آیین نامه اضافه کار پرسنل فنی و درمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران [آیین نامه پرداخت اضافه کار پرسنل مشمول قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران و قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ]

هیات وزیران در جلسه مورخ ۱۳۶۸/۰۳/۲۷ بنا به پیشنهاد شماره ۹ -. ۷۱۶/۰۳م ج مورخ ۱۳۶۷/۰۵/۰۴ وزارت دفاع و به استناد ماده ۱۵۰ قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران آیین نامه اضافه کار پرسنل فنی و درمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران را به شرح زیر تصویب نمودند:
(اصلاحی ۱۳۷۹/۰۴/۱۵)
فصل اول کلیات
ماده ۱ (اصلاحی ۱۳۷۹/۰۴/۱۵)
– به پرسنل فنی که در زمینه ساخت، تعمیر و همچنین پرسنلی که در امور درمانی، تحقیقی و کارشناسی اشتغال دارند و ادامه کار آنان در غیر ساعات خدمت اداری ضرورت پیدا می کند براساس مقررات این آیین نامه در سقف پرداخت اضافه کار به مشمولان قانون استخدام کشوری اضافه کار پرداخت میشود. بار مالی مورد نیاز جهت اجرای این تصویب نامه در سال ۱۳۷۹ از محل بودجه بخش دفاع و در سال های آتی از محل پیش بینی در بودجه سنواتی تامین میشود.
ماده ۲
– تشخیص ضرورت ادامه کار در غیر ساعات خدمت اداری به عهده بالاترین مقام نیرو یا سازمان مربوطه میباشد.
ماده ۳
– به پرسنل موضوع این آیین نامه که در ساعات بعد از خدمت عهده دار امور نگهبانی میباشند و یا در ماموریت هستند و از فوق العاده ماموریت استفاده میکنند اضافه کار تعلق نمی گیرد.
ماده ۴
– دارندگان مدرک دکتری در رشته های گروه پزشکی ( پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی، داروسازی، علوم آزمایشگاهی) و پیراپزشکی و بهداشتی مادامیکه از مزایای ماده ۱ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب استفاده نمایند در صورتی که ماهانه بیش از ۶۰ ساعت در خارج از ساعات اداری انجام وظیفه نمایند معادل کار اضافی مازاد بر ۶۰ ساعت مذکور طبق مقررات این آیین نامه فوق العاده اضافه کار ساعتی استفاده خواهند نمود.
تبصره
– بابت ساعات اضافه کار موضوع این آیین نامه دو پرداخت از دو محل اعتباری تواماً مجاز نمیباشد.
ماده ۵
– اضافه کار در غیر ساعات خدمت مقرر به شرح زیر تقسیم بندی میشود.
الف – اضافه کار برای اموری که نتایج کار انجام شده قابل اندازه گیری و شمارش نباشد.
ب – اضافه کار ( آکورد) برای اموری که نتایج کار انجام شده قابل شمارش و اندازه گیری باشد.
تبصره
– اضافه کار موضوع بند «ب» صرفاً در مورد پرسنل فنی و به منظور افزایش تولید و تعمیر انجام میگیرد و میزان آن با کارسنجی دقیق، استاندارد کردن زمان هر فعالیت، تعیین ظرفیت اسمی و عملی هر دستگاه یا واحد طبق دستورالعملی که به تصویب شورای حقوق و دستمزد خواهد رسید. تعیین و بر اساس فرمول زیر محاسبه میشود:
ساعات کار اضافی X میزان تولید / سطح استاندارد تولید =ساعات اضافه کار قابل پرداخت
فصل دوم
– نحوه محاسبه اضافه کار
ماده ۶
– اضافه کار موضوع این آیین نامه با استفاده از فرمول زیر محاسبه و پرداخت میگردد.
ساعت اضافه کاری x مجموع حقوق و مزایای شغل ماهیانه /۱۵۰=مبلغ قابل پرداخت
تبصره
– به پرسنلی که در نوبت دوم ( از ساعت ۱۵ لغایت ۲۳) و نوبت سوم ( از ساعت ۲۳ لغایت ۷ صبح روز بعد) اضافه کاری نمایند به ترتیب ۱۰%، ۱۵% علاوه بر میزان مقرر در این ماده اضافه کار پرداخت خواهد شد.
ماده ۷
– حداکثر اضافه کار قابل پرداخت به پرسنل مشمول این آیین نامه یکصد و بیست (۱۲۰%) ساعت در یکماه میباشد.
ماده ۸
– در یک مجموعه ساخت و تعمیر و درمانی در صورتی که وظایف محوله و کار تخصصی ایجاب نماید نیرو یا سازمان مربوطه میتواند تمام یا قسمتی از پرسنل فنی و درمانی آن مجموعه را برای انجام کار اضافی به کار گمارد.
نخست وزیر- میرحسین موسوی