آیین نامه اجرایی قانون اجازه تاسیس مطب

هیات وزیران در جلسه مورخ ۱۳۶۲/۱۱/۲۶ آیین نامه اجرایی ” قانون اجازه تاسیس مطب مصوب ۱۸/۵/۶۲ مجلس شورای اسلامی” را در ۸ ماده و ۴ تبصره به شرح زیر تصویب نمودند.
فصل اول
– تعاریف
ماده ۱
– مطب – به محلی اطلاق میگردد که پزشک به طورخصوصی ( غیر دولتی) و انتفاعی مستمراً بیماران خود را پذیرفته، معاینه، مداوا و یا دستورات بهداشتی صادر می کند.
تبصره ۱
– تشخیص عنوان مطب، مستمر و انتفاعی بودن آن به عهده وزارت بهداری است.
تبصره ۲
– منظور از کلمه پزشک در این آیین نامه، پزشکان، دندانپزشکان و متخصصین رشته های مختلف پزشکی و دندانپزشکی است.
ماده ۲
– شهر محل طبابت – عبارت از محدوده ای است که براساس تقسیمات کشوری بدین عنوان شناخته شده و یا میشود.
فصل دوم
– مقررات اجرایی
ماده ۳
– کلیه پزشکانی که در حال حاضر در نقاط مختلف کشورمشغول طبابت آزاد هستند و قبل از تاریخ ۱۳۶۲/۵/۱۸ با رعایت قوانین مقررات مربوطه مطب داشته اند، باید ظرف مدت ۳ ماده از تاریخ تصویب این آیین نامه برای صدور پروانه مطب در همان محل پرسشنامه مربوطه را تکمیل و همراه با مدارک زیر به وزارت بهداری ارسال دارند تا در مورد صدور پروانه مطب برای همان محل اقدام گردد.
الف – فرم تکمیل شده درخواست مربوطه
ب – فتوکپی مصدق دانشنامه دکترای پزشکی یا دندانپزشکی
ج – فتوکپی مصدق مدرک تخصصی و فوق تخصصی
(در مورد فارغ التحصیلان سال های اخیر گواهینامه موقت و یا هرگونه مدرک معتبر دیگر.
د – چهار قطعه عکس ۴ × ۳ که در همان سال گرفته شده باشد.
ه – – فتوکپی مصدق پروانه دائم و یا موقت پزشکی
و – فتوکپی گواهی انجام خدمت موضوع لایحه قانونی مصوب ۲۴/۹/۵۸ شورای انقلاب برای مشمولین قانون مذکور.
ز – تکمیل فرم مربوطه به داشتن مطب تا تاریخ تصویب قانون اجازه تاسیس مطب مصوب ۱۸/۵/۶۲ به تایید نظام پزشکی محل و یا سازمان منطقه ای بهداری استان مربوطه در محلهائی که نظام پزشکی وجود ندارد.
ح – فتوکپی مصدق صفحه اول شناسنامه ( وسایرصفحات در صورت وجود تغییراتی در مندرجات شناسنامه).
ط – فتوکپی مصدق اجازه نامه و یا سند رسمی محل طبابت و یا قرارداد با موسسه درمانی خصوصی انتفاعی و یا غیرانتفاعی.
ماده ۴
– برای کسانی که قبل از شروع جنگ تحمیلی در مناطق جنگی و یا سایر استانها مطب داشته اند و بعد از ۱۳۵۹/۷/۱ به تهران آمده و مطب دایر کرده اند پروانه موقت صادر خواهد شد که اعتبار آن فقط تا پایان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران خواهد بود.
ماده ۵
– کلیه پزشکانی که پس از تاریخ ۱۳۶۲/۵/۱۸ بخواهند در هر نقطه از کشور مطب تاسیس نمایند باید مدارک مذکور در ماده ۳ را همراه با درخواست خود به وزارت بهداری ارسال و پس از اخذ پروانه اقدام به تاسیس مطب نمایند.
تبصره ۱
– ضوابط صدور پروانه تاسیس مطب با درنظر گرفتن تعداد پزشکان موجود در هر محل و با توجه به جمعیت و نوع تخصص و امکانات بهداشتی و درمانی موجود در آن محل و تعداد کل پزشکان کشور توسط وزارت بهداری تهیه و تدوین و اعلام میگردد.
تبصره ۲
– وزارت بهداری برای پزشکان عضو هیات علمی دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور با معرفی وزارت فرهنگ و آموزش عالی و یا وزارت بهداری مادامیکه در این مراکز خدمت می نمایند خارج از ضوابط فوق پروانه تاسیس مطب صادر خواهد کرد.
ماده ۶
– برای هیچ پزشکی بیش از یک پروانه مطب در یک زمان صادر نخواهد شد و پروانه صادره فقط در محدوده شهر یا دهستان مربوطه معتبر است.
ماده ۷
– تغییر محل مطب به شهرهائی که تراکم پزشک کمتر است ضمن حفظ حق تاسیس مطب در محل قبلی با موافقت وزارت بهداری مجاز خواهد بود.
ماده ۸
– پزشکانی که به طورتمام وقت در استخدام سازمان های دولتی بوده اند و به همین علت تا تاریخ تصویب قانون اجاره تاسیس مطب مصوب۱۳۶۲/۵/۱۸ مجلس شورای اسلامی حق تاسیس مطب نداشته اند پس از بازنشستگی و یا در صورت عدم امکان ادامه برنامه های تمام وقت مصوب بدون داشتن حق مطب ( موضوع لایحه قانونی مصوب ۱۲/۱۰/۵۸[۱۳۵۸] و تصویب نامه قانونی مصوب ۸/۶/۵۸[۱۳۵۸] شورای انقلاب)، اجازه تاسیس مطب را در شهر محل خدمت بدون رعایت ضوابط فوق خواهند داشت.
میرحسین موسوی – نخست وزیر