کارگروه تسهیل درخواست می کند که تحت رهبری شورا، و با اولویت تام، بازنگری آن را بر عهده بگیرند تا معلوم شود که آیا نیازی به روزآمد سازی اسناد موضوع بندهای آغازین قطعنامه فوق الذکر و دیگر اسناد سازمان که در حیطه آنها میباشد وجود دارد یا ندارد و یا دیگر اقدامات امنیتی را تصویب نمایند و با توجه به چنین بازنگری، اقدام لازم را معمول دارند؛
با مشخص کردن این که قطعنامه (۱۴) ۵۸۴ الف با عنوان اقدامات مربوط به جلوگیری از اعمال غیرقانونی که ایمنی کشتیها و امنیت مسافرین و خدمه آنها را به مخاطره می اندازد، بخشنامه ام اس سی.۴۴۳ در خصوص اقدامات جلوگیری از اعمال غیرقانونی علیه مسافرین و خدمه روی کشتیها و بخشنامه ام اس سی.۷۵۴ در خصوص امنیت کشتیهای مسافری تفریحی از میان اسناد سازمان با مفاد قطعنامه (۲۲) ۹۲۴.الف مرتبط میباشند،
با یادآوری قطعنامه (۵) با عنوان «اصلاحیه های آتی فصل (۱۱) معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، در زمینه اقدامات ویژه جهت افزایش ایمنی دریانوردی» که توسط فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳) تصویب شد.
با در نظر داشتن این که اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون) پیشنهاد و به کلیه اعضای سازمان و کلیه دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) ابلاغ شد،
۱- طبق جزء (۲) بند (پ) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون)، که متن آن به پیوست این قطعنامه میباشد، را تصویب مینماید؛
۲- طبق قسمت (ب ب) ردیف (۲) جزء (۶) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون) تصمیم میگیرد که اصلاحیه های فوق الذکر باید در تاریخ اول ژانویه ۲۰۰۴ (۱۳۸۲/۱۰/۱۱) پذیرفته شده تلقی شوند، مگر این که، پیش از آن تاریخ، بیش از یک سوم دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) یا دولتهای متعاهد که مجموع ناوگان تجاری آنها از پنجاه درصد (۵۰ %) ظرفیت ناخالص کشتیرانی تجاری جهانی کمتر نباشد، اعتراض خود را به آن اصلاحیه ها ابراز نموده باشند؛
۳ – از دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) درخواست می نمایند، طبق ردیف (۲) جزء (۷) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، اصلاحیه های مذکور در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۳/۱۱) به محض پذیرش طبق بند (۲) فوق، لازم الاجراء خواهد شد؛
۴ – از دبیرکل سازمان درخواست مینماید که در طبق جزء (۵) بند (ب) ماده (۸) معاهده (کنوانسیون)، نسخ موثق این قطعنامه و متن اصلاحیه های مندرج در پیوست را برای تمام دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال دارد؛
۵ – به علاوه از دبیرکل درخواست مینماید که نسخ این قطعنامه و ضمائم آن را به تمام اعضای سازمان که جزء دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.
پیوست
اصلاحیه های پیوست معاهده (کنوانسیون) بین المللی
ایمنی جان اشخاص در دریا مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده
مقرره ۱۹ – الزامات حمل سامانه ها و تجهیزات ناوبری روی کشتی
۱- بند زیر جایگزین جزء های موجود (۴) و (۵) و (۶) بند (۲. ۴. ۲) میشود:
«۴. در مورد کشتیها، به غیر از کشتیهای مسافری و نفتکشها (تانکرها)، با ظرفیت ناخالص ۳۰۰ تن و بیشتر اما با ظرفیت ناخالص کمتر از ۰۰۰ /۵۰ تن، پیش از اولین بازرسی تجهیزات ایمنی» [پاورقی ۱] پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) یا تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۱۰/۱۰)، هر کدام زودتر باشد؛ و»
۱ – اولین بازرسی تجهیزات ایمنی یعنی اولین بازرسی سالیانه، اولین بازرسی ادواری یا اولین بازرسی مجدد تجهیزات ایمنی، هر کدام که پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) موعد آن باشد، و به علاوه در مورد کشتیهای تحت ساخت، یعنی بازرسی اولیه
۲ – جمله جدید زیر به انتهای جزء (۷) موجود بند (۴. ۲) اضافه میشود:
کشتیهای مجهز به (اِی آی اِس) (سامانه شناسایی خودکار) باید سامانه (سیستم) (اِی آی اِس) را در همه اوقات به حالت فعال (روشن) نگه دارند مگر زمانی که موافقتنامه ها، قواعد یا استانداردهای بین المللی به جهت حفاظت از اطلاعات ناوبری، آن را پیش بینی کند.»
۳ – فصل (۱۱) موجود مجدداً شماره گذاری شده و به فصل (۱- ۱۱) تغییر مییابد.
مقرره ۳ – شماره شناسایی کشتی
۴ – متن زیر پس از عنوان مقرره اضافه میشود:
«بندهای (۴) و (۵) در مورد تمامی کشتیهایی که این مقرره در مورد آنها اعمال میشود اعمال میگردد. کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) باید با الزامات بندهای (۴) و (۵) پیش از اولین حوضچه خشک برنامه ریزی شده کشتی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) مطابقت نمایند.»
۵ – متن موجود بند (۴) حذف میشود و متن جدید زیر درج میگردد:
«۴. شماره شناسایی کشتی باید به صورت دائم علامت گذاری شود:
۱- در مکانی قابل دید در (عقب) پاشنه کشتی یا روی هر یک از دیواره های بدنه، سمت چپ و راست وسط کشتی، بالای عمیق ترین خط بار تعیین شده یا هر یک از طرفهای روسازه، سمت چپ و راست یا روبروی روسازه یا، در مورد کشتیهای مسافری، روی یک سطح افقی قابل دید از راه هوا؛ و
۲ – در یک مکان با قابلیت دسترسی آسان روی یکی از دیواره های عرضی انتهایی فضای موتورخانه، آن طور که در مقرره (۳۰. ۳) فصل (۲ – ۲) شرح داده شده، یا روی یکی از پوششهای درب انبارها، در مورد نفتکشها (تانکرها)، در تلمبه خانه یا، در مورد کشتیهای دارای فضای رورو، آن طور که در مقرره (۴۱. ۳) فصل ۲ – ۲ تعریف شده است روی یکی از دیواره های عرضی انتهایی فضاهای رورو
۱. ۵ علامت گذاری دائمی باید کاملاً قابل دید بوده، از دیگر علامت گذاری های روی بدنه مشخص تر بوده و باید با رنگی متفاوت رنگ آمیزی شود.
۲. ۵ علامت گذاری دائمی موضوع بند (۱. ۴) نباید کمتر از ۲۰۰ میلی متر ارتفاع داشته باشد. علامت گذاری دائمی موضوع بند (۲. ۴) نباید کمتر از ۱۰۰ میلی متر ارتفاع داشته باشد. عرض علامت گذاری ها باید با ارتفاع آن، متناسب باشد.
۳. ۵ علامت گذاری دائمی میتواند از طریق حروف برجسته یا حک کردن یا از طریق نقش انداختن یا سوراخ کردن روی فلز (پانچ کردن) یا هرگونه روش مشابه دیگر علامت گذاری شماره شناسایی کشتی ایجاد شود که اطمینان حاصل شود که علامت گذاری به راحتی قابل پاک کردن نمیباشد.
۴. ۵ در کشتیهای ساخته شده از موادی به غیر از فولاد یا فلز، مرجع دریایی باید روش علامت گذاری شماره شناسایی کشتی را تایید نماید. »
۶- مقرره جدید (۵)، پس از مقرره (۴) موجود به شرح زیر اضافه میشود:
مقرره ۵ – ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی
۱. برای هر کشتی که فصل (۱) در مورد آن اعمال میشود، باید یک ثبت مستمر تاریخچه کشتی صادر شود.
۱. ۲ هدف از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی، تهیه یک تاریخچه ثبت شده روی کشتی در ارتباط با اطلاعات مندرج در آن میباشد.
۲. ۲ برای کشتیهای ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید، حداقل، حاوی تاریخچه کشتیها از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) باشد.
۳. ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید توسط مرجع دریایی برای هر کشتی که محق به برافراشتن پرچم آن میباشد، صادر شود و باید حداقل شامل اطلاعات زیر باشد:
۱ – نام کشوری که کشتی محق به برافراشتن پرچم آن میباشد؛
۲ – تاریخی که در آن کشتی به نام آن کشور ثبت شده؛
۳ – شماره شناسایی کشتی طبق مقرره (۳)؛
۴ – نام کشتی؛
۵ – بندری که در آن کشتی ثبت میشود؛
۶ – نام مالک (مالکین) ثبت شده و نشانی (نشانی های) ثبت شده آنان؛
۷ – نام اجاره کننده (اجاره کنندگان) ثبت شده دربست کشتی و نشانی (نشانی های) ثبت شده آنها، چنانچه عملی باشد؛
۸ – نام شرکت کشتیرانی آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده، نشانی ثبت شده آن و نشانی (نشانی هایی) که از آنجا فعالیت های مدیریت ایمنی انجام میشود؛
۹ – نام موسسه (موسسات) رده بندی که کشتی در آنجا رده بندی شده است؛
۱۰ – نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده ای که سند انطباق (یا سند انطباق موقت) را که در آیین نامه مدیریت ایمنی کشتیها به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۹) مشخص شده برای شرکتی که از کشتی بهره برداری می کند، صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده اند که بر اساس آن این سند صادر شده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده سند باشد.
۱۱ – نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان شناخته شده ای که گواهینامه مدیریت ایمنی (یا گواهینامه موقت مدیریت ایمنی) را که در آیین نامه مدیریت ایمنی کشتیها به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۹) مشخص شده، برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که ممیزی را انجام داده اند که بر آن اساس گواهینامه صادر شده است، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهینامه باشد؛
۱۲ – نام مرجع دریایی یا دولت متعاهد یا سازمان امنیتی شناخته شده ای که گواهینامه بین المللی امنیت کشتی (یا گواهینامه موقت بین المللی امنیت کشتی) که در بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس به نحو موصوف در مقرره (۱) فصل (۲ – ۱۱) مشخص شده، را برای کشتی صادر کرده است و نام گروهی که کار تایید را انجام داده اند که بر آن اساس گواهینامه صادر شده، اگر آن گروه، گروهی غیر از گروه صادرکننده گواهینامه باشد؛ و
۱۳ – تاریخی که در آن کشتی از ثبت آن کشور در میآید.
۱. ۴ هرگونه تغییرات در رابطه با اطلاعات موضوع بندهای (۴. ۳) تا (۱۲. ۳) باید در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی درج گردد به نحوی که اطلاعات روزآمد و موجود را همراه با تاریخچه تغییرات، در اختیار بگذارد.
۲. ۴ در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (۱. ۴)، مرجع دریایی باید در اسرع وقت که عملاً ممکن است که نباید بیش از سه ماه از تاریخ تغییر مربوط باشد، برای کشتیهایی که حق برافراشتن پرچم آن را دارند، یک نسخه بازنگری و روزآمد شده ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی یا اصلاحات مربوط آن، را صادر کند.
۳. ۴ در صورت هرگونه تغییر در رابطه با اطلاعات موضوع بند (۱. ۴)، مرجع دریایی که قصد دارد یک نسخه بازنگری و روزآمد شده از خلاصه تاریخچه کشتی تهیه نماید، به شرکتی که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده یا فرمانده کشتی اختیار داده و ملزم خواهد نمود تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را اصلاح نموده تا اینکه تغییرات مربوط را منعکس نماید. در چنین مواردی پس از این که ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی اصلاح شد، شرکت باید، بدون تاخیر، مرجع دریایی را نیز مطلع نماید.
۱. ۵ ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید به زبان انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی باشد. به علاوه ترجمه ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی به زبان رسمی یا زبانهای مرجع دریایی ممکن است تهیه شود.
۲. ۵ ثبت مستمر تاریخچه کشتی باید طبق نمونه تهیه شده توسط سازمان بوده و باید طبق راهکارهای تهیه شده توسط سازمان نگهداری شود. هرگونه اطلاعات قبلی موجود در ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی نباید تغییر داده شود، حذف یا به هر نحوی پاک یا مخدوش شود.
۶. هنگامی که یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد یا کشتی به مالک دیگری فروخته میشود (و یا تصدی آن را اجاره کننده دربست دیگری بر عهده میگیرد) یا شرکت کشتیرانی دیگری مسئولیت بهره برداری کشتی موردنظر را بر عهده میگیرد، ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی باقی بماند.
۷. هنگامی که قرار است یک کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال یابد، شرکت باید به مرجع دریایی، نام کشوری که کشتی قرار است به پرچم آن کشور منتقل شود را اطلاع دهد تا مرجع دریایی بتواند برای آن کشور یک نسخه از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی را در مدت زمانی که کشتی تحت صلاحیت قضایی آن بوده، ارسال نماید.
۸. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد که دولت آن جزء دولتهای متعاهد میباشد، دولت متعاهد کشوری که کشتی حق برافراشتن پرچم آن را تا حال داشته، باید به مرجع دریایی پس از انتقال، هر چه سریعتر یک رونوشت از ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی در مدتی که تحت صلاحیت قضایی آن کشور بوده را همراه با هر ثبت مستمر خلاصه تاریخچه قبلی کشتی که برای آن کشتی توسط دولتهای دیگر صادر شده، ارسال نماید.
۹. هنگامی که کشتی به پرچم کشور دیگری انتقال می یابد، مرجع دریایی باید ثبت مستمر خلاصه تاریخچه های قبلی کشتی را به ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی ای که مرجع دریایی برای کشتی صادر خواهد نمود پیوست نماید تا ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی که منظور نظر این مقرره است تامین شود.
۱۰. ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی باید روی کشتی نگهداری شود و باید جهت بازرسی در کلیه اوقات در دسترس باشد.»
۷ – متن جدید فصل (۲ – ۱۱) زیر، پس از فصل مجدد شماره گذاری شده (۱ – ۱۱) درج میگردد:
«فصل (۲ – ۱۱) اقدامات ویژه جهت افزایش امنیت دریانوردی
مقرره ۱ – تعاریف
۱. از نظر این فصل، مگر صراحتاً طور دیگری پیش بینی شده باشد:
۱. فله بر یعنی یک فله بر آن طور که در مقرره (۶. ۱) فصل (۹) تعریف شده است.
۲. تانکر حمل مواد شیمیایی یعنی یک تانکر شیمیایی آن طور که در مقرره (۲. ۸) فصل (۷) تعریف شده است.
۳. حمل کننده گاز (گازبر) یعنی یک حمل کننده گاز آن طور که در مقرره (۲. ۱۱) فصل (۷) تعریف شده است.
۴. شناور تندرو یعنی شناوری که در مقرره (۲. ۱) فصل (۱۰) تعریف شده است.
۵. واحد حفاری متحرک فراساحلی یعنی یک واحد حفاری متحرک فراساحلی با نیروی رانش مکانیکی آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده است، که در محل مستقر نمیباشد.
۶. تانکر نفتی یعنی یک تانکر نفتی آن طور که در مقرره مقرره (۱۲. ۲) فصل (۱. ۲) تعریف شده است.
۷. شرکت کشتیرانی یعنی یک شرکت، آن طور که در مقرره (۱) فصل (۹) تعریف شده است.
۸. فعل و انفعالات کشتی/ بندر یعنی کنش و واکنش هایی که اتفاق می افتد، هنگامی که کشتی مستقیماً و به فوریت از اقدامات مربوط به جابه جایی افراد، کالاها یا تامین خدمات بندری از کشتی یا به آن، متاثر میشود.
۹. تسهیلات بندری یعنی محلی که، توسط دولت متعاهد یا مقام منتخب تعیین میشود، و فعل و انفعال کشتی/ بندر در آن صورت میگیرد. این مکان مناطقی مانند لنگرگاهها، اسکله های توقف، آبراهه های (کانال های) ورودی از سمت دریا را، در صورت لزوم، شامل میشود.
۱۰. فعالیت کشتی با کشتی یعنی هر فعالیتی که مربوط به یک تسهیلات بندری که با انتقال کالا و افراد از یک کشتی به کشتی دیگر سر و کار دارد، نباشد.
۱۱. مقام منتخب یعنی سازمان (سازمان ها) یا مرجع دریایی (مراجع دریایی) تعیین شده، درون دولت متعاهد، به عنوان مسئول حصول اطمینان از اجرای مقررات این فصل در رابطه با امنیت تسهیلات بندری و فعل و انفعال کشتی/ بندر، از نقطه نظر تسهیلات بندری.
۱۲. آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) یعنی آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری شامل بخش (الف) (که مقررات آن باید الزامی تلقی شود) و بخش (ب) (که مقررات آن توصیه ای باید تلقی شود)، آن طور که در تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ (۱۳۸۱/۹/۲۱) به موجب قطعنامه (۲) فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، که ممکن است توسط سازمان اصلاح شود، تصویب شده است، با این شرط که:
۱ – اصلاحات بخش (الف) آیین نامه که طبق ماده (۸) این معاهده (کنوانسیون) در ارتباط با روشهای حاکم بر اصلاح پیوست به غیر از فصل (۱)، تصویب میشود، لازم الاجراء و نافذ میگردد؛ و
۲ – اصلاحات بخش (ب) آیین نامه توسط کارگروه ایمنی دریانوردی طبق قواعد کار آن کارگروه، تصویب میشود.
۱۳ – حادثه امنیتی یعنی هر عمل یا شرایط مشکوک که امنیت کشتی، شامل واحد حفاری متحرک فراساحلی و شناور تندرو، یا تسهیلات بندری یا هر فعل و انفعال کشتی/ بندر یا هرگونه فعالیت کشتی با کشتی را تهدید می کند.
۱۴ – سطح امنیتی یعنی کیفیت میزان خطری که به انجام یک حادثه امنیتی اقدام خواهد شد یا یک حادثه امنیتی به وقوع خواهد پیوست.
۱۵ – اعلامیه امنیتی یعنی توافق حاصل بین یک کشتی و یک تسهیلات بندری یا بین کشتی با کشتی دیگری که با آن فعل و انفعال انجام میدهد که نمایانگر اقدامات امنیتی است که هر کدام اجراء خواهند نمود.
۱۶ – سازمان امنیتی شناخته شده یعنی سازمان دارای تخصص لازم در مسائل امنیتی و دانش لازم در ارتباط با کشتی و عملیات بندری، که اختیار می یابد فعالیت مربوط به ارزیابی یا تصدیق یا تایید یا صدور گواهینامه مورد لزوم در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس را انجام دهد.
۲. اصطلاح «کشتی»، هنگامی که در مقرره های (۳) تا (۱۳) استفاده میشود، شامل واحدهای حفاری متحرک فراساحلی و شناور تندرو خواهد بود.
۳. واژه «کلیه کشتیها» هنگامی که در این فصل استفاده میشود، یعنی هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال میشود.
۴. اصطلاح «دولت متعاهد» هنگامی که در مقرره های (۳)، (۴)، (۷)، (۱۰)، (۱۱)، (۱۲)، (۱۳) استفاده میشود شامل ارجاع به «مقام منتخب» میشود.
مقرره ۲ – کاربرد
۱. این فصل برای موارد زیر اعمال میشود:
۱. انواع کشتیهای زیر که به سفرهای بین المللی می پردازند:
۱. ۱ کشتیهای مسافری، شامل شناورهای مسافری تندرو
۲. ۱ کشتیهای باری، شامل شناورهای تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بالاتر؛ و
۳. ۱ واحدهای حفاری متحرک فراساحلی؛ و
۲. تسهیلات بندری که به چنین کشتیهایی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه می کنند.
۲. صرف نظر از مقررات بند (۲. ۱)، دولتهای متعاهد باید در مورد میزان کاربرد این فصل و قسمت های مربوط بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس در ارتباط با تسهیلات بندری واقع در سرزمین خود که، اگر چه اساساً توسط کشتیهایی که به سفرهای بین المللی نمی پردازند استفاده میشود، اما گاهی اوقات لازم میشود که به کشتیهای ورودی یا خروجی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه کنند، تصمیم گیری نمایند.
۱. ۲ دولتهای متعاهد، تصمیماتی را که به موجب بند (۲) می گیرند، باید بر اساس ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری باشد که طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام میشود.
۲. ۲ هرگونه تصمیمی که دولت متعاهد به موجب بند (۲) میگیرد، نباید سطح امنیتی را که منظور نظر این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس میباشد، به مخاطره اندازد.
۳. این فصل در مورد کشتیهای جنگی، کشتیهای تدارکاتی نظامی، یا دیگر کشتیهای تحت بهره برداری یا با مالکیت دولت متعاهد که تنها جهت خدمات غیرتجاری دولتی استفاده میشوند، اعمال نمی شود.
۴. هیچ چیز در این فصل نباید به حقوق یا تعهدات کشورها به موجب حقوق بین الملل، لطمه ای وارد نماید.
مقرره ۳ – تعهدات دولتهای متعاهد در رابطه با امنیت
۱. مراجع دریایی باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات مربوط به سطوح امنیتی برای کشتیهایی که محق به برافراشتن پرچم آنها میباشند اطمینان حاصل نمایند. هنگامی که تغییراتی در سطح امنیتی رخ میدهد، اطلاعات سطح امنیتی باید آن طور که شرایط ایجاب می کند، روزآمد شود.
۲. دولتهای متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات سطوح امنیتی برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود، و کشتیها پیش از ورود به بندر یا هنگامی که کشتی در بندری که در قلمرو آنها واقع شده است قرار دارد، اطمینان حاصل نمایند. هنگامی که تغییراتی در سطح امنیتی رخ میدهد، اطلاعات سطح امنیتی باید آن طور که شرایط ایجاب می کند، روزآمد شود.
مقرره ۴ – الزامات شرکت های کشتیرانی و کشتیها
۱. شرکت های کشتیرانی باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس، مطابقت داشته باشند.
۲. کشتیها باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس، مطابقت داشته باشند و چنین مطابقتی باید آن طور که در بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس قید شده، مورد تایید قرار گیرد و گواهی شود.
۳. کشتی، پیش از ورود به بندر یک دولت متعاهد یا هنگامی که در بندر واقع در سرزمین یک دولت متعاهد قرار دارد، باید با الزامات سطح امنیتی ایجاد شده توسط دولت متعاهد، اگر چنین سطح امنیتی بالاتر از سطح امنیتی ایجاد شده توسط مرجع دریایی برای آن کشتی باشد، مطابقت داشته باشد.
۴. کشتیها باید بدون هیچ تاخیر بی دلیلی نسبت به هرگونه تغییرات در ارتباط با سطح امنیتی بالاتر واکنش نشان دهند.
۵. هنگامی که یک کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد یا نمی تواند با الزامات سطح امنیتی ایجاد شده توسط مرجع دریایی یا توسط دولت متعاهد دیگر و قابل اعمال در مورد آن کشتی مطابقت نماید، باید پیش از انجام هرگونه فعل و انفعال کشتی/ بندر یا پیش از ورود به بندر، هر کدام زودتر اتفاق بیافتد، مقام صلاحیتدار را مطلع نماید.
مقرره ۵ – مسئولیت ویژه شرکت های کشتیرانی
شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که فرمانده در کشتی، در تمام اوقات، اطلاعاتی را در دسترس دارد که از طریق آن ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد بتوانند ثابت کنند که:
۱. چه کسی مسئول تعیین خدمه یا دیگر افراد به کار گرفته شده فعلی یا دست اندرکار در روی کشتی با هر توانایی در ارتباط با امور تجاری کشتی میباشد؛
۲. چه کسی مسئول تصمیم گیری در ارتباط با نحوه به کارگیری آن کشتی میباشد؛ و
۳. در مواردی که کشتی تحت شرایط قرارداد (قرارداد های) اجاره به کار گرفته میشود، طرفهای این قرارداد (قرارداد های) اجاره، چه کسانی هستند.
مقرره ۶ – سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی [پاورقی ۱]
۱ – مراجعه شود به استانداردهای عملکرد سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی مصوب قطعنامه (۷۶) ۱۳۶. ام اس سی
۱. کلیه کشتیها باید به شرح زیر، به سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی مجهز شوند:
۱. کشتیهای ساخته شده، در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) یا پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛
۲. کشتیهای مسافری، شامل شناورهای مسافری تندروی ساخته شده پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، پیش از اولین بازرسی تاسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛
۳. تانکرهای نفتی، تانکرهای مواد شیمیایی، گازبرها، فله برها و شناورهای باری تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر که پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) ساخته شده اند، پیش از اولین بازرسی تاسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)؛ و
۴. دیگر کشتیهای باری با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر و واحدهای حفاری متحرک فراساحلی که پیش از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) ساخته شده اند، پیش از اولین بازرسی تاسیسات رادیویی پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۵/۴/۱۰)؛
۲. سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی، هنگامی که فعال میشود، باید:
۱. راه اندازی شود و زنگ امنیتی «کشتی – به – ساحل» را برای مقام صلاحیتدار منتخب توسط مرجع دریایی که در این شرایط ممکن است شرکت کشتیرانی را هم شامل شود، ارسال نماید، به صورتی که کشتی و مکان آن را مشخص کند و نشان دهد که امنیت کشتی موردنظر تحت خطر قرار دارد یا به خطر افتاده است؛
۲. زنگ امنیتی کشتی را برای دیگر کشتیها ارسال نکند؛
۳. زنگ امنیتی را در روی کشتی به صدا در نیاورد؛ و
۴. ارسال زنگ امنیتی را تا زمانی که غیرفعال شود و یا دوباره تنظیم شود ادامه دهد.
۳. سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی باید:
۱. این قابلیت را داشته باشد که بتوان آن را از پل فرماندهی و حداقل یک مکان دیگر فعال نمود؛ و
۲. با استانداردهای عملکردی که از استانداردهایی که توسط سازمان تصویب شده کمتر نباشد، مطابقت داشته باشد.
۴. نقاط فعال سازی سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی باید به نحوی طراحی شود که از به راه اندازی غیرعمدی زنگ امنیتی کشتی ممانعت به عمل آورد.
۵. الزامات سامانه (سیستم) زنگ امنیتی کشتی را می توان با استفاده از تاسیسات رادیویی نصب شده جهت مطابقت با الزامات فصل (۴) رعایت نمود، به شرطی که با کلیه الزامات این مقرره مطابقت داشته باشد.
۶. هنگامی که یک مرجع دریایی گزارش یک زنگ امنیتی کشتی را دریافت می کند، آن مرجع دریایی باید فوری کشور (کشورهایی) که کشتی در مجاورت آنها در آن زمان فعالیت می کند را مطلع سازد.
۷. هنگامی که یک دولت متعاهد گزارش زنگ امنیتی کشتی را از کشتی ای دریافت می کند که محق به برافراشتن پرچم آن دولت نیست، آن دولت متعاهد باید فوری مرجع دریایی مربوط را مطلع سازد و در صورت لزوم، کشور (کشورهایی) را که کشتی در آن زمان در مجاورت آنها فعالیت می کند را مطلع سازد.
مقرره ۷ – تهدیدات علیه کشتیها
۱. دولتهای متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نمایند و از فراهم سازی اطلاعات مربوط به سطوح امنیتی برای کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آنها فعالیت می نمایند یا قصد خود را جهت ورود به آبهای سرزمینی آنها، اعلام نموده اند، اطمینان حاصل نمایند.
۲. دولتهای متعاهد باید یک نقطه تماس ایجاد نمایند تا از طریق آن کشتیهای مذکور بتوانند راهنمایی دریافت یا کمک درخواست کنند و چنین کشتیهایی بتوانند به آن، هرگونه نگرانی امنیتی را در مورد دیگر کشتیها، فعالیت ها یا مکاتبات گزارش کنند.
۳. هنگامی که خطر حمله مشخص شده است، دولت متعاهد ذی ربط، باید کشتیهای ذی ربط و مراجع دریایی آنها را از موارد زیر آگاه سازد:
۱. سطح امنیتی موجود؛
۲. هرگونه اقدامات امنیتی که باید توسط کشتیهای ذی ربط جهت محافظت خود از حمله، طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام شود؛ و
۳. اقدامات امنیتی که کشور ساحلی تصمیم گرفته است، در صورت لزوم، انجام دهد.
مقرره ۸ – صلاحدید فرمانده در رابطه با ایمنی و امنیت کشتی
۱ – فرمانده نباید توسط شرکت کشتیرانی، اجاره کننده کشتی یا هر فرد دیگری از تصمیم گیری یا انجام هرگونه تصمیمی که، بنا به قضاوت حرفه ای فرمانده جهت حفظ و نگهداری ایمنی و امنیت کشتی لازم است، محدود شود. این تصمیم شامل جلوگیری از دسترسی افراد (به غیر از آنهایی که به عنوان ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد تعیین شده اند) یا اموال آنان و ممانعت از بارگیری کالا، شامل بارگنج (کانتینرها) یا دیگر واحدهای حمل و نقل کالای محصور میباشد.
۲ – اگر بنا بر قضاوت حرفه ای فرمانده، تضادی بین هرگونه الزامات امنیتی و ایمنی حاکم در کشتی به هنگام فعالیت آن کشتی پیش آید، فرمانده باید الزامات لازم جهت حفظ و نگهداری ایمنی کشتی را اجراء نماید. در چنین مواردی، فرمانده ممکن است اقدامات امنیتی موقتی را اجراء کند و باید فوری مرجع دریایی را در جریان بگذارد و، در صورت لزوم، دولت متعاهدی را که در بندر آن کشور، کشتی فعالیت دارد یا قصد ورود به آن را دارد، مطلع نماید. هرگونه اقدام امنیتی موقتی به موجب این مقرره باید، تا بیشترین حد ممکن، با سطح امنیتی غالب تناسب داشته باشد. هنگامی که چنین شرایطی شناسایی میشود، مرجع دریایی باید اطمینان حاصل کند که چنین تضادهایی رفع شده اند و احتمال وقوع مجدد آن کاهش یافته است.
مقرره ۹ – وارسی (کنترل) و اقدامات تطابقی
۱. وارسی (کنترل) کشتیها در بندر
۱. ۱ از نظر این فصل، هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال میشود، هنگامی که در بندر دولت متعاهد دیگری قرار دارد، توسط ماموران به طور مقتضی مجاز شده آن دولت که ممکن است همان هایی باشند که وظایفی را به موجب مقرره (۱۹) فصل (۱) انجام می دهند، تحت وارسی (کنترل) قرار میگیرد. چنین وارسی (کنترلی) باید تنها به تحقیق در مورد وجود یک گواهینامه معتبر بین المللی امنیت کشتی یا یک گواهینامه معتبر بین المللی موقت امنیت کشتی صادره به موجب مقرره بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس (گواهینامه) در کشتی محدود شود، که اگر معتبر بود باید پذیرفته شود، مگر این که دلایل مشخصی برای باور این وجود داشته باشد که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد.
۲. ۱ هنگامی که چنین دلایل مشخصی وجود دارد، یا هنگامی که گواهینامه معتبر درخواست میشود چنین گواهینامه ای موجود نباشد، ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد باید یکی از اقدامات وارسی (کنترلی) یا اقدامات وارسی (کنترلی) بیشتری را طبق آنچه در بند (۳. ۱) ذکر شده، در رابطه با آن کشتی اعمال نمایند. چنین اقدامات اعمال شده باید متناسب بوده و با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس باشد.
۳. ۱ چنین اقدامات وارسی (کنترلی) به شرح زیر میباشد: بازرسی کشتی، ایجاد تاخیر در حرکت کشتی، توقیف کشتی، محدود کردن عملیات کشتی شامل جابجائی آن در بندر، یا اخراج کشتی از بندر، چنین اقدامات وارسی (کنترلی) ممکن است بیشتر یا به جای آن شامل اقدامات اصلاحی یا اداری کمتر دیگر شود.
۲. کشتیهایی که قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارند.
۱. ۲ از نظر این فصل، یک دولت متعاهد میتواند کشتیهایی را که قصد ورود به بنادر آن را دارند ملزم نماید که با هدف اجتناب از نیاز به اعمال اقدامات یا مراحل وارسی (کنترلی)، اطلاعات زیر را در اختیار ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد قرار دهند تا اطمینان حاصل کنند که با این فصل، پیش از ورود به بندر مطابقت دارند:
۱. اینکه کشتی دارای یک گواهینامه معتبر میباشد و نام مقام صادرکننده آن؛
۲. سطح امنیتی که کشتی در حال حاضر در آن مشغول به فعالیت میباشد؛
۳. سطح امنیتی که کشتی در آن در هر یک از بنادر پیشین به هنگام فعل و انفعال کشتی/ بندر در محدوده زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) فعالیت داشته است؛
۴. هرگونه اقدامات امنیتی خاص یا اضافی که توسط کشتی در هر یک از بنادر پیشین که کشتی فعل و انفعال کشتی/ بندر را در محدوده های زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) انجام می داده، اتخاذ شده است؛
۵. اینکه روشهای مناسب امنیت کشتی در طی فعالیت کشتی با کشتی در محدوده زمانی مشخص شده در بند (۳. ۲) حفظ شده است؛ یا
۶. دیگر اطلاعات امنیتی مربوط عملی (اما نه جزئیات طرح امنیتی)، با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس
چنانچه دولت متعاهد درخواست نماید، کشتی یا شرکت کشتیرانی باید تاییدیه اطلاعات درخواستی فوق را به نحوی که برای آن دولت متعاهد قابل قبول باشد، تهیه نماید.
۲. ۲ هر کشتی که این فصل در مورد آن اعمال میشود و قصد ورود به بندر دولت متعاهد دیگری را دارد باید اطلاعات مندرج در بندر (۱. ۲) را بنا به درخواست ماموران به طور مقتضی مجاز شده آن دولت، در اختیار قرار دهد. فرمانده میتواند از در اختیار گذاشتن چنین اطلاعاتی امتناع نماید، با علم به این که تهیه نکردن چنین اطلاعاتی ممکن است منجر به عدم پذیرش کشتی جهت ورود به بندر شود.
۳. ۲ کشتی باید سوابق اطلاعات موضوع بند (۱. ۲) را در مورد ۱۰ تسهیلات بندری که اخیراً به آنها مراجعه کرده، نگهداری نماید.
۴. ۲ اگر پس از دریافت اطلاعات مندرج در بند (۱. ۲)، ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد بندری که کشتی قصد ورود به آن را دارد، دلایل مشخصی برای باور این داشته باشند که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت ندارد، چنین مامورانی باید تلاش کنند که ارتباط بین کشتی و مرجع دریایی مربوط آن را جهت رفع عدم تطابق برقرار نمایند. اگر چنین ارتباطی منجر به رفع نواقص نشد، یا اگر این ماموران دلایل موجه دیگری برای باور این داشته باشند که کشتی با الزامات این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تطابق ندارد، چنین مامورانی می توانند مراحل مرتبط با کشتی که در بند (۵. ۲) قید شده را انجام دهند. هرگونه مراحل صورت پذیرفته باید متناسب بوده و با در نظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس باشد.
۵. ۲ مراحل یاد شده به شرح زیر خواهد بود:
۱. درخواست رفع عدم تطابق؛
۲. الزام کشتی جهت رفتن به منطقه ای که در آبهای سرزمینی یا آبهای داخلی دولت متعاهد میباشد؛
۳. بازرسی کشتی، اگر کشتی در آبهای سرزمینی دولت متعاهدی باشد که کشتی قصد ورود به بندر آن را دارد؛
۴. ممانعت از ورود به بندر
پیش از شروع به اقدام چنین مراحلی، کشتی باید توسط دولت متعاهد از مقاصد وی مطلع شود. به محض باخبر شدن، فرمانده میتواند قصد خود را مبنی بر ورود به بندر بازپس بگیرد. در چنین مواردی، این مقرره اعمال نخواهد شد.
۳. مقررات اضافی
۱. ۳ در مواقعی که:
۱. اقدامات وارسی (کنترلی)، به غیر از اقدامات اصلاحی یا اداری کمتری که در بند (۳. ۱) به آن اشاره شده، اعمال میشود؛ یا
۲. هر یک از مراحل موضوع بند (۵. ۲) انجام میشود،
مامور به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد، باید بی درنگ به صورت مکتوب مرجع دریایی را از اقدامات وارسی (کنترلی) اعمال شده یا مراحل صورت گرفته و دلایل مربوط مطلع نماید. دولت متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) یا مراحلی وارسی (کنترلی) را اعمال مینماید، همچنین باید سازمان امنیتی شناخته شده ای را که گواهینامه مربوط را برای کشتی ذی ربط صادر نموده و نیز سازمان را هنگامی که چنین اقدامات وارسی (کنترلی) اعمال میشود یا چنین مراحلی صورت میپذیرد، مطلع نماید.
۲. ۳ هنگامی که به یک کشتی اجازه ورود به بندر داده نمی شود یا از بندر اخراج میشود، مقامهای کشور صاحب بندری باید حقایق مربوط را به مقامهای کشوری که کشتی در سفر بعدی به بنادر مربوط آن مراجعه خواهد نمود، چنانچه برای وی محرز باشد، و نیز کشورهای ساحلی مربوط دیگر با در نظر گرفتن راهکارهایی که توسط سازمان تهیه خواهد شد، اطلاع دهد. از محرمانه بودن و امنیت چنین گزارشی باید اطمینان حاصل شود.
۳. ۳ ممانعت از ورود به بندر بر اساس بندهای (۴. ۲) و (۵. ۲) یا اخراج از بندر، بر اساس بندهای (۱. ۱) تا (۳. ۱)، باید تنها در صورتی اعمال شود که ماموران به طور مقتضی مجاز شده دولت متعاهد دلایل مشخصی برای این باور داشته باشند که کشتی تهدید فوری برای امنیت یا ایمنی افراد، کشتیها یا دیگر اموال ایجاد می کند و هیچ روش مناسب دیگری برای از بین بردن آن تهدید وجود ندارد.
۴. ۳ اقدامات وارسی (کنترلی) موضوع بند (۳. ۱) و مراحل موضوع بند (۵. ۲) باید تنها زمانی بر اساس این مقرره اعمال شود که عدم تطابقی که موجب اعمال اقدامات یا مراحل وارسی (کنترلی) شده رفع شود به نحوی که به رضایت دولت متعاهد برسد، با در نظر گرفتن اقدامات پیشنهادی توسط کشتی یا مرجع دریایی، چنانچه وجود داشته باشد.
۵. ۳ به هنگام اعمال وارسی (کنترل) به موجب بند (۱)، یا انجام مراحل به موجب بند (۲) توسط دولتهای متعاهد:
۱. کلیه تلاشهای ممکن باید انجام شود تا از توقیف بی جهت یا تاخیر بی دلیل کشتی جلوگیری شود. اگر یک کشتی بدین طریق، بی جهت توقیف شود یا تاخیر نماید، باید این حق را داشته باشد که غرامت هرگونه صدمه یا خسارت متحمل شده را جبران نماید.
۲. از دسترسی ضروری به کشتی در مواقع اضطراری یا به دلایل انسان دوستانه و جهت مقاصد امنیتی نباید ممانعت به عمل آید.
مقرره ۱۰ – الزامات تسهیلات بندری
۱. تسهیلات بندری باید با الزامات مربوط این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس با درنظر گرفتن راهکارهای مندرج در بخش (ب) آیین نامه آی اس پی اس مطابقت داشته باشد.
۲. دولتهای متعاهد دارای تسهیل بندری یا تسهیلات بندری در قلمرو خود که این مقرره در مورد آنها قابل اعمال است باید اطمینان حاصل نمایند که:
۱. ارزیابی های امنیتی تسهیلات بندری طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس انجام شده، بازنگری و تایید شده است.
۲. طرح های امنیتی تسهیلات بندری طبق مقررات بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس تهیه، بازنگری، تایید و اجراء شده اند.
۳. دولتهای متعاهد باید کلیه اقدامات لازم را که باید در طرح امنیتی تسهیلات بندری برای سطوح مختلف امنیتی مورد توجه قرار گیرد، از جمله زمانی که ارائه اعلامیه امنیتی مورد نیاز است را تعیین و اطلاع دهند.
مقرره ۱۱ – موافقتنامه های امنیتی جایگزین
۱. دولتهای متعاهد ممکن است، به هنگام اجرای این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، در مورد ترتیبات امنیتی جایگزین به صورت کتبی، موافقتنامه های دوجانبه یا چند جانبه با دولتهای متعاهد دیگر منعقد نمایند که سفرهای بین المللی کوتاه در مسیرهای ثابت بین تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها را تحت پوشش قرار دهد.
۲. چنین موافقتنامه ای نباید سطح امنیتی دیگر کشتیها یا تسهیلات بندری که تحت پوشش آن موافقتنامه قرار ندارند را به مخاطره اندازد.
۳. هر کشتی که تحت پوشش چنین موافقتنامه ای میباشد نباید هیچ فعالیت کشتی – با – کشتی را با کشتی ای که تحت پوشش آن موافقتنامه قرار ندارد، انجام دهد.
۴. چنین موافقتنامه هایی باید به صورت ادواری با توجه به تجارت حاصل و نیز هرگونه تغییر در شرایط خاص، یا ارزیابی خطرات امنیتی کشتیها، تسهیلات بندری یا مسیرهای تحت پوشش آن موافقتنامه، بازنگری شود.
مقرره ۱۲ – ترتیبات امنیتی برابر
۱. هر مرجع دریایی ممکن است به یک کشتی خاص یا گروهی از کشتیهایی که محق به برافراشتن پرچم آن (دولت) هستند اجازه دهد اقدامات امنیتی دیگری که برابر با آنهایی است که در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس قید شده را اجراء نمایند، به شرطی که چنین اقدامات امنیتی، حداقل از همان کارآیی و کارآمدی اقدامات مقرر در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس برخوردار باشد. مرجع دریایی که چنین اقدامات امنیتی را مجاز می داند، باید جزئیات مربوط آن را به سازمان ارسال نماید.
۲. به هنگام اجرای این فصل و بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، یک دولت متعاهد ممکن است به یک تسهیلات بندری خاص یا گروهی از تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود، به غیر از آنهایی که تحت پوشش موافقتنامه منعقده به موجب مقرره (۱۱) قرار دارند، اجازه دهد که اقدامات امنیتی ای که برابر با آنهایی است که در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس، اجراء نمایند، به شرطی که چنین اقدامات امنیتی، حداقل از همان کارایی اقدامات مقرر در این فصل یا بخش (الف) آیین نامه آی اس پی اس برخوردار باشد. دولت متعاهدی که چنین اقدامات امنیتی را مجاز می داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان ارسال نماید.
مقرره ۱۳ – ارسال اطلاعات
۱. دولتهای متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، اطلاعات زیر را به سازمان ارسال نمایند و این اطلاعات را جهت اطلاع در دسترس شرکت های کشتیرانی و کشتیها قرار دهند:
۱. اسامی و جزئیات تماس مقام ملی خود یا مقامهای مسئول امنیت کشتی و تسهیلات بندری؛
۲. مکانهایی در داخل قلمرو خود که تحت پوشش طرح های امنیتی تایید شده تسهیلات بندری قرار دارند؛
۳. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تخصیص یافته اند که در کلیه اوقات در دسترس باشند و زنگهای امنیتی کشتی – به ساحل را، که در مقرره (۱. ۲. ۶) اشاره شده، دریافت و به محض وصول اقدام نمایند؛
۴. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تخصیص یافته اند که در کلیه اوقات در دسترس باشند تا هرگونه مکاتبات را از دولتهای متعاهدی که اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی را که در مقرره (۱. ۳. ۹) به آن اشاره شده انجام می دهند، دریافت و به محض وصول اقدام نمایند؛
۵. اسامی و جزئیات تماس افرادی که تعیین شده اند که در تمام اوقات در دسترس باشند تا به کشتیها، راهنمایی یا کمک ارائه نمایند و افرادی که کشتیها می توانند به آنها هرگونه نگرانی های امنیتی را که در مقرره (۲. ۷) به آن اشاره شده، گزارش نمایند.
و پس از آن هنگامی که تغییراتی در آن به وقوع می پیوندد این اطلاعات را به روز نماید. سازمان باید این جزییات را به دولتهای متعاهد دیگر جهت اطلاع ماموران آنها ابلاغ نماید.
۲. دولتهای متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، اسامی و جزئیات تماس سازمان های امنیتی شناخته شده ای را که اختیار یافته اند به نیابت از آنها عمل کنند، همراه با جزئیات مسئولیت های ویژه آنها و شرایط اختیار تفویض شده به چنین سازمان هایی را به سازمان ارسال نمایند. چنین اطلاعاتی باید روزآمد شود و پس از آن هر زمان که تغییراتی در آن به وقوع پیوست آن را به روز نمایند. سازمان باید این جزییات را به دولتهای متعاهد دیگر جهت اطلاع ماموران آنها ابلاغ نماید.
۳. دولتهای متعاهد باید، تا اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، فهرستی که نشانگر طرح های امنیتی تایید شده تسهیلات بندری برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها میباشد را همراه با مکان یا مکانهای تحت پوشش هر طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری و تاریخ تایید آن را به سازمان ارسال نمایند و پس از آن باید هنگامی که هر یک از تغییرات زیر به وقوع پیوست، آن را نیز ارسال نمایند:
۱. تغییراتی در مکان یا مکانهایی تحت پوشش طرح امنیتی تسهیلات بندری قرار است ایجاد شود یا ایجاد شده است. در چنین مواقعی، اطلاعاتی که ارسال میشوند باید نشانگر تغییراتی در مکان یا مکانهایی تحت پوشش طرح بوده و تاریخی را که چنین تغییراتی ایجاد خواهند شد یا اجراء شده اند را نشان دهد.
۲. زمانی که یک طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری، که قبلاً در فهرست ارائه شده به سازمان درج شده است، قرار است باز پس گرفته شود یا باز پس گرفته شده است. در چنین مواقعی، اطلاعاتی که ارسال میشوند باید نشانگر تاریخی باشد که این باز پس گیری نافد خواهد شد یا اجراء شده است. در چنین مواردی، این ارسال به سازمان باید در اسرع وقت ممکن انجام شود؛ و
۳. مواردی به فهرست طرح های امنیتی تایید شده تسهیلات بندری قرار است اضافه شود. در چنین مواردی، اطلاعاتی که قرار است ارسال شود باید نشانگر مکان یا مکانهای تحت پوشش این طرح و تاریخ تایید آن باشد.
۴. دولتهای متعاهد باید، در فواصل پنجساله پس از اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱)، فهرست بازنگری شده و روزآمد کلیه طرح های امنیتی تایید شده تسهیلات بندری برای تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود همراه با مکان یا مکانهای تحت پوشش هر طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری و تاریخ مربوط تایید آن (و تاریخ تایید هر اصلاحیه به آن) در طی پنج سال پیشین که کلیه اطلاعات ارسال شده به سازمان بر اساس بند (۳) را از اعتبار ساقط نموده و جایگزین آنها میشود را به سازمان ارسال نمایند.
۵. دولتهای متعاهد باید اطلاعات موافقتنامه ای که به موجب مقرره (۱۱) منعقد شده است را به سازمان ارسال نمایند. اطلاعات ارسالی باید شامل موارد زیر باشد:
۱. اسامی دولتهای متعاهد که آن موافقتنامه را منعقد نموده اند؛
۲. تسهیلات بندری و مسیرهای ثابتی که تحت پوشش موافقتنامه قرار می گیرند؛
۳. تناوب بازنگری موافقتنامه؛
۴. تاریخ لازم الاجراء شدن موافقتنامه؛
۵. اطلاعات مربوط به انجام هرگونه رایزنی با دیگر دولتهای متعاهد؛
و پس از آن، باید در اسرع وقت ممکن، اطلاعات مربوط به زمانی که موافقتنامه اصلاح شده است یا پایان یافته است را به سازمان اطلاع دهد.
۶. هر دولت متعاهدی که، به موجب مقررات مقرره (۱۲)، هرگونه ترتیبات امنیتی برابر را در رابطه با کشتی ای که محق به برافراشتن پرچم آن میباشد یا در رابطه با تسهیلات بندری واقع در قلمرو خود مجاز می داند، باید جزئیات مربوط را به سازمان ارسال نماید.
۷. سازمان باید اطلاعات ارسال شده به موجب بند (۳) را در صورت درخواست در دسترس دولتهای متعاهد دیگر، قرار دهد.
قطعنامه ۲ فراهمایی (کنفرانس)
(مصوب ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۲۱ آذر ۱۳۸۱)
تصویب آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (آیین نامه آی. اس. پی. اس)
فراهمایی (کنفرانس)،
با تصویب اصلاحات معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده (که از این پس «معاهده (کنوانسیون) » نامیده میشود)، در ارتباط با اقدامات ویژه جهت افزایش ایمنی و امنیت دریانوردی،
با در نظر گرفتن این که فصل جدید (۲ – ۱۱) معاهده (کنوانسیون)، به آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) اشاره می کند و لازم می داند که کشتیها، شرکت های کشتیرانی و تسهیلات بندری با الزامات مربوط بخش (الف) آیین نامه بین المللی امنیت کشتی و تسهیلات بندری (آیین نامه آی اس پی اس) آن طور که در بخش (الف) آیین نامه مشخص شده است، مطابقت نمایند،
با عقیده بر این که اجرای فصل یاد شده توسط دولتهای متعاهد، کمک بسیاری به ارتقای ایمنی و امنیت دریانوردی و حفظ این دو در روی کشتی و خشکی خواهد نمود،
با مدنظر قرار دادن پیش نویس آیین نامه امنیت کشتیها و تسهیلات بندری که توسط کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان بین المللی دریانوردی (که از این پس «سازمان» نامیده میشود) در اجلاس هفتاد و پنجم و هفتاد و ششم آن کارگروه به منظور بررسی و تصویب توسط فراهمایی (کنفرانس) تهیه شده است،
۱ – آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری (که از این پس «آیین نامه» نامیده میشود) و متن آن به پیوست این قطعنامه میباشد را تصویب مینماید؛
۲ – از دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) دعوت درخواست می کند که توجه نمایند که به محض لازم الاجراء شدن فصل جدید (۲ – ۱۱) معاهده (کنوانسیون)، آیین نامه در تاریخ اول جولای ۲۰۰۴ (۱۳۸۳/۴/۱۱) نافذ خواهد شد؛
۳ – از کارگروه ایمنی دریانوردی درخواست مینماید که این آیین نامه را تحت بازنگری قرار داده و حسب مورد آن را اصلاح نماید؛
۴ – از دبیرکل سازمان درخواست مینماید که نسخ مصدق این قطعنامه و متن آیین نامه را که در پیوست آمده برای کلیه دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) ارسال نماید؛
۵ – به علاوه از دبیرکل درخواست مینماید که نسخ این قطعنامه و پیوست آن را برای کلیه اعضای سازمان که عضو دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) نیستند، ارسال نماید.
پیوست
آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری
پیش گفتار
۱ – فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی در لندن و در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) برگزار و مقررات جدیدی را در مورد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) و این آیین نامه [پاورقی ۱] به منظور ارتقاء امنیت دریانوردی تصویب نمود. این الزامات جدید، یک چهارچوب بین المللی را تشکیل میدهد که از طریق آن کشتیها و تسهیلات بندری می توانند با یکدیگر همکاری نموده تا اعمالی که امنیت را در بخش حمل و نقل دریایی تهدید می کنند، شناسایی و از وقوع آن جلوگیری نمایند.
۱ – رجوع شود به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در رابطه با افزایش امنیت دریا نوردی و ایجاد اقدامات مقتضی جهت افزایش امنیت کشتیها، تسهیلات بندری واحدهای حفاری متحرک فراساحلی مستقر در محل، و سکوهای ثابت و شناوری که تحت پوشش فصل (۲ – ۱۱) و معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) قرار نمی گیرند، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی (به ترتیب طی قطعنامه (۳۹) و (۷))
۲ – به دنبال حوادث ناگوار ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰/۶/۲۰) اجلاس بیست و دوم مجمع سازمان بین المللی دریانوردی (سازمان)، در نوامبر ۲۰۰۱ (آبان ۱۳۸۰) به اتفاق آراء با تدوین اقدامات جدیدی در رابطه با امنیت کشتیها و تسهیلات بندری جهت تصویب فراهمایی (کنفرانس) دولتهای متعاهد معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) که با عنوان «فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک امنیت دریانوردی» شناخته میشود) در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) موافقت نمود. آمادگی جهت برگزاری فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک بر اساس پیشنهادهای دولتهای عضو، سازمان های بین دولتی و سازمان های غیر دولتی در مقام مشاورتی با سازمان، به کارگروه ایمنی دریانوردی سازمان محول شد.
۳ – کارگروه ایمنی دریانوردی، در اولین اجلاس فوق العاده خود، که آن نیز در نوامبر ۲۰۰۱ (آبان ۱۳۸۰) برگزار شد، به منظور سرعت بخشیدن به تهیه و تصویب اقدامات امنیتی مناسب، یک گروه کاری بین اجلاسی در خصوص امنیت دریانوردی ایجاد نمود. اولین نشست گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در خصوص امنیت دریانوردی در فوریه ۲۰۰۲ (بهمن ۱۳۸۰) برگزار شد و نتایج مباحثات انجام شده به اجلاس هفتاد و پنجم کار گروه ایمنی دریانوردی که در ماه می ۲۰۰۲ (اردیبهشت ۱۳۸۱) برگزار شد، گزارش و توسط کارگروه مورد بررسی قرار گرفت، این در حالی بود که یک گروه کاری ویژه تشکیل شد تا دیگر پیشنهادهای انجام شده را گسترش دهد. اجلاس هفتاد و پنجم کارگروه ایمنی دریانوردی، گزارش گروه کاری را بررسی و توصیه نمود که کار باید از طریق گروه کاری بین اجلاسی که در ماه سپتامبر ۲۰۰۲ (شهریور ۱۳۸۱) برگزار می شد، پیش برده شود. اجلاس هفتاد و ششم کار گروه ایمنی دریانوردی نتایج اجلاس گروه کاری بین اجلاسی کارگروه ایمنی دریانوردی در سپتامبر ۲۰۰۲ (شهریور ۱۳۸۱) و همچنین اقدام به عمل آمده توسط گروه کاری کارگروه ایمنی دریانوردی که همزمان با اجلاس هفتاد و ششم کارگروه ایمنی در دسامبر ۲۰۰۲ (آذر ۱۳۸۱) و بلافاصله پیش از فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک برگزار شد، را مورد بررسی قرارداد و موافقت نمود که فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک، نسخه نهایی متون پیشنهادی را مورد بررسی قرار دهد.
۴ – فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک (۹ لغایت ۱۳ دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۱۸ لغایت ۲۲ آذر ۱۳۸۱) اصلاحات مربوط به مقررات حاضر در معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) (سولاس ۷۴) در مورد تسریع در اجرای الزامات نصب سامانه (سیستم) های شناسایی خودکار (اتوماتیک) کشتیها را نیز تصویب نمود و مقررات جدیدی را در فصل (۱ – ۱۱) سولاس ۷۴ در رابطه با علامت گذاری شماره شناسایی کشتی و داشتن ثبت مستمر خلاصه تاریخچه کشتی تصویب کرد. فراهمایی (کنفرانس) دیپلماتیک همچنین تعدادی قطعنامه فراهمایی (کنفرانس) شامل آنهایی که اجراء و بازبینی این آیین نامه، همکاری های فنی و کار مشترک با سازمان بین المللی کار و سازمان جهانی گمرک را تحت پوشش قرار می دهند، را تصویب نمود. مشخص گردید که بازنگری و اصلاح برخی از مقررات جدید در رابطه با امنیت دریانوردی ممکن است نیاز به تکمیل کار این دو سازمان داشته باشد.
۵ – مقررات فصل (۲ – ۱۱) سولاس ۷۴ و این آیین نامه در مورد کشتیها و تسهیلات بندری اعمال میشود. الحاق به سولاس ۷۴ به منظور تحت پوشش قراردادن تسهیلات بندری مورد موافقت واقع شد، بر این اساس که سولاس ۷۴ سریعترین روشها را برای حصول اطمینان از این که اقدامات امنیتی مورد لزوم، لازم الاجراء میشود و سریعاً نافذ میگردد را عرضه مینماید. با این همه، همچنین موافقت شد که مقررات مربوط به تسهیلات بندری منحصراً مربوط به فعل و انفعال کشتی/ بندر باشد. موضوع گسترده تر امنیت در مناطق بندری، موضوع کار مشترک بعدی بین سازمان بین المللی دریانوردی و سازمان بین المللی کار خواهد بود. همچنین موافقت شد که این مقررات نباید به واکنش های حقیقی به حملات یا هرگونه فعالیت لازم جهت برطرف کردن مشکل پس از چنین حملاتی، تعمیم داده شود.
۶ – در تهیه پیش نویس مقررات دقت لازم انجام شده است تا از هماهنگ و سازگار بودن این مقررات با مقررات معاهده (کنوانسیون) بین المللی استانداردهای آموزش، صدور گواهینامه ها، نگهبانی دریانوردان مصوب ۱۹۷۸ (۱۳۵۷)، آن طور که اصلاح شده، آیین نامه بین المللی مدیریت ایمنی (آی اِس اِم) و سامانه (سیستم) هماهنگ بازرسی و صدور گواهینامه اطمینان حاصل گردد.
۷ – این مقررات تغییر چشمگیری را در روش صنایع دریایی بین المللی در ارتباط با مساله امنیت در بخش حمل و نقل دریایی نشان میدهد. تصدیق میشود که این مقررات ممکن است هزینه های اضافی چشمگیری را برای دولتهای متعاهد خاصی ایجاد نماید. اهمیت همکاری های فنی جهت کمک به دولتهای متعاهد در اجرای مقررات کاملاً تایید میگردد.
۸ – اجرای مقررات، نیاز به همکاری موثر و مستمر و تفاهم بین کلیه افراد دست اندرکار یا کسانی که از کشتیها و تسهیلات بندری استفاده می کنند شامل کارکنان کشتی، کارکنان بندر، مسافرین، صاحبان کالا، مدیریت کشتی و بندر و افراد مسئول در بخش امنیت در سطح ملی و داخلی دارد. فعالیت ها و روشهای موجود چنانچه سطح امنیتی مناسبی را ایجاد نکند باید مورد بازنگری قرار گیرد و تغییر یابد. به منظور افزایش امنیت دریانوردی، وظایف بیشتری باید توسط صنایع بندری و کشتیرانی و مقامهای ملی و داخلی انجام گیرد.
۹ – به هنگام اجرای مقررات امنیتی مندرج در فصل (۲ – ۱۱) سولاس ۷۴ و بخش (الف) این آیین نامه، راهکارهای مندرج در بخش (ب) این آیین نامه باید مدنظر قرار گیرد. اگر چه، تصدیق میشود که میزان اعمال این راهکارها، ممکن است بسته به ماهیت تسهیلات بندری و کشتی، تجارت و یا کالای آن متفاوت باشد.
۱۰ – هیچ چیز در این آیین نامه نباید به گونه ای تفسیر یا اعمال شود که با احترام مقتضی به حقوق اساسی و آزادی های مندرج در اسناد بین المللی، به ویژه آنهایی که مربوط به کارگران دریایی و مهاجرین میشود شامل بیانیه سازمان بین المللی کار در مورد اصول و حقوق اولیه در کار و نیز استانداردهای بین المللی در خصوص کارگران دریایی و بندری، مغایرت داشته باشد.
۱۱ – با شناخت این که معاهده (کنوانسیون) تسهیل رفت و آمد (ترافیک) دریایی، مصوب ۱۹۶۵ (۱۳۴۴)، آن طور که اصلاح شده، مقرر میدارد که مقامهای دولتی باید به خدمه خارجی اجازه دهند هنگامی که کشتی ای که آنها با آن آمده اند در بندر میباشد، به خشکی بروند به شرطی که تشریفات و مراسم ورود آن کشتی انجام شده باشد و مقامهای دولتی دلیلی برای ممانعت از ورود آنها به روی خشکی به جهت بهداشت عمومی، ایمنی یا نظم عمومی ندارند، دولتهای متعاهد به هنگام تایید طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری باید توجه لازم را به این حقیقت بنمایند که کارکنان کشتی، روی کشتی زندگی و کار می کنند و به مرخصی های روی خشکی و دسترسی به تسهیلات رفاهی روی خشکی مربوط به دریانوردان، از جمله مراقبت های پزشکی، نیاز دارند.
۱ – کلیات
۱. ۱ – مقدمه
این بخش از آیین نامه بین المللی امنیت کشتیها و تسهیلات بندری، حاوی مقررات الزامی است که در فصل (۲ – ۱۱) معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا، مورخ ۱۹۷۴ (۱۳۵۳)، آن طور که اصلاح شده، به آن اشاره شده است.
۲. ۱ – اهداف
اهداف این آیین نامه عبارتند از:
۱. ایجاد یک چهارچوب بین المللی شامل همکاری بین دولتهای متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتیرانی و بندری به منظور کشف تهدیدهای امنیتی و اتخاذ اقدامات پیشگیرانه در برابر حوادث امنیتی که کشتیها یا تسهیلات بندری ای که در بخش تجارت بین المللی مورد استفاده قرار می گیرند، را تحت تاثیر قرار میدهد؛
۲. مقرر کردن نقش و مسئولیت های مربوط دولتهای متعاهد، نهادهای دولتی، مراجع دریایی داخلی و صنایع کشتیرانی و بندری در سطح ملی و بین المللی به منظور حصول اطمینان از امنیت دریانوردی؛
۳. حصول اطمینان از جمع آوری و مبادله سریع و کارآمد اطلاعات مربوط به امنیت؛
۴. تهیه یک روش پژوهشی جهت ارزیابی های امنیتی به نحوی که طرحها و رویه های مناسب جهت واکنش در برابر تغییرات سطوح امنیتی موجود باشد؛ و
۵. حصول اطمینان از این که اقدامات مناسب و متناسب امنیتی دریایی موجود میباشد.
۳. ۱ – الزامات عملی
به منظور نیل به اهداف آیین نامه، در این آیین نامه تعدادی الزامات عملی گنجانده شده است. این الزامات شامل موارد زیر است اما محدود به آن نمی شود:
۱. جمع آوری و ارزیابی اطلاعات مربوط به تهدیدات امنیتی و تبادل چنین اطلاعاتی با دولتهای متعاهد ذی ربط؛
۲. لزوم حفظ و نگهداری تشریفات (پروتکل های) مربوط به ارتباطات جهت کشتیها و تسهیلات بندری؛
۳. جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتیها، تسهیلات بندری و مناطق محدودیت دار آنها؛
۴. جلوگیری از آوردن سلاح های غیرمجاز، وسایل آتش زا یا مواد منفجره به کشتیها یا تسهیلات بندری؛
۵. تامین وسایل به صدا درآوردن زنگ خطر در واکنش به تهدیدهای امنیتی یا حوادث امنیتی؛
۶. لزوم طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری بر اساس ارزیابی های امنیتی؛ و
۷. لزوم آموزش، رزمایش (مانور) و تمرین به منظور حصول اطمینان از آشنایی با طرح های امنیتی و رویه های آن.
۲ – تعاریف
۱. ۲ – از نظر این بخش، مگر صراحتاً طور دیگری قید شده باشد:
۱. معاهده (کنوانسیون) یعنی معاهده (کنوانسیون) بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) آن طور که اصلاح شده.
۲. مقرره یعنی مقرره معاهده (کنوانسیون).
۳. فصل یعنی فصل معاهده (کنوانسیون).
۴. طرح امنیتی کشتی یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده روی کشتی، به منظور حفاظت افراد روی آن، کالا، واحدهای حمل کالا، انبارهای کشتی یا کشتی در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود.
۵. طرح امنیتی تسهیلات بندری یعنی طرحی که تهیه شده تا از کاربرد اقدامات طراحی شده به منظور حفاظت از تسهیلات بندری و کشتیها، افراد، کالا، واحدهای حمل کالا و انبارهای کشتی واقع در تسهیلات بندری در برابر خطرات حادثه امنیتی، اطمینان حاصل شود.
۶. مامور امنیتی کشتی یعنی فردی روی کشتی که در برابر فرمانده پاسخگو است، توسط شرکت کشتیرانی به عنوان مسئول امنیت کشتی، شامل اجراء و حفظ و نگهداری طرح امنیتی کشتی و جهت ارتباط با مامور امنیتی شرکت کشتیرانی و ماموران امنیتی تسهیلات بندری تعیین شده است.
۷. مامور امنیتی شرکت کشتیرانی یعنی شخص تعیین شده توسط شرکت کشتیرانی جهت حصول اطمینان از انجام ارزیابی امنیتی کشتی، تهیه طرح امنیتی کشتی، ارسال آن جهت تایید و پس از آن اجراء و نگهداری آن و شخص رابط بین ماموران امنیتی تسهیلات بندری و مامور امنیتی کشتی.
۸. مامور امنیتی تسهیلات بندری یعنی شخص منصوب به عنوان مسئول تهیه، اجراء، بازبینی و حفظ و نگهداری طرح امنیتی تسهیلات بندری و مسئول ارتباط با ماموران امنیتی کشتی و ماموران امنیتی شرکت کشتیرانی.
۹. سطح امنیتی ۱ یعنی سطحی که برای آن حداقل اقدامات حفاظتی امنیتی لازم باید در تمام اوقات حفظ و نگهداری شود.
۱۰. سطح امنیتی ۲ یعنی سطحی که برای آن اقدامات اضافی حفاظتی مناسب امنیتی باید برای دوره ای که خطر وقوع حادثه امنیتی بیشتر میشود، حفظ و نگهداری شود.
۱۱. سطح امنیتی ۳ یعنی سطحی که برای آن اقدامات امنیتی حفاظتی ویژه بیشتری باید برای دوره محدودی که وقوع حادثه امنیتی احتمال میرود یا قریب الوقوع است، حفظ و نگهداری شود، اگر چه ممکن است امکان تعیین هدف خاصی وجود نداشته باشد.
۲. ۲ – «کشتی» هنگامی که در این آیین نامه استفاده میشود شامل واحدهای حفاری متحرک فراساحلی و شناورهای تندرو، آن طور که در مقرره (۱) فصل (۲ – ۱۱) تعریف شده، میباشد.
۳. ۲ – «دولت متعاهد» در ارتباط با هرگونه ارجاعی به تسهیلات بندری، هنگامی که در بندهای (۱۴) الی (۱۸) استفاده میشود، شامل ارجاع به «مقام منتخب» خواهد بود.
۴. ۲ – اصطلاحاتی که در این بخش طور دیگری تعریف نشده اند دارای همان معانی میباشند که در فصول (۱) و (۲ – ۱۱) به آنها نسبت داده شده است.
۳ – کاربرد
۱. ۳ – این آیین نامه در رابطه با موارد زیر اعمال میشود:
۱. انواع کشتیهای زیر که به سفرهای بین المللی مبادرت می ورزند:
۱. کشتیهای مسافری، شامل شناورهای تفریحی تندرو مسافری؛
۲. کشتیهای باری، شامل شناورهای تندرو با ظرفیت ناخالص ۵۰۰ تن و بیشتر؛ و
۳. واحدهای حفاری متحرک فراساحلی؛ و
۲. تسهیلات بندری ای که به چنین کشتیهایی که به سفرهای بین المللی می پردازند، خدمات ارائه می کنند.
۲. ۳ – با وجود مقررات بند (۲. ۱. ۳)، دولتهای متعاهد باید در مورد کاربرد این بخش از آیین نامه در ارتباط با تسهیلات بندری واقع در سرزمین خود که اساساً توسط کشتیهایی که به سفرهای بین المللی نمی پردازند، مورد استفاده قرار می گیرند، اما گاهی لازم میشود که به کشتیهای ورودی یا خروجی که به سفرهای بین المللی مشغول هستند خدمات ارائه نمایند، تصمیم گیری نمایند.
۱. ۲. ۳- دولتهای متعاهد باید تصمیماتی را که تحت بند (۲. ۳) می گیرند بر اساس ارزیابی امنیتی به عمل آمده از تسهیلات بندری طبق این بخش از آیین نامه، اتخاذ نمایند.
۲. ۲. ۳- هر تصمیمی که دولت متعاهد به موجب بند (۲. ۳) اتخاذ مینماید، نباید سطح امنیتی را که منظور نظر فصل (۲ – ۱۱) یا این بخش از آیین نامه جهت دستیابی میباشد را به مخاطره اندازد.
۳. ۳ – این آیین نامه در مورد کشتیهای جنگی، کشتیهای تدارکاتی نظامی، یا دیگر کشتیهای تحت بهره برداری یا با مالکیت دولت متعاهد که تنها جهت خدمات غیرتجاری دولتی مورد استفاده قرار می گیرند اعمال نمی گردد.
۴. ۳ – بندهای (۵) تا (۱۳) و (۱۹) این بخش در مورد شرکت های کشتیرانی و کشتیها آن طور که در مقرره (۴) فصل (۲ -۱۱) تعریف شده، اعمال میگردد.
۵. ۳ – بندهای (۵) و (۱۴) تا (۱۸) این بخش در مورد تسهیلات بندری ای که در مقرره (۱۰) فصل (۲ – ۱۱) توصیف شده اعمال میگردد.
۶. ۳ – هیچ چیز در این آیین نامه نباید به حقوق یا تعهدات کشور ها به موجب حقوق بین الملل خللی وارد نماید.
۴ – مسئولیت های دولتهای متعاهد
۱. ۴- با رعایت مفاد مقرره (۳) فصل (۲ – ۱۱) و مقرره (۷) فصل (۲ – ۱۱)، دولتهای متعاهد باید سطوح امنیتی را ایجاد نموده و به منظور جلوگیری از حوادث امنیتی، راهکار تدارک ببینند. سطوح امنیتی بالاتر نشانگر احتمال بیشتر وقوع حوادث امنیتی میباشد. عواملی که باید در ایجاد سطح امنیتی مناسب مدنظر قرار گیرد شامل:
۱. میزان موثق بودن اطلاعات مربوط به خطر؛
۲. میزان تایید اطلاعات مربوط به خطر؛
۳. میزان خاص بودن یا قریب الوقوع بودن اطلاعات خطر؛ و
۴. نتایج بالقوه وقوع چنین حادثه امنیتی.
۲. ۴- دولتهای متعاهد، هنگامی که سطح امنیتی ۳ را تعیین می نمایند، در صورت لزوم، باید دستورهای مقتضی را صادر نمایند و اطلاعات مربوط به امنیت را در اختیار کشتیها و تسهیلات بندری که ممکن است متاثر شوند، قرار دهند.
۳. ۴- دولتهای متعاهد ممکن است برخی وظایف امنیتی خود به موجب فصل (۲ – ۱۱) و این بخش از آیین نامه را به غیر از موارد زیر، به یک سازمان امنیتی شناخته شده محول نمایند:
۱. ایجاد سطح امنیتی مربوط؛
۲. تایید ارزیابی امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های متعاقب ارزیابی تایید شده؛
۳. تعیین تسهیلات بندری که نیاز است برای آنها یک مامور امنیتی تسهیلات بندری تخصیص داده شود؛
۴. تایید طرح امنیتی تسهیلات بندری و اصلاحیه های متعاقب طرح تایید شده؛
۵. اعمال اقدامات وارسی (کنترلی) و تطابقی طبق مقرره (۹) فصل (۲ – ۱۱)؛ و
۶. ایجاد الزامات مربوط به اظهارنامه امنیتی.
۴. ۴ – دولتهای متعاهد باید، تا اندازه ای که به نظر آنها مناسب می رسد، کارآمدی طرح های امنیتی کشتی و تسهیلات بندری یا اصلاحیه های چنین طرحهایی را که خود آنها تایید کرده اند، یا در مورد کشتیها، کارآمدی طرحهایی که به نیابت از آنها تایید شده است را مورد آزمایش قرار دهند.
۵ – اظهارنامه امنیتی
۱. ۵ – دولتهای متعاهد باید با ارزیابی میزان خطری که فعل و انفعال کشتی/ بندر یا فعالیت کشتی با کشتی برای مردم، اموال یا محیط زیست ایجاد می کند، تعیین نماید که چه هنگامی اظهارنامه امنیتی مورد نیاز میباشد.
۲. ۵ – یک کشتی میتواند در موارد زیر تکمیل اظهارنامه امنیتی را درخواست نماید:
۱. هنگامی که کشتی نسبت به تسهیلات بندری یا نسبت به کشتی دیگری که با آن فعل و انفعال دارد، از سطح امنیتی بالاتری برخوردار است؛
۲. هنگامی که موافقتنامه ای در خصوص اظهارنامه امنیتی بین دولتهای متعاهد در خصوص سفرهای بین المللی خاص یا برخی کشتیهایی که به چنین سفرهایی مشغول هستند وجود داشته باشد؛
۳. هنگامی که یک خطر امنیتی یا یک حادثه امنیتی، کشتی یا تسهیلات بندری را در برگرفته باشد؛ چنانچه قابل اجراء باشد؛
۴. هنگامی که کشتی در بندری است که آن بندر ملزم نیست طرح امنیتی تایید شده تسهیلات بندری داشته باشد و آن را اجراء نماید؛ یا
۵. کشتی فعالیت های «کشتی با کشتی» را با کشتی دیگری انجام میدهد که ملزم نیست که طرح امنیتی تایید شده کشتی داشته باشد و آن را اجراء نماید.
۳. ۵ – درخواست های تکمیل اظهارنامه امنیتی، به موجب این بخش، باید توسط تسهیلات بندری یا کشتی مربوط تصدیق شود.
۴. ۵ – اظهارنامه امنیتی باید توسط افراد زیر تکمیل شود:
۱. فرمانده یا مامور امنیتی کشتی به نیابت از کشتی (کشتیها)؛ و، در صورت اقتضاء؛
۲. مامور امنیتی تسهیلات بندری یا، اگر دولت متعاهد طور دیگری تصمیم گیری نماید، توسط هر فرد دیگری که مسئول امنیت بخش ساحلی، به نیابت از تسهیلات بندری میباشد.
۵. ۵ – اعلامیه امنیتی باید الزامات امنیتی را که میتواند بین یک تسهیلات بندری و یک کشتی (یا بین کشتیها) مشترک باشد را مورد توجه قرار دهد و مسئولیت هر یک از آنها را ذکر نماید.
۶. ۵ – دولتهای متعاهد باید، با در نظر گرفتن مفاد مقرره (۳. ۲. ۹) فصل (۲ – ۱۱)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط تسهیلات بندری واقع در قلمرو آنها نگهداری شود را مشخص نمایند.
۷. ۵ – مراجع دریایی باید با در نظر گرفتن مفاد مقرره (۳. ۲. ۹) فصل (۲ – ۱۱)، حداقل مدتی که اظهارنامه امنیتی باید توسط کشتیهای تحت پرچم آنها نگهداری شود را مشخص نمایند.
۶ – تعهدات شرکت کشتیرانی
۱. ۶ – شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که طرح امنیتی کشتی حاوی بیانات شفافی است که بر روی اختیارات فرمانده تاکید مینماید. شرکت کشتیرانی باید در طرح امنیت کشتی ذکر نماید که جهت تصمیم گیری در مورد ایمنی و امنیت کشتی و درخواست کمک از شرکت کشتیرانی یا هر دولت متعاهدی، چنانچه ضرورت ایجاب نماید، فرمانده اختیار و مسئولیت فوق العاده را دارد.
۲. ۶ – شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که مامور امنیتی شرکت کشتیرانی، فرمانده و مامور امنیتی کشتی از پشتیبانی لازم جهت انجام وظایف و مسئولیت های خود طبق فصل (۲ – ۱۱) و این بخش از آیین نامه برخوردار میباشند.
۷ – امنیت کشتی
۱. ۷ – هر کشتی لازم است پیرو سطوح امنیتی وضع شده توسط دولتهای متعاهد به شرح زیر اقدام نماید.
۲. ۷ – در سطح امنیتی شماره ۱، باید فعالیت های زیر از طریق اقدامات مناسب، روی همه کشتیها، با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه انجام شود تا بتوان اقدامات پیشگیرانه علیه حوادث امنیتی را تعیین و اتخاذ نمود:
۱. حصول اطمینان از اجرای وظایف امنیتی کلیه کشتیها؛
۲. وارسی (کنترل) دسترسی به کشتی؛
۳. وارسی (کنترل) سوار شدن افراد به کشتی و وسایل شخصی آنها؛
۴. نظارت بر مناطق محدودیت دار به منظور حصول اطمینان از این که تنها افراد مجاز به آن دسترسی دارند؛
۵. نظارت بر محدوده های عرشه و نواحی احاطه کننده کشتی؛
۶. نظارت بر جا به جایی کالا و انبارهای کشتی؛ و
۷. حصول اطمینان از در دسترس بودن آسان ارتباطات امنیتی.
۳. ۷ – در سطح امنیتی ۲، اقدامات حفاظتی اضافه تر مشخص شده در طرح امنیتی کشتی، باید برای هر فعالیت ذکر شده در بند (۲. ۷) با درنظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجراء درآید.
۴. ۷ – در سطح امنیتی ۳، اقدامات حفاظتی ویژه بیشتری که در طرح امنیتی کشتی ذکر شده، باید برای هر فعالیت ذکر شده در بند (۲. ۷)، با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه به مورد اجراء درآید.
۵. ۷ – هنگامی که سطح امنیتی ۲ یا ۳ توسط مرجع دریایی تعیین میشود، کشتی باید دریافت دستورهای مربوط به تغییر سطح امنیتی را اعلام نماید.
۶. ۷ – کشتی، پیش از ورود به بندر یا هنگامی که در بندر واقع در آبهای سرزمینی دولت متعاهدی قرار دارد که سطح امنیتی ۲ یا ۳ را تعیین نموده است، باید دریافت این دستور را اعلام نموده و به مامور امنیتی تسهیلات بندری شروع اجرای اقدامات و رویه های مناسب را که در طرح امنیتی کشتی ذکر شده، و در مورد سطح امنیتی ۳، دستورهای صادر شده توسط دولت متعاهدی که سطح امنیتی را تعیین نموده است اطمینان دهد. کشتی باید هرگونه مشکلاتی را که در اجراء داشته است گزارش نماید. در چنین مواردی، باید مامور امنیتی تسهیلات بندری و مامور امنیتی کشتی در خصوص اقدامات مناسب با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و همکاری نمایند.
۷. ۷ – اگر یک کشتی توسط مرجع دریایی ملزم شود که سطح امنیتی بالاتری را برقرار نماید یا زمانی که در سطح امنیتی بالاتری نسبت به بندری که قصد ورود به آن را دارد یا بندری که هم اکنون در آن واقع است باشد، آنگاه کشتی باید، بدون درنگ، وضعیت را به مقام صلاحیت دار دولت متعاهدی که تسهیلات بندری در قلمرو آن واقع شده و مامور امنیتی تسهیلات بندری، اطلاع دهد.
۱. ۷. ۷- در چنین مواقعی، مامور امنیتی کشتی باید با مامور امنیتی تسهیلات بندری ارتباط برقرار نماید و در صورت لزوم در مورد اقدامات مناسب همکاری نماید.
۸. ۷ – مرجع دریایی که کشتیهای تحت پرچم خود را ملزم مینماید تا سطح امنیتی ۲ یا ۳ را در بندر دولت متعاهد دیگری برقرار نماید، باید بدون درنگ آن دولت متعاهد را مطلع نماید.
۹. ۷ – هنگامی که دولتهای متعاهد سطوح امنیتی را ایجاد می کنند و از در اختیار بودن اطلاعات سطح امنیتی برای کشتیهایی که در آبهای سرزمینی آنها فعالیت می کنند یا قصد ورود خود را به آبهای سرزمینی آنها اطلاع داده اند اطمینان حاصل می نمایند، به چنین کشتیهایی باید اطلاع داده شود که هوشیاری خود را حفظ کنند و بلافاصله به مرجع دریایی خود و کشورهای ساحلی مجاور هرگونه اطلاعاتی را که توجه آنها را جلب می کند و ممکن است بر روی امنیت دریایی منطقه تاثیر بگذارد، گزارش نمایند.
۱. ۹. ۷- هنگامی که به چنین کشتیهایی سطح امنیتی مربوط اطلاع داده شد، دولت متعاهد باید با در نظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه، آن کشتیها را از هرگونه اقدامات امنیتی که باید انجام دهند و چنانچه عملی باشد، اقداماتی که توسط دولت متعاهد جهت جلوگیری از خطر انجام گرفته است، مطلع نماید.
۸ – ارزیابی امنیتی کشتی
۱. ۸ – ارزیابی امنیتی کشتی بخش ضروری و لاینفک روند تهیه و روزآمد سازی طرح امنیتی کشتی میباشد.
۲. ۸ – مامور امنیتی شرکت کشتیرانی باید اطمینان حاصل نماید که ارزیابی امنیتی کشتی توسط افراد دارای مهارت های لازم برای ارزیابی امنیتی کشتی، طبق این بخش و با درنظر گرفتن راهکار ارائه شده در بخش (ب) این آیین نامه صورت میگیرد.
۳. ۸ – با رعایت مفاد بند (۱. ۲. ۹)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است ارزیابی امنیتی یک کشتی خاص را انجام دهد.
۴. ۸ – ارزیابی امنیتی کشتی باید شامل بازرسی امنیتی در محل و حداقل، اصول زیر باشد:
۱. تعیین اقدامات، روشها و فعالیت های موجود امنیتی؛
۲. تعیین و برآورد عملیات کلیدی روی کشتی که از جهت حفاظتی مهم میباشد؛
۳. شناسایی خطرات احتمالی نسبت به عملیات کلیدی روی کشتی و احتمال وقوع آنها، به منظور برقرار نمودن و اولویت بندی کردن اقدامات امنیتی؛ و
۴. تعیین نقاط ضعف، شامل عوامل انسانی موجود در زیرساخت ها، سیاستگذاری ها و روشها.
۵. ۸ – ارزیابی امنیتی کشتی باید توسط شرکت کشتیرانی، مستند، بازبینی، تایید و نگهداری شود.
۹ – طرح امنیتی کشتی
۱. ۹ – هر کشتی باید یک طرح امنیتی کشتی که توسط مرجع دریایی تایید شده است را روی کشتی داشته باشد. این طرح باید مقرراتی را برای سه سطح امنیتی آن طور که در این بخش از آیین نامه تعریف شده، وضع نماید.
۱. ۱. ۹- با رعایت مفاد بند (۱. ۲. ۹)، یک سازمان امنیتی شناخته شده ممکن است طرح امنیتی کشتی را برای یک کشتی خاص تهیه کند.
۲. ۹ – مرجع دریایی ممکن است بازنگری و تایید طرح های امنیتی کشتی، یا اصلاحیه های طرح تایید شده پیشین را به سازمان های امنیتی شناخته شده محول نماید.
۱. ۲. ۹- در چنین مواردی، سازمان امنیتی شناخته شده ای که بازبینی و تایید طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های آن را برای یک کشتی خاص برعهده دارد، نباید در تدوین ارزیابی امنیتی یا طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های تحت بازبینی، دست داشته باشد.
۳. ۹ – ارائه طرح امنیتی کشتی یا اصلاحیه های طرح تایید شده پیشین جهت تایید، باید همراه با ارزیابی امنیتی ای که بر اساس آن طرح یا اصلاحیه ها تهیه شده اند، همراه باشد.
۴. ۹ – چنین طرحی باید با در نظر گرفتن راهکار مندرج در بخش (ب) این آیین نامه تهیه شود و باید به زبان یا زبانهای کاری کشتی نوشته شود. اگر زبان یا زبانهای استفاده شده انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیولی نباشد، ترجمه یکی از این زبانها باید پیوست گردد. طرح امنیتی کشتی باید، حداقل، به موارد زیر بپردازد:
۱. اقدامات طراحی شده جهت جلوگیری از آوردن سلاح، مواد خطرناک و وسایلی که به منظور استفاده علیه مردم، کشتیها یا بنادر میباشد و حمل آنها با هر نیتی روی کشتی غیرمجاز است؛
۲. تعیین مناطق محدودیت دار و اقدامات جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به آنها؛
۳. اقدامات مربوط به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به کشتی؛
۴. روشهای واکنش به تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت، شامل مقررات حفاظت از فعالیت های حیاتی کشتی یا فعل و انفعال کشتی/ بندر؛
۵. روشهای واکنش در برابر دستورهای امنیتی که دولتهای متعاهد ممکن است در سطح امنیتی ۳ اعلام نمایند؛
۶. روشهای تخلیه از در صورت تهدیدات امنیتی یا نقض امنیت؛
۷. وظایف کارکنان روی کشتی که جهت مسئولیت های امنیتی تخصیص یافته اند و دیگر کارکنان مسئول روی کشتی در خصوص جوانب امنیتی؛
۸. روشهای ممیزی فعالیت های امنیتی؛
۹. روشهای آموزش، رزمایش ها (مانورها) و تمرینات مربوط به طرح امنیتی؛
۱۰. روشهای مواجهه با فعالیت های امنیتی تسهیلات بندری؛
۱۱. روشهای بازنگری ادواری طرح و روزآمد سازی آن؛
۱۲. روشهای گزارش دهی حوادث امنیتی؛
۱۳.تعیین مامور امنیتی کشتی؛
۱۴. تعیین مامور امنیتی شرکت کشتیرانی شامل اطلاعات تماس ۲۴ ساعته وی؛
۱۵. روشهای حصول اطمینان از بازرسی، آزمایش، سنجش و نگهداری هر تجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛
۱۶. تناوب آزمایش یا سنجش هرتجهیزات امنیتی تدارک دیده شده روی کشتی؛
۱۷. تعیین مکانهایی که نقاط فعال سازی سامانه (سیستم) زنگ خطر امنیتی کشتی پیش بینی شده است؛۴ و
۱۸. روشها، دستورالعمل ها و راهکار استفاده از سامانه زنگ خطر امنیتی کشتی، شامل آزمایش، فعالسازی، غیرفعالسازی و تنظیم مجدد و محدود کردن زنگ خطرهای غیرواقعی.
۱. ۴. ۹- کارکنانی که ممیزی های داخلی مربوط به فعالیت های امنیتی مندرج در طرح را انجام می دهند یا اجرای طرح را ارزشیابی می کنند، باید مستقل از فعالیت هایی باشند که مورد ممیزی قرار میگیرد، مگر این که این امر به دلیل اندازه و ماهیت شرکت کشتیرانی یا کشتی میسر نباشد.
۱ – رجوع شود به اقدام بیشتر توسط سازمان بین المللی دریانوردی در رابطه با افزایش امنیت دریانوردی و ایجاد اقدامات مقتضی جهت افزایش امنیت کشتیها، تسهیلات بندری واحدهای حفاری متحرک فرا ساحلی مستقر در محل، و سکوهای ثابت و شناوری که تحت پوشش فصل (۲ – ۱۱) و معاهده (کنوانسیون) سولاس ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) قرار نمی گیرند، مصوب فراهمایی امنیت دریانوردی (به ترتیب طی قطعنامه ۳ و ۷)
۵. ۹ – مرجع دریایی باید تعیین نماید که چه تغییراتی در طرح امنیتی تایید شده کشتی یا تجهیزات امنیتی مندرج در طرح تایید شده نباید اجراء شود تا زمانی که اصلاحیه های مربوط به طرح، توسط مرجع دریایی تایید شود. چنین تغییراتی باید حداقل از همان کارایی اقدامات مندرج در فصل (۲ – ۱۱) و این بخش از آیین نامه برخوردار باشد.
۱. ۵. ۹ – ماهیت تغییرات طرح امنیتی کشتی یا تجهیزات امنیتی که بالاخص توسط مرجع دریایی بر اساس بند (۵. ۹) تایید شده است، باید به نحوی ثبت (مستند) شود که مشخصاً چنین تاییدی را نشان دهد. این تاییدیه باید روی کشتی در دسترس باشد و باید همراه گواهینامه بین المللی امنیت کشتی (یا گواهینامه بین المللی موقت امنیت کشتی) ارائه شود. اگر این تغییرات موقتی باشند، هنگامی که اقدامات یا تجهیزات تایید شده اص